Een muur van asfalt.

Het is de mooiste dag van onze Schwarzwald vakantie. Bijna 20 graden. De perfecte dag om mijn plannen om te zetten in daden. Een MTB huren. Ik ga samen met Anja, die voor een E-variant kiest. Een goede keuze om toch samen in de bergen te kunnen fietsen. Ons verste doel is een waterval bij Menschenschwand, die alleen te bereiken is als we een bergpas oversteken.

Het is zeker 25 jaar geleden, dat ik voor het laatst op een MTB zat. Maar het bevalt meteen goed. De eerste kilometers langs de Schluchsee zijn nog lekker vlak. Het meer ligt er rimpelloos bij. In no-time zijn we aan de andere kant.Dan moeten we linksaf de Kirchweg op. Op onze Wanderkarte zie ik een weg haaks op hoogtelijnen. Dus voor ik het weet moet ik naar het kleine blad terugschakelen. De klim blijkt langer dan verwacht. Ik moet nog verder terugschakelen. Anja komt met een grote glimlach langszij en verdwijnt uit het zicht. Gelukkig niet voor lang. In de verte zie ik haar staan. Zij wordt mijn richtpunt. Eenmaal boven herstel ik gelukkig snel. Moet ook wel, want de klim gaat verder. Anja ziet tot haar schrik dat de klim de batterij van haar E-bike flink leegtrekt. Dus dat wordt iets voorzichtiger omgaan met de stroom. Ik besluit een extra rondje naar een bergtop te pakken, terwijl Anja batterijen spaart. Daarna gaan we weer samen verder.

MTB’en is een feest voor de beginnende MTB’er. Fietsen is overal toegestaan op paden breder dan 2 meter. Geen singletracks dus. Tenminste, niet officieel. En fiets je in een groep dan mag dat tot 10 deelnemers. Lijkt mij een perfecte offroad regel voor in Nederland. Dan kan ik met mijn Crosser op veel meer plekken fietsen dan nu het geval is.

Voor het eerst moet ik de weg goed zoeken. Ik denk dat we rechtdoor moeten. Anja weet genoeg, ze spurt er alweer vandoor. Dat doet ze anders nooit! Het heeft dus ook niet zoveel zin meer om te zeggen dat we toch anders moeten. Gedwee volg haar de weg omhoog. Goeie training 🙂
De beloning volgt. Een extra lange afdaling over een mooi, door zongefilterd, herfst bladerdek. Het voelt veilig met de brede banden en de schijfremmen.  De afdaling is tot bijna aan de waterval. Waar het tijd wordt voor koffie met …. SchwarzwalderKirsch. Daar bestuderen we kaart en wijzigen 3 keer de terugreisplannen. De keuze valt uiteindelijk op “diagonaal over de pas”. En dat begint met een klim naar Bachrain. Een onwijs steile klim, zo blijkt. Ik kijk tegen een muur van asfalt op. Ik schakel direct terug naar het op één na lichte verzet. Dit gaat goed totdat het asfalt overgaat in een grof grindpad. Ik kan nog een tandje terug, maar ik twijfel welke shifter ik moet nemen. Het hoeft al niet meer, want ik ben tot stilstand gekomen tegen een grote steen die op het pad ligt. Met hartslag “hoog”, kijk ik terug naar de ca 250-meter lange klim. 

De stijging gaat weliswaar nog een paar kilometer door naar Steppberg,  maar nu met een stijgingspercentage dat goed te doen is. 
Daarna volgt weer een flinke afdaling. We knijpen flink in de remmen voor een magnifiek uitzicht bij Tierenlache over het dal met daarachter de machtige bergen van Zwitserland. Het Zwitserleven Gevoel komt even in mij naar boven. Er staan houten ligstoelen. We lassen dus even een pauze in om van het uitzicht te genieten.  En van de rust. We zijn nog geen fietser tegengekomen vandaag. Wél een enkele wandelaar. Helemaal zen vervolgen we onze route, die uiteindelijk 35 km lang en 1000hm is. Onderweg popt af en toe de gedachte op om in Nederland toch ook nog een MTB te kopen. Maar ik laat deze al weer snel varen. Wat ik zeker ga doen is vaker een MTB huren op dit soort plekken. En Anja mag dan ook weer mee. Op de E-bike.  

Advertentie