Addio Stelvio, bonjour Madeleine

Al 2 jaar roep ik naar iedereen die het wil horen (en ook als ze het niet willen horen) dat ik in acht dagen van de Stelvio naar de Cauberg ga fietsen. 1.300 km en 20.000 hm. Maar door corona en verschuiving van TheRide naar september, blijkt het niet mogelijk om voldoende campings te vinden die het peloton van TheRide kunnen ontvangen. De geplande route moet dus anders.
Gelukkig is de organisatie niet voor één gat te vangen en heeft een uitstekend alternatief uitgewerkt. Zo bleek woensdagavond bij de presentatie van de route door Gijs Bruinsma en Carlo van Nistelrooy

We gaan niet door 8 maar door slechts 5 landen. Evenmin starten we bij de Passo del Stelvio, maar bij de Col de la Madeleine in de Alpen. Uiteraard allebei grote namen. Toch spreekt de Stelvio mij meer tot de verbeelding. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik ze even vergeleken. De gemiddelde en de maximale stijgingspercentages blijken vrijwel gelijk. Oké de top van de Stelvio ligt ruim 700 meter hoger en de klim is ‘iets’ langer. Bij de Madeleine ben je namelijk àl na 19,7km 😬 op de top.
Lekker belangrijk voor iemand die het grootste deel van het jaar onder zeeniveau fietst en als langste ‘klim’ in de buurt, de brug bij Breukelen over het Amsterdam-Rijnkanaal heeft. Met een rit van 160 km haal ik vaak de 150 hoogtemeters niet eens.

De la Madeleine begint vrijwel direct na het verlaten van de camping en dat is slechts het begin. De eerste dag maken we namelijk al 4000 hm. Zo beklimmen we die dag ook de Col de la Forclaz, een berg die ik op mijn travelbike vorig jaar niet heb beklommen. En ook dat is nog maar het begin. Want zo volgen er nog 7 dagen met als finish de top van de Cauberg waar het Shimano Experience Center staat. Tussendoor pakken we nog vele bergen, de Route des Crêtes en de Grand Ballon mee.
Ik heb even alles bij elkaar opgeteld. Gemiddeld fietsen we iedere dag ruim 160 km met bijna 2.600 hm. Afstanden tussen 140 en 190 kilometer met tussen de 1.700 en 4.000 hm.
Een zenuwachtig lachje ontglipt mij als ik deze getallen zie staan. Ik denk dat ik zo maar weer even ga trainen in de polder. Ik heb nog bijna 3 maanden dus dat moet wel goedkomen ……. denk ik.

30km zone.

Ken je dat? De intentie dat je een rustig rondje wilt fietsen en dat je dan toch met ruim 31 of 32 in het uur thuis komt.
Wat is dat toch? Een gebrek aan discipline of is de verleiding gewoon te groot? Beetje van beide, denk ik.

Ik probeer me, met een beetje eigen interpretatie, aan het trainingsschema van Erwin Florie voor de TheRide 2021 te houden. Vaak staat daar een groen vakje met 120-180 erbij. Ofwel 2 á 3 uur in een normaal tempo fietsen. Max 30km p/u gemiddeld thuiskomen beschouw ik als gemiddeld. Ik doe dit zonder hartslag- of vermogensmeter Maar vaak gaat het ‘verkeerd’. De redenen, of misschien kan ik beter zeggen smoezen?

  • De eerste drie verkeerslichten staan op groen. En dan heb ik er al lekker de vaart in, die ik vast wil houden.
  • Het gemiddelde bij het verlaten van de gemeente Amstelveen ligt bij het infietsen al op de 30 km.
  • Het eerste stuk polder heb ik de wind vol in de rug. Dan ga ik daarna natuurlijk niet meer lopen freewheelen. Toch?
  • Ik begin nu eindelijk lekker rustig en dan krijg ik van die plakkers aan mijn achterwiel, die mij ongemerkt toch een beetje opjutten.
  • Ook nu ga ik lekker rustig, maar ik zie toch het gemiddelde langzaam oplopen. Maximaal 30 wordt 30,5 en kruipt naar 31 en 31,1. Dan lonkt daar toch de 31,5 of 32. Om gek van te worden.

Maar er zit wel degelijk verbetering in hoor. Ik gedraag mij als een heer in het verkeer. Denk ik 😬. Ik rij geen oude vrouwtjes van het zebrapad. Haal rechtsafslaande auto’s niet meer rechts in. Rood is stoppen. Inhalen is bellen. Etc.

Ik vertrouw erop dat het dus wel goed komt, maar als je nog tips hebt, let me know.

Drie dagen vreemd gaan.

Dat is lang geleden. Drie dagen lang heb ik niet aan mijn grote liefde gedacht, fietsen. En ik had het er niet eens moeilijk mee. Want er was iemand anders, de schaats natuurlijk! Waar ik mij normaal gesproken schuldig voel als ik 3 dagen niet fiets, dacht ik er nu niet eens aan. Mijn fiets staat in rust te wachten op mijn volgende Zwift-training.

Afgelopen vrijdag, zaterdag en zondag heb ik heerlijk geschaatst. Op vrijdag was het eerst even wennen in de Middelpolder bij Amstelveen. Veel sneeuwijs daar. Dus oppassen geblazen, want ik wil natuurlijk niet, dat door een lelijke valpartij, de trainingen voor The Ride, of misschien zelfs The Ride zelf in gevaar komt. Maar gelukkig ging dat goed.

De afgelopen 2 dagen was ik op de Grote Poel te vinden. Een mooi rondje van ruim 2 kilometer. Heerlijk om hier te zijn. Veel beter ijs. Met wind mee voel ik mij, diep zittend en met lange slagen, een echte schaatser. Maar met tegenwind val ik behoorlijk door de mand. Mijn slagen worden korter, ik ga iets meer rechtop schaatsen en de handen liggen minder stabiel op de rug. Toch geniet ik enorm. Voor ik het weet schaats ik 25 km weg.

Wat kijk ik hier toch altijd weer enorm naar uit. Schaatsen op natuurijs. Helaas is het van korte duur, want op het moment van schrijven tikt de temperatuur de 1 graad al aan. Op de radio komen meer en meer dringende adviezen om het ijs nú te verlaten. De dooi zet in. En daarmee ook het moment om de blik op vooruit te zetten. Straks het trainingsschema van Erwin Florie er weer bij pakken. Eens kijken wat hij voor mij volgende week in petto heeft. De focus is weer terug. The Ride 2021, here I come.

Langzaam ebt de kater weg

Vrijwel direct na de persconferentie van Rutte deze week krijg ik een mail van The Ride organisatie. Het besluit om The Ride 2020 definitief niet door te laten gaan is genomen. Op Facebook wordt nog druk gediscussieerd over het wel of niet doorgaan. Maar met mijn reactie: ‘Zie mail, exit The Ride 2020’, help ik iedereen uit de dromen die het nog niet heeft gezien. Er kan een kruis door 2020.
Ik baal. En dat is een understatement. Onvermijdelijk, dat begrijp ik ook wel, maar de kater is er niet minder om.
Ik moet even naar buiten een rondje lopen en stel mezelf allemaal vragen, zonder ze te beantwoorden. Ga ik er volgend jaar wéér voor? Of ga ik dan voor de Dolomieten- of Pyreneeënvariant? Of is het wel goed zo? En ga ik hele andere doelen stellen? Mijn PR van 340 km op 1 dag verbeteren bijvoorbeeld?

Voor volgend jaar krijgen we een voucher met een fikse korting. Hoeveel? Dat wordt volgende week duidelijk, maar geld terugkrijgen is niet aan de orde. Ach, beïnvloed dat mijn beslissing? Ik denk het eigenlijk niet. Geld is maar geld.
Eerst stelde ik The Ride een jaar uit, omdat het niet zo goed uit kwam met andere vakanties. En nu weer een jaar vanwege corona. Het begint zo langzamerhand wel een hele lange termijn doelstelling te worden.
’s Nachts word ik een paar keren wakker en meteen popt The Ride op, maar de volgende dag ebt de kater langzaam weg. Live goes on. Er zijn veel belangrijker dingen in het leven. Dat realiseer ik mij heus wel.

Niet omdat het kan, maar omdat het moet!

Ik heb toegang tot drugs. Helemaal gratis en voor niks. Hoe? Heel eenvoudig. En ik krijg er nog conditie van ook.
Voor Dumoulin is wielrennen een professie. Wielerspecialist De Haan in Ouderkerk kan er op een andere manier een goede boterham aan verdienen. Althans daar ga ik vanuit.
Maar voor mij is het vooral een mooi tijdverdrijf. Een passie. Nu de sportscholen dicht zijn, ontdekken veel meer mensen dat wielrennen heel gaaf is. Zo ook mijn zoon. Dus was hij op zoek naar een goede tweedehands. Waar je voorheen nog lekker kon afdingen op een racefiets op Marktplaats, moet je nu bijna overbieden om eigenaar te worden van die ene tweedehands racefiets.Een passie voor fietsen. Heerlijk, gevoel is dat. Maar het kan ook beklemmend werken.

Een keer fietsen per week, dat is niet genoeg, twee keer eigenlijk ook niet. Omdat ik nog steeds hoop dat de TheRide eind augustus wel door gaat, train ik 3 a 4 keer in de week met al snel zo’n 300 km per week. Nu het ’s avonds langer licht blijft, is dat ook goed te doen. Vermoeiend? Nee, niet echt. Word ik er gelukkig van? Jazeker!

Een beetje verslavend is het ook. Iedere keer als ik een stuk gefietst heb, voel ik mij weer beter. Niet dat het altijd beter of harder gaat, maar ik vóel mij beter. Dit komt door de aanmaak van Endorfine. Iets wat geproduceerd wordt tijdens een lichamelijke inspanning en geluk veroorzaakt. En omdat dat een lekker gevoel geeft, wil je daar meer van. Een gratis drug. Ofwel ik ‘moet’ fietsen. Lukt dat niet, omdat het werk of andere verplichtingen dat niet toelaten, dan word ik na niet al te lange tijd een beetje sjaggie. Niets helpt dan, alleen mijn racefiets pakken en een lekker stukkie fietsen. Zelfs als het niet zo goed weer is. Want zeg nou eerlijk, wat is nu een lekkerder gevoel om naar buiten te kijken waar het slecht weer is en dat je dus al een rit van 80 km in de benen hebt. Wielrennen, niet omdat het kan, maar omdat het moet.

Het Alternatief

Ik wist het natuurlijk allang. The Ride gaat niet door in juni. Heel Europa is donkerrood gekleurd van de corona, dus een onmogelijke opgave. Deze week hakte de organisatie de knoop door. The Ride wordt verplaatst naar de laatste week van augustus. Van 23 tot en met 30 augustus. Tegelijk met Tour for Life. Precies in mijn zomervakantie, die ik nog niet geboekt heb 😊. En nu maar hopen dat het tegen die tijd een beetje beter gaat met het Coronavirus.

Helaas geen start bij de Stelvio, want die stond al een tijdje op mijn bucketlist. De essentie blijft gelukkig wel gelijk. We starten nog steeds vanuit Italië (Bardonecchia) en eindigen in Valkenburg. Nog steeds 1.300km en nog steeds 20.000 hoogtemeters. Dus nog steeds afzien. Alleen fietsen we nu niet door 8 maar 4 door landen. Door Frankrijk leggen we het grootste deel af. Ach, een kniesoor die daar een punt van maakt.

Ik kreeg ook nog de mogelijkheid om de plannen te switchen naar The Ride Pyreneeën in september. Maar neeee, vanuit Italië naar huis fietsen lijkt mij het mooiste.

Oké geen Stelvio dus, maar met de Col de l’Iseran klim je in ruim 40 kilometer tot bijna 2.800 meter gaat. Dus ik kan echt wel aan de bak. Dikke pluim voor de organisatie om die zo snel voor elkaar te krijgen.

Nog een kleine vijf maanden om te trainen. Na twee weken voorzichtiger aan doen, omdat ik snotverkouden was, ga ik weer lekker opbouwen. 100% solo dat is de norm. Daarnaast moet het ook rustiger aan, aldus de geleerden. Ga je te diep, dan heb je minder weerstand en grotere kans op …… iets met Corona. En maak duurtrainingen tot max 3 uur. Het nieuwe trainingsschema heb ik al in huis
Dus ik ‘stay calm’ en fiets mijn rondjes.

Helemaal happy.

Noodzaak!

Badend in het zweet word ik wakker. En meteen moet ik aan het Coronavirus denken. Niet dat ik koorts heb of zo. En dat ik het volgende slachtoffer in Nederland ben. Nummer 128 of zo? Of dat een naaste collega uit voorzorg thuis moet werken, omdat hij in Noord Italië is geweest. Nee, het is nog veel erger. Corona zal toch geen roet in het eten gooien van The Ride 2020? Bij die gedachten krijg ik het opeens heel warm.De Passie del Stelvio ligt hartstikke in Noord Italië en is een risicogebied. Als er besmettingen in Nederland zijn, dan is heel vaak een link met Lombardije te leggen. De overheid heeft inmiddels een dringend advies gegeven. Ga er alleen naar toe als het echt noodzakelijk is.

Over exact 3 maanden zit ik midden in mijn beklimming van de Stelvio. Nog slechts 3 maanden veel kilometers maken. Dan is het vast wel over, toch?Natuurlijk is het noodzaak dat ik naar Noord Italië afreis. Ik ben verdorie niet voor niets als een gek aan het trainen. Ik moet The Ride rijden. En die start toevallig daar. Dus hoe noodzakelijk wil je het hebben?

Code geel

Ik laat me niet zo snel gek maken door een beetje regen. En ‘by the way’, tijdens The Ride kan het ook regenen. Dus besluit ik om samen met een andere deelnemer aan The Ride, zondag om 8:15 uur op de brug bij Ouderkerk aan de Amstel af te spreken.
In de stromende regen ontmoeten we elkaar met het plan om 100 km te fietsen. Dat kan net, want om 12:00 uur begint de wind pas flink aan te wakkeren, aldus de weer app.

Binnen 7 km kom ik er al achter dat mijn regenjack zo lek als een zeef en dat ik dus zeiknat word. Gelukkig valt de temperatuur wel mee. En tot zover het goede nieuws.

Want na het gehucht Vrouwenakker neemt opeens de windsnelheid flink toe. Het zal wel van korte duur zijn, denk ik nog naïef. Vanaf dat moment krijgt code geel voor mij een nieuwe dimensie. Eerst hebben we de wind nog vol op de kop en daalt de snelheid soms tot onder de 20 km per uur. Maar nog steeds te doen. Dan draait de weg en krijgen we de wind van opzij. Recht fietsen lukt niet echt meer, laat staan in elkaars wiel rijden. Of kop over kop. Dat gaat zo een kilometer of 10 door.

Eenmaal bij het riviertje de Meije krijgen we de wind van achteren. Lekker vaart maken, of toch niet. De Meije slingert en dus krijg je de wind van alle kanten. Jakob speert vooruit. Ik kies mijn eigen tempo en zie hem dan ook niet meer terug. Het water staat hoog in het riviertje en grote plassen maken de weg soms voor vele meters onzichtbaar.
Ik besluit om de route in de korten. De snelste weg naar huis is nog 27 km te gaan. 27 lange kilometers met vooral zijwind. Ik ben op mezelf aangewezen langs de Kromme Mijdrecht, want geen malloot haalt het in zijn hoofd om met dit weer te fietsen of uberhaupt om de weg op de gaan. En de weinige automobilisten zullen ongetwijfeld met hun hoofd hebben geschud toen ze mij zagen. Stakker!

De westen wind heeft vrij spel over de akkers. Ik rij vooral links op de weg om een beetje speling te hebben. Diep over mijn stuur gebogen en onder in de beugel probeer ik mij zo klein mogelijk te maken en mijn 70 kg mijn voorwiel tegen het asfalt te drukken. Dat lukt maar net, maar ik kan niet voorkomen dat ik op een gegeven moment toch in de berm beland. Gelukkig val ik niet. Hoe ga ik in godsnaam thuiskomen met windstoten van 90 km per uur?

In De Hoef besluit ik Anja te bellen. Als zij mij in Uithoorn komt oppikken, dan is dat wat veiliger. Ik bel. En bel nog een keer. Geen Anja. Shit, dan toch maar op eigen kracht verder.
Bij Uithoorn word ik het ene moment door de wind meegenomen tot hoge snelheid en het andere moment moet ik mijn best doen om de Amstel vanaf te weg de blijven zien. In de bocht na Nes aan de Amstel gaat het weer mis. Schuin tegen de wind in hangend kan ik mijn stuur niet meer houden en voor de tweede keer beland ik in de berm. Weer niet gevallen. Gelukkig ben ik nu bijna thuis en kan ik het laatste stukje een beetje binnendoor en dus meer beschut fietsen.

Na 3 uur fietsen kom ik dan toch eindelijk veilig thuis. 82km op de teller. Door de (in)spanning ben ik vergeten iets te drinken of te eten.
Een ervaring rijker, zal ik zeggen.

Zeg, smeer jij je ketting wel eens?

Ik lig lekker op schema, al zeg ik het zelf. Het trainingsprogramma van The Ride kan ik qua uren tot nu toe prima volgen. Oké soms ’s avonds even doorwerken, zodat ik overdag een stukje kan fietsen. En afgelopen weekenden goed zoeken naar de momenten waarop ik zonder loodgordel op de fiets kan zitten zonder er vanaf geblazen te worden. Maar ik kan in ieder geval fietsen. Geen gladde wegen, geen sneeuw. Dus je hoort mij niet mopperen.Inmiddels heb ik mijn fiets lekker kunnen inrijden. En vandaag was het tijd voor de eerste servicebeurt bij De Haan in Ouderkerk. Eind van de ochtend kreeg ik een SMSje dat mijn fiets weer klaar staat. Fijn! Maar ook met een boodschap erbij. De ketting zou te droog zijn. En ik doe er verstandig aan deze af en toe schoon te maken en in te smeren. Gelukkig met een 😊 er bij. Ik voelde me aan de ene kant een beetje betrapt. Shit, ik onderhoud mijn kindje niet goed genoeg. En aan de andere kant moest ik ook lachen. Mijn vrouw verwijt mij namelijk soms dat ik mijn fiets beter onderhoud dan haar. Hiermee heb ik eindelijk het bewijs dat het niet zo is 😁. Maar goed, de boodschap is helder. Ik moet nog beter op mijn spullen letten en niet lopen smoezen met ‘even een bak kwark leegeten’ of ‘eerst mijn Strava bijwerken’.Ik kan in ieder geval weer lekker verder. En dat moet ook wel. Tijdens de The Ride bijeenkomst in Heesch werden de profielen van de etappes getoond. Op papier 1.255 km en ruim 21.000 hoogtemeters! Mijn vrouw werd er helemaal zenuwachtig van. Ik vond het alleen maar leuker worden. Wel met het gevoel dat ik met drieënhalve maand te gaan nog vele uren in het zadel moet zitten. Iets wat tot nu toe geen probleem is. Alle steun van het thuisfront en binnenkort ga ik ook met een aantal the Ride riders fietsen. Al een beetje het TheRide-gevoel kweken. Dus de voorbereiding is niet helemaal ‘only the lonely’.

Echt klimmen zal van te voren niet veel gebeuren. Ja, een Steven Rooks Challenge in Zuid Limburg en vast nog wel een rondje Posbank, maar daar blijft het ongeveer wel bij. Uren maken, daar ga ik voor. Met een goed gesmeerde ketting uiteraard!

Twintigtwintig

Yes, de dagen gaan weer lengen. Twintigtwintig is begonnen. En dat maakt het al een ander jaar. Magischer dan 2019, dat nooit als twintignegentien werd uitgesproken. Maar ook magischer vanwege mijn grote uitdaging in 2020. Nog maar 5 maanden en dan vertrek ik naar Italië voor The Ride.
Natuurlijk is de start van de Vuelta in Nederland met o.a. Steven Kruiswijk en de Olympische Spelen met Mattieu vd Poel, ook belangrijk. Maar wat is er belangrijker dan een eigen prestatie neer te zetten? Misschien toch wel een beetje van ‘kijk ik kan het nog’, ook al moet ik dat nog bewijzen. Feit is dat alles in het teken van The Ride staat. Ik denk, droom, voel The Ride. Ik ben The Ride. Maar niet getreurd, familie en vrienden. Medio juni is het over, dan ga ik weer normaal doen.
Althans als het om de prestatie staat. Want als ik finishers moet geloven, leef je daarna nog wel even in een bubbel.
Maar tot het zo ver is moet er nog veel getraind worden. Met het trainingsschema van The Ride en de huidige weersomstandigheden is dat vrij eenvoudig. Weinig vorst of gladheid tot nu toe. Ook al blijft het opletten om de ochtend. De wegen worden nauwelijks droog. Na ieder ritje ziet mijn fiets er dan ook niet uit. Dat ik precies de reden dat ik nog vaak op mijn ‘oude’ Merkcx fiets. Maar dat gaat veranderen 😁 Dinsdag start ik weer voor 12 weken bij Cyclinglab op Sloten. Op het binnenterrein ga ik aan mijn conditie werken. Op de Tacx doe ik onder andere de Sella Ronda, El Teide en Alpe d’Huez. En zal ik een beetje dood gaan tijdens de blokken- en VO2max-training.
Mijn eerdere plannen om nog in het buitenland te trainen, heb ik laten varen. Het wordt Limburg. Best vergelijkbaar met The Ride toch? 🤔
Deze week is ook het design van The Ride shirt gekozen. ‘Mijn’ voorkeur heeft gewonnen. Nice!

#ridetherideshirt


2020 is net begonnen, maar ik ben al aardig op weg. Dat het een mooi jaar mag worden. Happy new bikeyear!