Once in TheRide time

Na de 1e etappe zei iemand tegen mij “Aan het eind van TheRide heb je waarschijnlijk de perfecte conditie om de TheRide te rijden”. Ik beaamde dat, met de Col de la Madeleine, de Forclaz en de Passy in mijn benen, bijna 4000hm. De Madeleine was de gevreesde start van TheRide. Bijna 20km klimmen, maar het ging eigenlijk best goed. Komt zeker door een goed uitgerust lichaam 🤔.

De laatste berg was de challenge voor die dag en ‘mocht’ overgeslagen worden. Het was toch alleen maar berg op en dezelfde weg weer terug naar de camping. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om hem niet te doen. Alles rijden, zolang het kan, dat is mijn insteek. En ik werd beloond, met voor de 3e keer die dag op een schitterend uitzicht op de Mont Blanc. Wel met het gevolg dat ik even voor half zes de camping op draaide.

Ik probeer een ritme te vinden in het drukke programma, want ik voel mij opgejaagd. Continu bedenken wat ik nog moet doen om te starten of bedenken hoe laat ik ergens moet zijn. Op de eerste dag had ik mij bijvoorbeeld niet aangemeld voor de start en ontdekte ik 5 minuten voor de start dat ik mijn bidons nog helemaal niet gevuld had 😬.
Want een druk programma is het:
Half zeven gaat de wekker, lenzen in, wielerkleding aan, meteen insmeren met factor 50, snel ontbijten, alles gereed maken voor de start om acht uur, tussen de 140 en 190km fietsen, na de finish tussen half 4 en 5 uur even op adem komen, douchen, eten, avond briefing, kleding klaarleggen voor de volgende etappe, bidons alvast vullen en om half elf weer slapen.

De 2e etappe liegt er ook niet om. Zo’n 35 km kilometer klimmen voor de boeg, waaronder de 17,7km lange Croix de la Serra. Ik beklim deze berg met nauwelijks mensen voor én achter mij. De bewolking hangt laag, maar het blijft gelukkig droog. In de afdaling wordt het nog link. Ze zijn met de weg bezig geweest en er ligt een dikke laag vers grind op het asfalt. Gelukkig wordt dit goed van te voren aangegeven door een van de motards. Een Strade Bianche is er niets bij. Als een oud wijf leg ik deze strook af op mijn 25mm bandjes af. We zitten overigens alweer in de Jura. Op een van de toppen, geen flauw idee meer welke, zit een man van zeker 75+ naast zijn racefiets in de berm. Ik vraag of het goed met hem gaat. En dat gaat het. Hij spreekt mij in gebrekkig Duits aan en wil weten wat ik aan het doen ben. Een groepje renners kwam twee minuten eerder voorbij, laat hij mij weten. Ik heb geen haast dus vertel het hele verhaal van Alpen tot Cauberg. De Alpen, dat vindt hij ook een mooi gebied om te fietsen. Volgende week gaat hij er ook weer naar toe. Na een minuut of 10 rij ik vrolijk verder.

Als de hoogtemeters iets minder worden weet je dat de kilometers toenemen. Bijna 180 km tegenwind staat er voor de 3e etappe. We rijden door een landschap met Zwitserse kenmerken. Mooi, voor zover ik er oog voor kan hebben, want door de tegenwind worden er groepjes gevormd, wat soms tot gevaarlijke situaties leidt op de drukke wegen. Lekker doorrijden dus, maar wel handjes op de remmen. Grote vrachtwagens blijven lang op de linker weghelft rijden om ons in te halen, zodat tegenliggers vol in ankers moeten. En dan is het niet handig als iemand in groep begint te schreeuwen dat hij een vos op het land ziet.
Helemaal zonder kleerscheuren is deze dag niet. In een van de afdalingen haalt een jonge automobilist het in zijn hoofd om na een groepje renners ingehaald te hebben, vol in de remmen te gaan. Met als gevolg dat een renner door de achterruit van de auto vliegt. Afgezien van de traumatische ervaring valt het lichamelijk letsel mee. Na een ziekenhuis bezoek, verschijnt hij ’s avonds toch weer op de camping. Verder fietsen is voor hem helaas niet meer mogelijk.
Overigens heb ik een fietsmaatje gevonden, die vrijwel exact dezelfde snelheid omhoog én in de afdalingen heeft. TheRide is onwijs gaaf om van je bucketlist te strepen, maar dit maakt het nog veel gezelliger. Samen volbrengen we de 3e etappe.

Ik ben dit avontuur begonnen met 2 vrijwilligers, Anja (vrouw) en Marian (vriendin). En alle drie leven we ontzettend in onze eigen bubbel en leven daardoor behoorlijk langs elkaar heen. Anja als verzorger op post 2, Marian in wisselende diensten als masseur/fysio en ik uiteraard als fietser. Met het avondeten proberen we de belevenissen van díe dag te delen, iets wat zeker niet altijd lukt. Toch vermaken we ons uitstekend.

Het wordt een zware 4e etappe dag. Niet zozeer vanwege de 160 km en ruim 3000hm, wel omdat de benen nog wat vermoeid zijn en het ‘zitgebeuren’ wat begint op te spelen. Fietsmaatje Machiel en ik strijden om wie te meeste zadelpijn heeft op deze schitterende route door de Vogezen.
Machiel wint, want hij kan niet van start gaan in de 5e etappe. Te veel last. Helaas, begin ‘alleen’ aan de 11km lange La Schlucht. Een heerlijke, niet te zware klim, gevolgd door een enorm lange afdaling. Het is nog koud. Mijn vingers en tenen worden gevoelloos. Ook nu hebben we in de afdaling een strook van 4km met vers grind op de weg.
Bij de eerste Verzorgingspost zie ik dat Machiel gebeld heeft. Geen idee waarom, dat hoor ik wel als ik bij post 2 ben, want hij zou daar naar toe gaan om te helpen. Totdat ik opeens “Hé Peter”, hoor. Machiel staat daar in wielerkleding én met fiets. De EHBO heeft wonderen verricht, zodat hij toch verder kan fietsen. De details van de behandeling zal ik jullie besparen, maar gelukkig had ik mijn krentenbolletje en banaantje al achter de kiezen bij het horen van zijn verhaal.
Kop over kop, fietsen we samen hard verder. Het gaat zelfs zo goed dat we om half 4 al binnen zijn. Eindelijk iets meer tijd voor mezelf. Bij de ouders van Machiel word ik gefêteerd op cola, chips en bouillon. Heerlijk, mijn hele dag is weer goed.

Het eten is overigens fantastisch.  Elke dag iets anders, natuurlijk een keer pasta, maar ook quiche, risotto, curry, gepofde aardappel, lasagne etc etc. Allemaal heel smaakvol klaargemaakt. Een superprestatie om dit voor 250 m/v te bereiden. Ik kan de hele dag door eten. Een keer at ik een snack direct na de finish, kreeg ik heerlijke broodjes met kaas en gebakken uien, at ik nog een ‘leftover’ lasagne van de dag ervoor weg om vervolgens om 18:30 uur aan het echte avondeten te beginnen 😊.

De 6e etappe is de langste etappe met bijna 190 km. Zoals bijna iedere ochtend is de start koud, maar al snel kunnen mijn mouwtjes en windhesje uit. Machiel en ik krijgen gezelschap van Theo. Kan ook lekker doortrappen en dat is wel makkelijk, een extra hulp op de brede Franse wegen. Vandaag nauwelijks echte bergen, maar wel continu up and down. Lekker tempo draaien, totdat Machiel lek rijdt. Met z’n drieën denken we even snel de band te verwisselen. Haastige spoed blijkt zelden goed, want na 5 minuten rijdt hij weer lek. Dat kan geen toeval zijn. En inderdaad er zat nog een stukje glas in zijn band. Dat krijg je als 3 wijsneuzen 1 band snel proberen te verwisselen. De Shimano troepen waren gelukkig snel ter plaatste om het euvel te verhelpen. Inmiddels hebben we Frankrijk verlaten en hebben we een finish berg op in het mooie Saarburg. Anderhalf uur eerder dan gepland. Het was weer een mooie dag.

Het is helder op de Landal camping bij de start. In het dal echter hangt een dikke mist wat het een mooie afdaling maakt. Tijdens deze 7e etappe steken we Luxemburg diagonaal door naar België, 154 kilometers. Ik heb het zwaar. Zitten op mijn zadel is een lijdensweg. En vooral op het slechte asfalt in België speelt dit op. Als Anja bij post 2 vraag hoe het gaat, springen de tranen in mijn ogen. Gelukkig camoufleert mijn bril dit. Maar goed ik moet verder. Ik sta liever op de pedalen dan dat ik weer moet gaan zitten. Vandaag geen lange beklimmingen, daar voor in de plaats wel hoge stijgingspercentages, zodat je iedere keer tegen een muur van asfalt op kijkt. Ik vind klimmen eigenlijk altijd wel leuk, maar oh wat geniet ik nu van de afdalingen die mij dichter bij de finish brengen in La Roche.

En dan opeens is daar toch die 8e, laatste etappe naar Valkenburg. Nog 143km om mij Finisher van TheRide te mogen noemen. We worden gewaarschuwd voor de slechte wegen België. Maar hier klopt niets van. Het waren nl. súpersúperslechte wegen, op een enkele nieuwe strook asfalt na. Vooral rond Spa was het dramatisch. De restanten van de watersnoodramp waren ook nog goed te zien rond la Roche en Spa. Indrukwekkend. Honderden meters schroot lag langs de weg.
Ik fiets vandaag in mijn TheRide tenue. De broek heeft een iets dikker zeem, wat het iets aangenamer maakt om op het zadel te zitten. We kunnen ook lekker doorrijden en hebben veel gezelschap van andere groepjes.
Bij de 2e Verzorgingspost bereiken we Nederland via het 3 landenpunt. Daar ontmoet ik nog even neef Arjan die mij gefotografeerd heeft op de beklimming. Het is druk daar en ook op de weg naar Valkenburg. Op de Cauberg, onze allerlaatste klim staan veel familie en vrienden om de finishers van TheRide binnen te halen. En mij dus ook.

En dan na 1300 km en 20.000hm komt er een eind aan een mooi avontuur die ik al jaren op mijn bucketlist had staan. Zonder lekke banden, zonder valpartijen, zonder één druppel regen. Een blijvende herinnering in mijn geheugen. Nog even afscheid van de fietsers waarmee ik samen fietste of die regelmatig op de hellingen tegenkwam. En afscheid van de vrijwilligers die onvermoeibaar positief waren. Echt top. Met twee van die vrijwilligers rij ik weer naar Amstelveen. Nagenietend van dit mooie event.
TheRide, TheEnd.

Advertentie

Let TheRide begin!

Nog een paar dagen en dan gaat het beginnen. De tocht waar ik mij twee jaar geleden voor heb ingeschreven. Met een kampeerbus volgeladen met fiets- en tentspullen vertrekken we in 3 etappes naar de Alpen. Eerst nog een beetje vakantie en trainen.

Die vakantie is hard nodig, want volgende week wordt het bikkelen. Voor mij omdat ik vanuit de Alpen in 8 dagen naar de Cauberg fiets. En voor Anja en Marian omdat ze als vrijwilliger ‘ten dienste staan’ van de 185 deelnemers aan TheRide. Het handboek belooft hen veel vrijwilligers uren.

Dus nu nog een beetje genieten van het Müllerthal in Luxemburg waar ik nog een fietstochtje met 650hm maak. Nog niet eerder gedaan dit jaar. Ja op Zwift, maar dit jaar nog niet in de reële wereld 😬. En ook nog met z’n drieën een lekkere wandeling gemaakt over de Müllerthal trail.

Onze 2e stop is in de Haute Savoie. Bij aankomst stoot ik in een onbewaakt moment mijn knie (van de val van weken geleden) weer open. Ik baal als een stekker, want ik dacht dat alles goed dicht was. Gelukkig is na een dag of 2 alles weer droog en dicht.
Op Strava zie ik sommigen nog volop trainen door bijvoorbeeld de Col de la Madeleine ‘eventjes’ 2 keer achter elkaar te doen. Respect, maar ik doe even niet mee. Hier in de Savoie kan ik wel makkelijker meer hoogtemeters maken dan in Luxemburg. Toch wil ik het niet te gek maken. Mijn knieën gaan een stuk beter nu ik wat minder train en dat wil ik graag zo houden.

Nog 3 km

Dus met een mooie tocht naar de Col de l’Epine en 1150hm vind ik het welletjes. Toch even een klim van bijna 6km in de benen en toch even wennen aan de snelheid in de afdaling. Ervaren hoe het is om met schijfremmen af te dalen en een  strook grind in diezelfde afdaling tegen te komen. Scherp blijven, dat is het devies.

Inmiddels sta ik op de camping aan de voet van de Col de la Madeleine. Het is al een gezellige drukte met vooral vrijwilligers die een enorm tentenkamp aan het opbouwen zijn. De bus met Riders is onderweg. Ik ben er klaar voor. Let TheRide begin!

Onder de knie hebben

Nee, de titel heeft niets te maken met mijn vorige blog om rustiger te gaan fietsen …… en toch is dat wel wat ik op dit moment doe.

Met nog 6 weken vóór The Ride heb ik last van een blessure. Net onder mijn knie. En dan vooral bij kracht zetten. Het begon een paar weken geleden, nadat ik 240km had gefietst. Dat ‘retourtje’ Oisterwijk ging overigens prima, maar de week erop begon het op te spelen.

Een weekje rustig aan en dan is het wel weer over, dacht ik nog. Not! Het ging weliswaar beter en met vriend Wim heb ik er nog een Waterlinie toertocht van 220km uitgeperst. Maar bij kracht zetten of tegenwind begon mijn knie te steken en voelde ik een zeurende pijn aan de voorkant onder mijn knie. Zo vlak voor The Ride niet zo fijn. Geen moment te verliezen, dus belde ik direct de fysio om er naar te laten kijken. Ik verwachtte een behandel traject tot aan The Ride, maar het bleef bij slechts een consult ….. en oefeningen.

Het gaat om een geïrriteerde aanhechting van de dijbeenspier die onder de knie eindigt. Dus moet ik veel rekoefeningen doen. En voorzichtig zijn met fietsen werd mij met nadruk geadviseerd. Normaal gesproken is dat eerste een probleem, omdat ik er vaak onvoldoende tijd voor neem. Maar nu is er een noodzaak 😊, dus plichtsgetrouw doe ik minimaal 3x per dag mijn oefeningen. Dat minder fietsen lukt niet heel goed. Oké, de eerste 2 weken dan, maar inmiddels voer ik de kilometers al weer iets op tot rond de 300km per week. En dat gaat redelijk goed. Nee, het is nog niet weg, het gaat wel beter. Ik fiets continue een tandje lichter wat met wind tegen geen probleem is. Met wind mee, ben ik gauw geneigd om er een tandje bij te doen. Maar ik doe het niet hoor. Met een gemiddelde rpm van minimaal 93 draai ik mijn rondjes door het Groene Hart. Alles over voor The Ride!

Addio Stelvio, bonjour Madeleine

Al 2 jaar roep ik naar iedereen die het wil horen (en ook als ze het niet willen horen) dat ik in acht dagen van de Stelvio naar de Cauberg ga fietsen. 1.300 km en 20.000 hm. Maar door corona en verschuiving van TheRide naar september, blijkt het niet mogelijk om voldoende campings te vinden die het peloton van TheRide kunnen ontvangen. De geplande route moet dus anders.
Gelukkig is de organisatie niet voor één gat te vangen en heeft een uitstekend alternatief uitgewerkt. Zo bleek woensdagavond bij de presentatie van de route door Gijs Bruinsma en Carlo van Nistelrooy

We gaan niet door 8 maar door slechts 5 landen. Evenmin starten we bij de Passo del Stelvio, maar bij de Col de la Madeleine in de Alpen. Uiteraard allebei grote namen. Toch spreekt de Stelvio mij meer tot de verbeelding. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik ze even vergeleken. De gemiddelde en de maximale stijgingspercentages blijken vrijwel gelijk. Oké de top van de Stelvio ligt ruim 700 meter hoger en de klim is ‘iets’ langer. Bij de Madeleine ben je namelijk àl na 19,7km 😬 op de top.
Lekker belangrijk voor iemand die het grootste deel van het jaar onder zeeniveau fietst en als langste ‘klim’ in de buurt, de brug bij Breukelen over het Amsterdam-Rijnkanaal heeft. Met een rit van 160 km haal ik vaak de 150 hoogtemeters niet eens.

De la Madeleine begint vrijwel direct na het verlaten van de camping en dat is slechts het begin. De eerste dag maken we namelijk al 4000 hm. Zo beklimmen we die dag ook de Col de la Forclaz, een berg die ik op mijn travelbike vorig jaar niet heb beklommen. En ook dat is nog maar het begin. Want zo volgen er nog 7 dagen met als finish de top van de Cauberg waar het Shimano Experience Center staat. Tussendoor pakken we nog vele bergen, de Route des Crêtes en de Grand Ballon mee.
Ik heb even alles bij elkaar opgeteld. Gemiddeld fietsen we iedere dag ruim 160 km met bijna 2.600 hm. Afstanden tussen 140 en 190 kilometer met tussen de 1.700 en 4.000 hm.
Een zenuwachtig lachje ontglipt mij als ik deze getallen zie staan. Ik denk dat ik zo maar weer even ga trainen in de polder. Ik heb nog bijna 3 maanden dus dat moet wel goedkomen ……. denk ik.

30km zone.

Ken je dat? De intentie dat je een rustig rondje wilt fietsen en dat je dan toch met ruim 31 of 32 in het uur thuis komt.
Wat is dat toch? Een gebrek aan discipline of is de verleiding gewoon te groot? Beetje van beide, denk ik.

Ik probeer me, met een beetje eigen interpretatie, aan het trainingsschema van Erwin Florie voor de TheRide 2021 te houden. Vaak staat daar een groen vakje met 120-180 erbij. Ofwel 2 á 3 uur in een normaal tempo fietsen. Max 30km p/u gemiddeld thuiskomen beschouw ik als gemiddeld. Ik doe dit zonder hartslag- of vermogensmeter Maar vaak gaat het ‘verkeerd’. De redenen, of misschien kan ik beter zeggen smoezen?

  • De eerste drie verkeerslichten staan op groen. En dan heb ik er al lekker de vaart in, die ik vast wil houden.
  • Het gemiddelde bij het verlaten van de gemeente Amstelveen ligt bij het infietsen al op de 30 km.
  • Het eerste stuk polder heb ik de wind vol in de rug. Dan ga ik daarna natuurlijk niet meer lopen freewheelen. Toch?
  • Ik begin nu eindelijk lekker rustig en dan krijg ik van die plakkers aan mijn achterwiel, die mij ongemerkt toch een beetje opjutten.
  • Ook nu ga ik lekker rustig, maar ik zie toch het gemiddelde langzaam oplopen. Maximaal 30 wordt 30,5 en kruipt naar 31 en 31,1. Dan lonkt daar toch de 31,5 of 32. Om gek van te worden.

Maar er zit wel degelijk verbetering in hoor. Ik gedraag mij als een heer in het verkeer. Denk ik 😬. Ik rij geen oude vrouwtjes van het zebrapad. Haal rechtsafslaande auto’s niet meer rechts in. Rood is stoppen. Inhalen is bellen. Etc.

Ik vertrouw erop dat het dus wel goed komt, maar als je nog tips hebt, let me know.

Drie dagen vreemd gaan.

Dat is lang geleden. Drie dagen lang heb ik niet aan mijn grote liefde gedacht, fietsen. En ik had het er niet eens moeilijk mee. Want er was iemand anders, de schaats natuurlijk! Waar ik mij normaal gesproken schuldig voel als ik 3 dagen niet fiets, dacht ik er nu niet eens aan. Mijn fiets staat in rust te wachten op mijn volgende Zwift-training.

Afgelopen vrijdag, zaterdag en zondag heb ik heerlijk geschaatst. Op vrijdag was het eerst even wennen in de Middelpolder bij Amstelveen. Veel sneeuwijs daar. Dus oppassen geblazen, want ik wil natuurlijk niet, dat door een lelijke valpartij, de trainingen voor The Ride, of misschien zelfs The Ride zelf in gevaar komt. Maar gelukkig ging dat goed.

De afgelopen 2 dagen was ik op de Grote Poel te vinden. Een mooi rondje van ruim 2 kilometer. Heerlijk om hier te zijn. Veel beter ijs. Met wind mee voel ik mij, diep zittend en met lange slagen, een echte schaatser. Maar met tegenwind val ik behoorlijk door de mand. Mijn slagen worden korter, ik ga iets meer rechtop schaatsen en de handen liggen minder stabiel op de rug. Toch geniet ik enorm. Voor ik het weet schaats ik 25 km weg.

Wat kijk ik hier toch altijd weer enorm naar uit. Schaatsen op natuurijs. Helaas is het van korte duur, want op het moment van schrijven tikt de temperatuur de 1 graad al aan. Op de radio komen meer en meer dringende adviezen om het ijs nú te verlaten. De dooi zet in. En daarmee ook het moment om de blik op vooruit te zetten. Straks het trainingsschema van Erwin Florie er weer bij pakken. Eens kijken wat hij voor mij volgende week in petto heeft. De focus is weer terug. The Ride 2021, here I come.

Langzaam ebt de kater weg

Vrijwel direct na de persconferentie van Rutte deze week krijg ik een mail van The Ride organisatie. Het besluit om The Ride 2020 definitief niet door te laten gaan is genomen. Op Facebook wordt nog druk gediscussieerd over het wel of niet doorgaan. Maar met mijn reactie: ‘Zie mail, exit The Ride 2020’, help ik iedereen uit de dromen die het nog niet heeft gezien. Er kan een kruis door 2020.
Ik baal. En dat is een understatement. Onvermijdelijk, dat begrijp ik ook wel, maar de kater is er niet minder om.
Ik moet even naar buiten een rondje lopen en stel mezelf allemaal vragen, zonder ze te beantwoorden. Ga ik er volgend jaar wéér voor? Of ga ik dan voor de Dolomieten- of Pyreneeënvariant? Of is het wel goed zo? En ga ik hele andere doelen stellen? Mijn PR van 340 km op 1 dag verbeteren bijvoorbeeld?

Voor volgend jaar krijgen we een voucher met een fikse korting. Hoeveel? Dat wordt volgende week duidelijk, maar geld terugkrijgen is niet aan de orde. Ach, beïnvloed dat mijn beslissing? Ik denk het eigenlijk niet. Geld is maar geld.
Eerst stelde ik The Ride een jaar uit, omdat het niet zo goed uit kwam met andere vakanties. En nu weer een jaar vanwege corona. Het begint zo langzamerhand wel een hele lange termijn doelstelling te worden.
’s Nachts word ik een paar keren wakker en meteen popt The Ride op, maar de volgende dag ebt de kater langzaam weg. Live goes on. Er zijn veel belangrijker dingen in het leven. Dat realiseer ik mij heus wel.

Niet omdat het kan, maar omdat het moet!

Ik heb toegang tot drugs. Helemaal gratis en voor niks. Hoe? Heel eenvoudig. En ik krijg er nog conditie van ook.
Voor Dumoulin is wielrennen een professie. Wielerspecialist De Haan in Ouderkerk kan er op een andere manier een goede boterham aan verdienen. Althans daar ga ik vanuit.
Maar voor mij is het vooral een mooi tijdverdrijf. Een passie. Nu de sportscholen dicht zijn, ontdekken veel meer mensen dat wielrennen heel gaaf is. Zo ook mijn zoon. Dus was hij op zoek naar een goede tweedehands. Waar je voorheen nog lekker kon afdingen op een racefiets op Marktplaats, moet je nu bijna overbieden om eigenaar te worden van die ene tweedehands racefiets.Een passie voor fietsen. Heerlijk, gevoel is dat. Maar het kan ook beklemmend werken.

Een keer fietsen per week, dat is niet genoeg, twee keer eigenlijk ook niet. Omdat ik nog steeds hoop dat de TheRide eind augustus wel door gaat, train ik 3 a 4 keer in de week met al snel zo’n 300 km per week. Nu het ’s avonds langer licht blijft, is dat ook goed te doen. Vermoeiend? Nee, niet echt. Word ik er gelukkig van? Jazeker!

Een beetje verslavend is het ook. Iedere keer als ik een stuk gefietst heb, voel ik mij weer beter. Niet dat het altijd beter of harder gaat, maar ik vóel mij beter. Dit komt door de aanmaak van Endorfine. Iets wat geproduceerd wordt tijdens een lichamelijke inspanning en geluk veroorzaakt. En omdat dat een lekker gevoel geeft, wil je daar meer van. Een gratis drug. Ofwel ik ‘moet’ fietsen. Lukt dat niet, omdat het werk of andere verplichtingen dat niet toelaten, dan word ik na niet al te lange tijd een beetje sjaggie. Niets helpt dan, alleen mijn racefiets pakken en een lekker stukkie fietsen. Zelfs als het niet zo goed weer is. Want zeg nou eerlijk, wat is nu een lekkerder gevoel om naar buiten te kijken waar het slecht weer is en dat je dus al een rit van 80 km in de benen hebt. Wielrennen, niet omdat het kan, maar omdat het moet.

Het Alternatief

Ik wist het natuurlijk allang. The Ride gaat niet door in juni. Heel Europa is donkerrood gekleurd van de corona, dus een onmogelijke opgave. Deze week hakte de organisatie de knoop door. The Ride wordt verplaatst naar de laatste week van augustus. Van 23 tot en met 30 augustus. Tegelijk met Tour for Life. Precies in mijn zomervakantie, die ik nog niet geboekt heb 😊. En nu maar hopen dat het tegen die tijd een beetje beter gaat met het Coronavirus.

Helaas geen start bij de Stelvio, want die stond al een tijdje op mijn bucketlist. De essentie blijft gelukkig wel gelijk. We starten nog steeds vanuit Italië (Bardonecchia) en eindigen in Valkenburg. Nog steeds 1.300km en nog steeds 20.000 hoogtemeters. Dus nog steeds afzien. Alleen fietsen we nu niet door 8 maar 4 door landen. Door Frankrijk leggen we het grootste deel af. Ach, een kniesoor die daar een punt van maakt.

Ik kreeg ook nog de mogelijkheid om de plannen te switchen naar The Ride Pyreneeën in september. Maar neeee, vanuit Italië naar huis fietsen lijkt mij het mooiste.

Oké geen Stelvio dus, maar met de Col de l’Iseran klim je in ruim 40 kilometer tot bijna 2.800 meter gaat. Dus ik kan echt wel aan de bak. Dikke pluim voor de organisatie om die zo snel voor elkaar te krijgen.

Nog een kleine vijf maanden om te trainen. Na twee weken voorzichtiger aan doen, omdat ik snotverkouden was, ga ik weer lekker opbouwen. 100% solo dat is de norm. Daarnaast moet het ook rustiger aan, aldus de geleerden. Ga je te diep, dan heb je minder weerstand en grotere kans op …… iets met Corona. En maak duurtrainingen tot max 3 uur. Het nieuwe trainingsschema heb ik al in huis
Dus ik ‘stay calm’ en fiets mijn rondjes.

Helemaal happy.

Noodzaak!

Badend in het zweet word ik wakker. En meteen moet ik aan het Coronavirus denken. Niet dat ik koorts heb of zo. En dat ik het volgende slachtoffer in Nederland ben. Nummer 128 of zo? Of dat een naaste collega uit voorzorg thuis moet werken, omdat hij in Noord Italië is geweest. Nee, het is nog veel erger. Corona zal toch geen roet in het eten gooien van The Ride 2020? Bij die gedachten krijg ik het opeens heel warm.De Passie del Stelvio ligt hartstikke in Noord Italië en is een risicogebied. Als er besmettingen in Nederland zijn, dan is heel vaak een link met Lombardije te leggen. De overheid heeft inmiddels een dringend advies gegeven. Ga er alleen naar toe als het echt noodzakelijk is.

Over exact 3 maanden zit ik midden in mijn beklimming van de Stelvio. Nog slechts 3 maanden veel kilometers maken. Dan is het vast wel over, toch?Natuurlijk is het noodzaak dat ik naar Noord Italië afreis. Ik ben verdorie niet voor niets als een gek aan het trainen. Ik moet The Ride rijden. En die start toevallig daar. Dus hoe noodzakelijk wil je het hebben?