Addio Stelvio, bonjour Madeleine

Al 2 jaar roep ik naar iedereen die het wil horen (en ook als ze het niet willen horen) dat ik in acht dagen van de Stelvio naar de Cauberg ga fietsen. 1.300 km en 20.000 hm. Maar door corona en verschuiving van TheRide naar september, blijkt het niet mogelijk om voldoende campings te vinden die het peloton van TheRide kunnen ontvangen. De geplande route moet dus anders.
Gelukkig is de organisatie niet voor één gat te vangen en heeft een uitstekend alternatief uitgewerkt. Zo bleek woensdagavond bij de presentatie van de route door Gijs Bruinsma en Carlo van Nistelrooy

We gaan niet door 8 maar door slechts 5 landen. Evenmin starten we bij de Passo del Stelvio, maar bij de Col de la Madeleine in de Alpen. Uiteraard allebei grote namen. Toch spreekt de Stelvio mij meer tot de verbeelding. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik ze even vergeleken. De gemiddelde en de maximale stijgingspercentages blijken vrijwel gelijk. Oké de top van de Stelvio ligt ruim 700 meter hoger en de klim is ‘iets’ langer. Bij de Madeleine ben je namelijk àl na 19,7km 😬 op de top.
Lekker belangrijk voor iemand die het grootste deel van het jaar onder zeeniveau fietst en als langste ‘klim’ in de buurt, de brug bij Breukelen over het Amsterdam-Rijnkanaal heeft. Met een rit van 160 km haal ik vaak de 150 hoogtemeters niet eens.

De la Madeleine begint vrijwel direct na het verlaten van de camping en dat is slechts het begin. De eerste dag maken we namelijk al 4000 hm. Zo beklimmen we die dag ook de Col de la Forclaz, een berg die ik op mijn travelbike vorig jaar niet heb beklommen. En ook dat is nog maar het begin. Want zo volgen er nog 7 dagen met als finish de top van de Cauberg waar het Shimano Experience Center staat. Tussendoor pakken we nog vele bergen, de Route des Crêtes en de Grand Ballon mee.
Ik heb even alles bij elkaar opgeteld. Gemiddeld fietsen we iedere dag ruim 160 km met bijna 2.600 hm. Afstanden tussen 140 en 190 kilometer met tussen de 1.700 en 4.000 hm.
Een zenuwachtig lachje ontglipt mij als ik deze getallen zie staan. Ik denk dat ik zo maar weer even ga trainen in de polder. Ik heb nog bijna 3 maanden dus dat moet wel goedkomen ……. denk ik.

Advertentie

Twintigtwintig

Yes, de dagen gaan weer lengen. Twintigtwintig is begonnen. En dat maakt het al een ander jaar. Magischer dan 2019, dat nooit als twintignegentien werd uitgesproken. Maar ook magischer vanwege mijn grote uitdaging in 2020. Nog maar 5 maanden en dan vertrek ik naar Italië voor The Ride.
Natuurlijk is de start van de Vuelta in Nederland met o.a. Steven Kruiswijk en de Olympische Spelen met Mattieu vd Poel, ook belangrijk. Maar wat is er belangrijker dan een eigen prestatie neer te zetten? Misschien toch wel een beetje van ‘kijk ik kan het nog’, ook al moet ik dat nog bewijzen. Feit is dat alles in het teken van The Ride staat. Ik denk, droom, voel The Ride. Ik ben The Ride. Maar niet getreurd, familie en vrienden. Medio juni is het over, dan ga ik weer normaal doen.
Althans als het om de prestatie staat. Want als ik finishers moet geloven, leef je daarna nog wel even in een bubbel.
Maar tot het zo ver is moet er nog veel getraind worden. Met het trainingsschema van The Ride en de huidige weersomstandigheden is dat vrij eenvoudig. Weinig vorst of gladheid tot nu toe. Ook al blijft het opletten om de ochtend. De wegen worden nauwelijks droog. Na ieder ritje ziet mijn fiets er dan ook niet uit. Dat ik precies de reden dat ik nog vaak op mijn ‘oude’ Merkcx fiets. Maar dat gaat veranderen 😁 Dinsdag start ik weer voor 12 weken bij Cyclinglab op Sloten. Op het binnenterrein ga ik aan mijn conditie werken. Op de Tacx doe ik onder andere de Sella Ronda, El Teide en Alpe d’Huez. En zal ik een beetje dood gaan tijdens de blokken- en VO2max-training.
Mijn eerdere plannen om nog in het buitenland te trainen, heb ik laten varen. Het wordt Limburg. Best vergelijkbaar met The Ride toch? 🤔
Deze week is ook het design van The Ride shirt gekozen. ‘Mijn’ voorkeur heeft gewonnen. Nice!

#ridetherideshirt


2020 is net begonnen, maar ik ben al aardig op weg. Dat het een mooi jaar mag worden. Happy new bikeyear!

Zwanger van The Ride

Een maand geleden was ik bij mijn wielerspecialist De Haan voor een infoavond over The Ride. Het meeste wist ik al van een avond vorig jaar en via de sociale media. En toch kwam het nu anders binnen. Ik wist namelijk al dat ik volgend jaar mee wilde doen.

Inmiddels ben ik een belangrijke stap verder. Ik heb me officieel ingeschreven voor The Ride 2020 😛.
Voor degene die het niet helemaal goed voor ogen hebben; in 8 dagen door 8 landen van de Stelvio naar de Cauberg fietsen. 1300km en bijna 20.000hm. “Makkie”, aldus de organisatie, “want jullie hoeven alléén maar te fietsen”. De rest verzorgen wij.

De komende negen maanden ben ik ‘zwanger’ van The Ride. Bij alles zal de vraag oppoppen: Past dit in mijn Ride-planning?
Voor de meesten zit het wegseizoen erop. Voor mij begint het juist. Met een beetje conditie de winter uitkomen en dan snel uitbouwen. Ik heb een generiek trainingsschema ontvangen. Een totaal ander programma dan ik gewend ben. Ik ben een man van duurtrainingen. Zo heb ik de Alpe d’Huzes 5 jaar geleden ook gehaald. Geen bergen, geen interval, gewoon uren in het zadel zitten. Misschien wat eigenwijs, maar het werkte wel. Maar er is een belangrijk verschil. Dat was 1 dag en dit worden er 8.

Natuurlijk, veel uren maken is een must, maar daarnaast staat het trainingsschema ook vol krachttrainingen (op de fiets), intervallen en ritten in verschillende hartslagzones.
Nooit eerder gedaan en nooit behoefte aan gehad. Toch denk ik dat ik het nu eens een kans ga geven. Je schijnt er beter en sterker van te worden.

Mijn Stravavolgers is het wellicht al opgevallen. Ik ben al een beetje begonnen met intervallen en tempoblokken. Op gevoel, want ik moet nog wel even een hartslagmeter kopen.

Wat ik ook wil is wat meer doen aan mijn core en wat meer rekoefeningen. Maar dat wil ik al heel lang. Ik kwam onlangs een sportkeuringrapport tegen van 35! jaar geleden. Twee dingen vielen mij op. Ik weeg nog steeds hetzelfde als toen. En de aanbevelingen op het formulier moet ik nog steeds opstarten 🤔. “Meer buikspieren trainen”. Laat The Ride dan maar de aanleiding zijn.

Gelukkig ga ik het niet alleen doen. Anja gaat ook mee als vrijwilliger. Leuk, zo zijn we toch een beetje samen zwanger.

Komende maand ga ik een planning maken. Uiteraard ligt het trainingsschema er al, maar hoe ga ik dit doen naast de dagelijkse dingen in het leven. Hoe zien de komende vakanties eruit? Komt er een ‘hoogtestage’ op Mallorca of iets dergelijks? Zijn er vrienden die af en toe een lange duurtraining willen meefietsen? Heb ik voldoende fietskleding om winter comfortabel door te komen? Wordt het niet tijd voor een nieuwe racefiets?

Alles in het teken van The Ride. Negen maanden in een bubbel leven en dan weer beetje normaal doen. Dat is het plan!

The Ride, hoe ga ik dit thuis vertellen?

“Dat lijkt me echt wat voor jou”! Roel de Haan, eigenaar van de gelijknamige wielerzaak, tikt met zijn vinger op een half A4 op de toonbank. Bij het zien van de woorden The Ride weet ik meteen waar hij het over heeft. Deze week is er een bijeenkomst in zijn zaak, waar je alle info over The Ride kunt krijgen. Via Facebook had ik de aankondiging al gezien, maar had niet het gevoel dat ik er naartoe moest.
Maar nu Roel er over begint, ben ik direct om. Woensdagavond heb ik toch niets op mijn programma staan. The Ride heb ik 3 jaar geleden al op mijn bucketlist gezet. En misschien moet het er nu maar eens van komen.

In een presentatie van een anderhalf uur krijg ik alle details over The Ride. Een fietstocht van de Stelvio naar de Cauberg. Bijna 1300km, ruim 17.000 hoogtemeters, acht landen (incl. Liechtenstein 😊) . Gemiddeld ben je acht uur per dag onderweg. Zo’n 145 en 200 km elke dag. Bij de verzorging is aan alles gedacht. Maaltijden, tenten die voor je worden opgezet, verzorgingsposten onderweg, pechhulp. En voor noodgevallen gaat er zelfs een ambulance mee. De gemiddelde leeftijd van de deelnemers is 45. Daar zit ik dan wel bijna 10 jaartjes boven, maar ik schrik niet van grote getallen. Sterker nog, ik word steeds enthousiaster.

Ik heb in 2014 de Alpe d’Huzes volbracht. En daar ook veel voor getraind. Oké ben inmiddels weer wat ouder, maar het nog zeker niet ‘te laat’. En oké The Ride is totaal anders dan een eendaagse prestatie, maar dit moet toch te doen zijn (?). Bij mij staat de ‘knop’ in ieder geval op LET’S RIDE

Nog ‘even’ twee vragen beantwoorden. Wanneer? En hoe ga ik dit thuis vertellen?

Volgend jaar is niet heel handig. Zo is onder andere de zomervakantie al geboekt en dat is kort op The Ride, die van 9 tot 16 juni is.
En over het thuisfront? Daar blijkt weinig overtuigingskracht voor nodig. Anja is bijna net zo enthousiast als ik. Niet als deelnemer, maar wel als vrijwilliger. Eigenlijk staat mij dus niets meer in de weg voor 2020.
Dat is nog heel ver weg, maar dan heb ik wel iets om naar toe te leven. Nu al zin in!

7 uitdagingen op mijn fietsbucketlist

Ieder jaar trap ik enkele duizenden kilometers bij elkaar. En toch heb ik maar weinig “klassiekers” op mijn naam staan. Te veel gedoe, te druk, midden in de vakantie, dat soort excuses. OK, de Mt Ventoux, Alpe d’HuZes, Rondje IJsselmeer, Markermeer en een aantal classics zoals die van Knetemann heb ik afgevinkt.

Nu het seizoen een beetje over is, heb ik mijn bucketlist voor fietstochten opgesteld. Hieronder een aantal van de uitdagingen. Staat die van jou erbij? Of weet jij uitdagingen die ik ook zeker een keer gedaan moet hebben? Let me know!

Tour du Mont Blanc
Een vriend van mij ging dit jaar de Mont Blanc hardlopend rond. Nonstop!
Deze ultieme uitdaging rond de Mont Blanc fiets je in 1 dag.  330 km en 8000 hoogtemeters. Die 330km heb ik wel eens in dag gefietst. En het aantal hoogtemeters ook. Maar de combinatie ia toch wel een mooie uitdaging.

image

La Marmotte
Ook zo’n mooie uitdaging in een schitterende omgeving. De Alpen.
La Marmotte vindt plaats op de 1e zaterdag van de maand juli. Maar liefst 174 km fietsen in de Alpen met meer dan 5000 hoogtemeters! 4 cols die iedereen wel kent van de Tour: Col du Glandon, Col du Telegraphe, Col du Galibier en Alpe d’Huez. Daarmee vergelijk ik hem een beetje met de Alpe d’HuZes.

image

Klimclassic
Dé KlimKlassieker van het voorjaar!
Altijd op Hemelvaartsdag.
Mooie routes van 110 km en 160 km door de Belgische Voerstreek en Ardennen. Grote kans dat ik de 160 km volgend jaar van mijn bucketlist kan afstrepen. Uitdagende en vaak onbekende beklimmingen op de routes over respectievelijk 1.500 en 2.650 hoogtemeters. In het parcours onder andere Côte de la Redoute (max 20%), Côte d’Oneux (17%), Côte de Forges, en Les Waides.
Start- en finish in Maastricht.

image

The Ride
Dé uitdaging! Ik hoorde hiervan tijdens BikeMotion. Van de voet van de Stelvio naar de top van de Cauberg. In acht etappes, via acht landen, 1.300 km, 17.000 hoogtemeters.

image

Passo dello Stelvio
Deze Italiaanse bergpas is met zijn 2758 de hoogste pas in Italië. De Stelvio is berucht om vele haarspeldbochten. Vanuit Borio zijn er 40 naar de top. En vanuit Prato maar liefst 48.

In 21,5 km klim je 1533 meter met een gemiddelde van 7,1%. Mijn broer beklom hem dit jaar. Nu ik nog.

image

Limburgs Mooiste
Veel vrienden en bekenden gingen mij al voor. Volgende jaar wordt de Mooiste  al voor de 25 ste keer gehouden. Altijd in het eerste weekend na Pinksteren. Op zaterdag zijn de toertochten. Uiteraard gaat mijn interesse uit naar de 246 km en 2532 hoogtemeters.

image

De Ronde van Vlaanderen
Ook deze voorjaarsklassieker hoort uiteraard op mijn ‘list’. Op de gelijknamige Belgische site noemen ze hem dé hoogmis onder de klassiekers. In 2016 wordt hij voor de 100ste gereden. Zou een mooie reden zijn om eindelijk eens deel te nemen.

image

Naar aanleiding van deze blog heb ik via FB en Twitter een aantal aanvullende tips gekregen. Deze wil ik je niet onthouden. Vooral de eerste drie. Die kende ik zelf nog niet: 

  • Claudy Criquielion Classic
  • Chouffe Classic
  • Rondje Grimsel-Passo della novena-oude Gothardpass-furka 
  • Tour du ALS
  • Parijs Roubaix
  • Luik Bastenaken Luik