Zweetdruppels op een gloeiende plaat?

Door personeelstekorten zie je dat menig ondernemer een tandje terug moet in zijn contact en service met zijn klanten. Maar sommigen pakken dit heel anders aan.

De Haan Wielersport bestaat dit jaar 55 jaar. Dus wat doet eigenaar Roel? Hij organiseert een social ride voor zijn vaste klanten. En dit is niet de eerste keer, want deze winter hadden ze op Zwift ook al een aantal social rides georganiseerd. Uiteraard was het dit keer om zichzelf en zijn personeel in het zonnetje te zetten, maar ook om geld op te halen voor Oekraïne. De hoogte van de bijdrage mag je zelf weten, als het maar minimaal 55 cent is 😁. De Haan verdubbelt de bijdragen vervolgens. Even denk ik aan al die honderden miljoenen euro’s en dollars die al richting Oekraïne gaan. Is dit dan niet een zweetdruppel op een gloeiende plaat? De gedachte laat ik snel varen, want ik vind het een top initiatief. En wat is het mooi om in vrijheid met elkaar een rondje te fietsen.
Het is schitterend weer voor een social ride.

Een graad of achttien, weinig wind en dan ook nog eens zuid. Ik word ontvangen met gebak van de lokale bakker Out, lekkere koffie en krijg voor onderweg nog wat winegums mee. De belangstelling is groot. Maximaal 55 klanten doen mee. Er zijn 5 groepen voor de verschillende snelheden. Ik kies al snel voor de prestatie groep.  Boven de 28km/u lees ik op het formulier. Eenmaal buiten ga ik mij toch een beetje zorgen maken. Niet vanwege die 28, maar ik vang het gerucht op dat er bij die prestatiegroep ook een Olympisch kampioen rijdt en dat er niet onder de 40 km/u wordt gereden. Euhhh even checken bij de mannen van de Haan. Een verhaal over samen uit, samen thuis volgt. 

Gelukkig is er al snel een betere oplossing. Het zou niet echt veilig zijn om met een grote groep hardrijders door kleine plaatsen of smalle wegen te rijden. Dus er komt een snelle en een ‘langzame’ presentatie groep.  Phew, kom ik daar even goed weg! Met een rijsnelheid van 32km/u begin ik toch iets lekkerder aan de tocht.

Na de openingsspeech, de groepsindeling en een fotomomentje vertrekken we. Via de KOM van Ouderkerk komen we langs de Ronde Hoep. Ik had de route op mijn Wahoo staan zodat hoefde niet iedere keer op een linksaf of rechtsaf te wachten. Met een tocht van 55 km, kan het bijna niet anders dat ik vrijwel alle wegen ken. Al vanaf mijn 14e fiets ik hier rond. En toch werd ik aangenaam verrast na Loenersloot. Niet de hele tijd langs het Kanaal dit keer, maar via een polderweg waarvan ik het bestaan niet eens wist, reden we naar Ter Aar. Daar moesten we nog een stukje gravelen in verband met wegopbrekingen, wat prompt 2 km later een lekke band opleverde bij een van de mederijders. Via De Haanweg, hoe toevallig, verlieten we dit stuk polder om richting de Baambrugse Zuwe te gaan. Gelukkig was het hier nog rustig, want met een groep ga je al snel te hard en word je als asociaal gezien. En dat willen we uiteraard niet 😬. We zijn inmiddels alweer via de Botshol op weg naar Uithoorn. Windje lekker in de rug en ook vanaf Uithoorn trappen we op het gemak 34-36 km in het uur.

Samen uit, samen thuis. Dat is goed gelukt. De snelle groep had al ‘gedoucht’ toen wij kwamen, maar volgens mij ontbrak het ‘social’ daar een beetje met een gemiddelde van ruim 37 in het uur. Maar man, wat een snelheid! Ach als iedereen maar lekker gefietst heeft. En dat lijkt gelukt. Na ons duurde het niet lang voordat ook de andere groepen een voor een binnenkwamen. Een mooie tocht en met een nog mooier resultaat, want ik hoor dat er ruim €712,59 is opgehaald en dat er dus €1500 wordt overgemaakt voor Oekraïne. Doen ze toch maar weer mooi, die de Haantjes. Dit smaakt naar meer al zeg ik het zelf, maar dat laat ik graag aan hun zelf over.

Advertentie

Gechickt!

Ik ben gechickt. Gechickt worden is de grootste vernedering van de man, schrijft Marijn de Vries 8 jaar gelden in HP/De tijd. Is dat gevoel na 8 jaar veranderd? Ik denk het wel. In ieder geval bij mij. Ik zie namelijk steeds meer dames op de racefiets, dus de kans wordt steeds groter. En ook vaker wordt er in ‘gemengde’ groepen gefietst. Dus het idee van wij en zij is er niet meer.

Het is een dag als geen ander. Hoewel, op buienradar zie ik dat het om 18:15 uur flink gaat regenen.
Ik vlieg op, kleed mij snel om, spring op mijn fiets en rij de straat uit. Ik heb nog precies een uur voor een klein rondje Rondje Hoep.
Normaal gesproken stap ik hier niet voor op de fiets, maar ik móet even de deur uit.

Eenmaal door het altijd drukke Ouderkerk aan de Amstel komt de rust van de Hoep. Er staat weinig wind. Met 35 in het uur trap ik lekker door, maar ga niet echt in het rood. Bij de Waver word ik opeens overtuigd ingehaald door 2 jonge meiden. Normale racefietsen. En een ervan gewoon in een singletje. Wat krijgen we nou? Heel even denk ik, ik rij er naar toe. Maar doe het toch niet. Want wat dan? Ga ik er dan weer voorbij. Alleen maar omdat het vrouwen zijn. Of blijf ik plakken, omdat het tempo toch te snel blijkt. Maar plakken is in ieder geval not my style. Op korte afstand volg ik.
Naarmate de Hoep vordert, zie ik de afstand langzaam groter worden. Oké ik ben gechickt, maar dan wel door 2 meiden met een flinke power in de benen. Eenmaal thuis, wat ik overigens net droog heb gered, moet de rit natuurlijk op Strava. Ga ik hier nu wel of niets van zeggen? Ik besluit het wel te doen. ‘Met 35 gemiddeld langs de Ronde Hoep keihard ingehaald worden door twee jonge meiden 😊’, zo noem ik mijn rit.
Later zie ik dat de afstand tot hen lange tijd zo klein is geweest dat Strava denkt dat we samen hebben gefietst. Zo weet ik dus ook wie het zijn. En ook hoe zij hun rit noemen. ‘Mannen inhalen met Hester’. Ik ben allang blij dat er niet staat ‘oude mannen inhalen…’
De adviezen van mijn mannelijke volgers op Strava zijn voorspelbaar. “Je wordt ouder. Gechickt! Lekker in het wiel zitten”. Die van de vrouwen overigens ook. “Girlpower! 💪🤣”
Feit is dat het steeds leuker wordt op de weg. Voller, maar leuker met al die vrouwelijke racers.
Mijn vrouw vindt het wel vermakelijk. “Dáár moet je een blogje over schrijven”. Ik negeer haar opmerking. “Ja, moet je echt doen, dat is leuk”, komt er achteraan. Nou vooruit dan, bij deze.

Raining cats and dogs.

Vanochtend even voor 8 uur pak ik mijn smartphone om te kijken hoe het weer de komende uren is. Dat het zou regenen is geen verrassing. Dat werd gisterenavond al voorspeld. Ik had eigenlijk zaterdag willen fietsen, maar hoopte dat het vandaag beter zou worden. Niet dus! “It is raining cats and dogs”, hoor ik mezelf zeggen. Een zinnetje geleerd van mijn vroegere leraar Engels, meneer Waardijk. Het zit al 40 jaar in mijn hoofd als het stevig regent.

Ik spring uit bed. Doe mijn wielerkleding aan. Transparante glazen in mijn bril. Regenjas aan en uiteraard mijn overschoenen en handschoenen. Anja is blij dat ik toch even ga fietsen. Beter voor mijn humeur 😀. Ondanks de regen.
Nog even 3 boterhammen wegwerken en dan vóór negenen op pad.

De regen klettert op mijn helm. En het zicht wordt beperkt door de druppels op mijn bril. Na een kilometer ben ik al zeiknat. Is het niet van de regen dan is het wel van de plassen op de weg. Ik ga eigenlijk nooit op pad als het regent. Maar het valt mij niets tegen. Ik ben op de crosser. Dus een beetje doortrappen om de teller toch richting de 30km/u te krijgen.
Het is rustig op de weg. Geen wielrenner te zien. Toch zie ik in de verte langs de A2 iets voortbewegen. Ik kan niet goed zien wat het is. Maar langzaam kom ik dichterbij. En voor ik af sla naar de Winkeldijk zie ik dat het een handbiker is, die in een straf tempo de regen trotseert. Respect!
Ik rij door de scherven van een flesje van meneer Heineken. Ik probeer niet lek te rijden door extra de plassen op te zoeken. Dit lijkt te werken. Kort daarna nog een keer. Ik vloek de boel bij elkaar en zoek weer de plassen op. Gelukkig niet lek.
Het lijkt iets droger te worden. Ik heb er eigenlijk wel lol in. En stop zelfs om een paar foto’s te maken. Na bijna 30 km kom ik de eerste wielrenners tegen. Best bijzonder op zo’n druk befietst traject. Lopers zijn er wel veel. Diehards! Tussen hen ook mijn neef Stefan. Ik zie hem te laat om nog iets te roepen.

Inmiddels begint het weer stevig te regenen. Ik merk intussen wel dat ik mijn neopreen overschoenen had moeten aandoen. Ik heb zeiknatte voeten. En ook dat, als ik dit soort tochten meer ga maken, ik ook waterdichte handschoenen nodig heb. Ook mijn handen zijn zeiknat en koud. Maar goed, voor ruim 40 km is dat uit te houden.
Eenmaal thuis blijkt mijn crosser door het vele water niet eens echt vies. Snel droogmaken en dan gelukzalig aan een warme bak koffie. Heerlijk!

Leunend tegen de wind

Vrijdagavond zat ik al op mijn WeerRader app te kijken. Dat wordt vroeg fietsen dacht ik meteen. Als ik voor 9:00 uur op de fiets zit, lijkt het nog mee te vallen. Wind 40 km/u met uitschieters tot 70. De uren daarna neemt de wind alleen maar toe.

Om 8.30 uur rij ik de poort uit. In de bebouwde kom valt alles nog mee. Ik kom er al snel achter dat ik mijn bidon nog in de schuur staat. Shit, maar ik besluit door te fietsen. Veel meer dan een uur zal het vandaag toch niet worden.
Zodra ik de Middelpolder in rij, merk ik direct het verschil. Zijwind. Ik word meteen naar links geblazen. Wow, handjes goed aan het stuur en onder in de beugel. Ik merk al snel dat het went, maar het blijft opletten met mijn 23 mm bandjes en 71 kilo aan gewicht, schoon aan de haak.
Langs de Ronde Hoep heeft de wind vrij spel. Eerst wind tegen. De teller zakt tot 22 km/u. Mijn hartslag schiet omhoog. Normaal gesproken zou ik ernstig aan mezelf gaan twijfelen, maar nu niet. Lekker werken tegen de wind in.

Zoals de naam Ronde Hoep al doet vermoeden komt ook nu de zijwind. Oppassen geblazen. Om niet door een rukwind in de sloot te eindigen ga ik midden op de weg fietsen. Dan heb tenminste nog wat speling. Ik kan harder fietsen maar ik hou me toch in. Vooral als er auto’s passeren. Leunend tegen de wind fiets ik verder. De wind zingt tussen mijn spaken door.

Het laatste stuk van de Hoep heb ik de wind af en toe vol in de rug. Zonder aan te zetten gaat de teller al snel naar 40. Heerlijk om soms zo’n winderig rondje te fietsen. Na 58 minuten ben ik al weer thuis. Mijn bidon drink ik meteen half leeg.