Passo Dolomiti

Ik kom net uit de sauna van ons hotel. Drink een heilzaam theetje en geniet enorm van mijn Dolomieten fietsweekje met de mannen van Dura Vermeer. Tot vandaag hadden we schitterend weer.

Vrijdag was onze eerste fietsdag. Of je wilt of niet. Je móet de Sella Ronda rijden als je in de Dolomieten bent. Zeker al je in Corvara zit, direct aan de Sella Ronda. Wat een schitterend Unesco gebied is dit! De klimconditie van de groep ligt wat uiteen, maar dat is absoluut geen probleem. Samen uit, samen thuis. En toch een beetje Cycling Apart Together. Want ieder gaat in zijn eigen tempo omhoog. En is vooral met zichzelf bezig om boven te komen. Ik ook. Ik geniet van de schitterende uitzichten. En natuurlijk van het bereiken van de top van elke beklimming. Het is nog even wennen. Binnen 5 kilometer heb ik meer hoogtemeters gemaakt, dan thuis na 3 weken fietsen. Gelukkig valt de hoogte mee. Tot zo’n 2250 meter. Hoger wordt het niet in de Dolomieten.

Op dag twee fietsen we ook ca 50 km. Alleen Robbert en ik doen er nog een schepje bovenop. We pakken na afloop de 9km klim naar de Passo Gardena er nog bij als toetje. Rustig aan bereiken we de top. Om vervolgens weer in rap tempo af te dalen naar ons hotel.

De volgende dag doen we er nog een schepje bovenop. De gevreesde Passo Giau wordt de volgende uitdaging. ’s Ochtends bekijken we het parcours nog even. Met wat zenuwachtige lachjes scheppen we nog wat eiwitrijke yoghurt met gedroogd fruit op. Baat het niet, dan schaadt het niet. De totale route is 85 km met de Giau als tweede klim.
Jos houdt het na de eerste klim voor gezien. Hij heeft de benen niet en komt niet vooruit. En dat is niet handig met een 10 km klim en gemiddelde stijging van 9,3% voor de boeg.

De Giau is zwaar. Ik maak mij geen illusies en kies direct het laagste verzet van mijn 11speed. Geen moment van rust. Toch probeer ik te genieten. Zo ontmoet ik Paul uit Londen tijdens de klim. We kletsen wat over de ‘bergen’ in Holland en over de omgeving. Na een paar honderd meter geeft hij aan zijn eigen tempo te willen aanhouden. Ik laat Paul achter me en klim alleen verder. Na een banaan op 6 kilometer ga ik door naar de top. De laatste kilometer tel ik iedere 100 meter af. Robbert is al boven. Eenmaal boven kijk ik op mijn telefoon. Jan heeft niet geappt. Dat is goed nieuws, hij is dus nog bezig met de klim. En na een tijdje komt hij iets na Marcel ook boven. Top prestatie!

Na een caffeine shot dalen we af voor een spaghetti lunch. Dit hadden we onszelf beloofd. Iedere helling na Giau is een peulenschil. Dus ook de 11 km met ca 5,5% naar Falzarego.
Het is al weer dinsdag. Een 85km route zit er vandaag niet in. Ook niet omdat er om 15:00 uur onweer wordt verwacht. We kiezen voor de Sella Ronda tegen de klok in. Dan kunnen we om 14:00 uur terug zijn. De Passo Gardena, een klim van 9 km, gaat goed. Marcel voelt zich wat misselijk, maar besluit toch door te gaan. Op de Passo Sella gaat de lucht al aardig werken. Gelukkig heb ik mijn regenjas meegenomen. Voor het eerst gebruik ik hem in de afdaling. Maar al snel blijkt dat ik hem ook daarna moet gebruiken. Op de beklimming van de Pordoi krijgen we de eerste klappen onweer al om de oren en begint het regenen. Eerst een paar druppels en snel daarna begint het flink te regenen. Nat kom ik boven. Maar dat is niet afgesproken!

We hebben nog een 9km afdaling voor de boeg. De weg is zeiknat en het blijft onweren. Als het droog lijkt te worden, begint het te hagelen. Ik zoek snel een afdak. En opeens lig ik op de grond, omdat ik een diepe geul wil ontwijken. Ik zie 2 diepe putten van twee tanden van het voorblad in enkel staan. Het bloed niet heftig, maar het is wel gevoelig.
Na 10 minuten krijg ik het koud. We moeten verder. In de stromende regen proberen we voorzichtig met ca 30km per uur af te dalen. Dat valt nog niet mee. Verkleumd, maar heelhuids komen we beneden. Daarom besluiten we direct de volgende, laatste klim, te beginnen. En die gaat bij iedereen als een speer. Of het de zuurstofrijke lucht is of de wil om warm te worden, ik weet het niet, maar in notime heeft iedereen de laatste 5 km klim naar Campalongo afgeraffeld. In het hotel probeer ik de wond aan mijn enkel schoon te krijgen. Met overal smeer van mijn ketting lukt dit matig. Hopelijk werken de desinfecterende tissues goed.

De laatste mogelijke fietsdag wordt er nog eerder op de dag regen voorspeld. Met de schrik van gisteren nog in de benen besluiten we er een wandeldag van te maken. Er valt die dag geen druppel. 😀

Advertentie

Natuurlijk ga je mee naar de Dolomieten!

Pling! Het is vrijdagavond. Ik zit lekker op de bank met een bak koffie in afwachting van het acht uur journaal. Een appje van mijn broer. “Hoi Peter. Zoals het er nu naar uitziet gaan we met een aantal van het werk naar de Dolomieten. Je kunt mee!”

Van het journaal heb ik niets meer gehoord. Mijn gedachten gingen als een bal in een flipperkast.

Ontzettend leuk natuurlijk, maar hoe regel ik dit op het werk? De Dolomieten trip is direct voorafgaand aan mijn zomervakantie. Handig of niet? Heb ik eigenlijk wel voldoende vakantiedagen om dit er ook nog bij te doen?
Maar Anja spreekt direct uit waar ik nog wat twijfel had. Of deed alsof? “Natuurlijk ga je mee! Dit is een mooie kans om ook daar te fietsen. Nu kan het.” Ik weet dat ze gelijk heeft. En toch stel ik mijn ‘Ja, ik ga mee’ nog even uit.

Het is 5 jaar geleden dat ik 6x de Alpe d’Huez beklom. En mijn Mont Ventoux ervaring is ook al weer van een paar jaar geleden. Tijd voor een nieuwe bergervaring dus! Want voor iemand die heel graag in de bergen fietst, doe ik het toch verrekte weinig.

Als je mij vraagt welke bergen er in Dolomieten te beklimmen zijn, dan kan ik er niet eens een spontaan noemen. Maar als ik even spiek op Google dan zie ik namen als Pordoi, Gardena, Sella en Campolongo. Maar ook Fedaia, Valporola, Gardeccia en San Pellegrino. Kijk, dat zegt mij dan wel weer wat.

Vanuit hartje Dolomieten kunnen we kiezen voor de Sella Ronda (55 km) om mee te beginnen 😊 tot en met de volledige Maratona dles Dolomites (van 138 km). Da’s niet voor Dolomietjes!

Mooie uitdagingen in het vooruitzicht dus. En omdat ik volgend jaar nog steeds The Ride van mijn bucketlist wil af strepen, kan ik direct kijken hoe het is om meerdere dagen een hoop hoogtemeters te maken.
Eerst maar eens wat kilometers maken in het vlakke Groene Hart. En mijn racefiets nog een keer goed laten nakijken.

Ofwel, wat zeggen we dan? Mi sento come!