Een vies ventje of niet?

Er bestaat een kans dat je dit een onsmakelijke blog vindt. Corona gaat uiteraard hand in hand met hygiëne. Voortdurend handen wassen, in je elleboog niezen, dat soort zaken. Voor mij sloeg dit over naar het wielrennen. Natuurlijk rij ik solo en rij ik niet in de slipstream van iemand vanwege het gevaar dat er een neus geleegd wordt. Alles is anders tegenwoordig. Want druk ik nu wel of niet op het verkeersknoopje om het licht sneller op groen te krijgen. Het feit al dat ik er een fractie van een seconde aan denk zegt als genoeg.

Maar hygiëne en wielrennen gaat veel verder. En dat heeft helemaal niets met Corona te maken. Deze week spoelde ik mijn bidon uit, zoals ik eigenlijk altijd doe. Hé, komen daar nu zwarte schilfers uit? Ik spoel nog een keer. Weer schilfers. Ik kijk eens goed in mijn bidon. En merk dat omspoelen niet afdoende blijkt te zijn. Onderin zie ik een zwart goedje. Sorry, ik heb je gewaarschuwd 😊. Sjees, dat ik daar nooit ziek van geworden ben. Met heet water en een borstel kijk ik of het probleem op te lossen valt. Gelukkig gaat dat goed. Hoe lang heb ik hiermee gereden? Zou dit komen door mijn nieuwe isotone drank? Ik probeer van alles de schuld te geven, maar feit is dat het nu voorbij is. En dat dit niet meer zal voorkomen. Een check op internet leert mij dat je eigenlijk ieder jaar nieuwe bidons moet nemen. Echt? Dat heb ik nog nooit gehoord of gedaan. Deze bidons heb ik ook alweer 3 jaar, gekregen bij de Strade Bianche Achterhoek.
En bij mijn ‘speurtocht’ op internet, kom ik nog andere goedbedoelde tips tegen, zoals: Vervang je stuurlint ieder jaar. Want een stuurlint, aldus de website, absorbeert je zweet en snot. En wat dacht je van wellicht wat urine na een plaspauze 😳. Sta je niet bij stil hė, als iemand vraagt om even zijn of haar fiets vast te houden?

Maar goed stuurlint vervangen doe ik ook niet ieder jaar. Hooguit bij een grote beurt. Ik ga nu bijna aan mezelf twijfelen, ben ik nou echt zo’n vies ventje?

Langzaam ebt de kater weg

Vrijwel direct na de persconferentie van Rutte deze week krijg ik een mail van The Ride organisatie. Het besluit om The Ride 2020 definitief niet door te laten gaan is genomen. Op Facebook wordt nog druk gediscussieerd over het wel of niet doorgaan. Maar met mijn reactie: ‘Zie mail, exit The Ride 2020’, help ik iedereen uit de dromen die het nog niet heeft gezien. Er kan een kruis door 2020.
Ik baal. En dat is een understatement. Onvermijdelijk, dat begrijp ik ook wel, maar de kater is er niet minder om.
Ik moet even naar buiten een rondje lopen en stel mezelf allemaal vragen, zonder ze te beantwoorden. Ga ik er volgend jaar wéér voor? Of ga ik dan voor de Dolomieten- of Pyreneeënvariant? Of is het wel goed zo? En ga ik hele andere doelen stellen? Mijn PR van 340 km op 1 dag verbeteren bijvoorbeeld?

Voor volgend jaar krijgen we een voucher met een fikse korting. Hoeveel? Dat wordt volgende week duidelijk, maar geld terugkrijgen is niet aan de orde. Ach, beïnvloed dat mijn beslissing? Ik denk het eigenlijk niet. Geld is maar geld.
Eerst stelde ik The Ride een jaar uit, omdat het niet zo goed uit kwam met andere vakanties. En nu weer een jaar vanwege corona. Het begint zo langzamerhand wel een hele lange termijn doelstelling te worden.
’s Nachts word ik een paar keren wakker en meteen popt The Ride op, maar de volgende dag ebt de kater langzaam weg. Live goes on. Er zijn veel belangrijker dingen in het leven. Dat realiseer ik mij heus wel.