The Ride, hoe ga ik dit thuis vertellen?

“Dat lijkt me echt wat voor jou”! Roel de Haan, eigenaar van de gelijknamige wielerzaak, tikt met zijn vinger op een half A4 op de toonbank. Bij het zien van de woorden The Ride weet ik meteen waar hij het over heeft. Deze week is er een bijeenkomst in zijn zaak, waar je alle info over The Ride kunt krijgen. Via Facebook had ik de aankondiging al gezien, maar had niet het gevoel dat ik er naartoe moest.
Maar nu Roel er over begint, ben ik direct om. Woensdagavond heb ik toch niets op mijn programma staan. The Ride heb ik 3 jaar geleden al op mijn bucketlist gezet. En misschien moet het er nu maar eens van komen.

In een presentatie van een anderhalf uur krijg ik alle details over The Ride. Een fietstocht van de Stelvio naar de Cauberg. Bijna 1300km, ruim 17.000 hoogtemeters, acht landen (incl. Liechtenstein 😊) . Gemiddeld ben je acht uur per dag onderweg. Zo’n 145 en 200 km elke dag. Bij de verzorging is aan alles gedacht. Maaltijden, tenten die voor je worden opgezet, verzorgingsposten onderweg, pechhulp. En voor noodgevallen gaat er zelfs een ambulance mee. De gemiddelde leeftijd van de deelnemers is 45. Daar zit ik dan wel bijna 10 jaartjes boven, maar ik schrik niet van grote getallen. Sterker nog, ik word steeds enthousiaster.

Ik heb in 2014 de Alpe d’Huzes volbracht. En daar ook veel voor getraind. Oké ben inmiddels weer wat ouder, maar het nog zeker niet ‘te laat’. En oké The Ride is totaal anders dan een eendaagse prestatie, maar dit moet toch te doen zijn (?). Bij mij staat de ‘knop’ in ieder geval op LET’S RIDE

Nog ‘even’ twee vragen beantwoorden. Wanneer? En hoe ga ik dit thuis vertellen?

Volgend jaar is niet heel handig. Zo is onder andere de zomervakantie al geboekt en dat is kort op The Ride, die van 9 tot 16 juni is.
En over het thuisfront? Daar blijkt weinig overtuigingskracht voor nodig. Anja is bijna net zo enthousiast als ik. Niet als deelnemer, maar wel als vrijwilliger. Eigenlijk staat mij dus niets meer in de weg voor 2020.
Dat is nog heel ver weg, maar dan heb ik wel iets om naar toe te leven. Nu al zin in!

Hoogtemeters gezocht!

Van mijn vader kreeg ik vroeger het advies dat ik nooit naar anderen moest kijken. En dan doelde hij op sport prestaties of op school. Ga uit van jezelf. En die tip gaf ik ook wel eens aan mijn kinderen als zij bijvoorbeeld een slecht cijfer voor Engels hadden.

Maar ik betrap mijzelf er regelmatig op dat ik het met wielrennen wel vaak doe. Naar anderen kijken. Niet tijdens het fietsen. Nee, online!
Dit jaar heb ik 300 Strava-uren en bijna 8000km gefietst. Best respectabel, al zeg ik het zelf. Ook als ik het met andere Stravaïsten vergelijk, valt dit niet tegen. En al helemaal niet voor iemand die ook nog vijf dagen per week het Zwitserleven Gevoel mag verspreiden. Natuurlijk zijn er kilometervreters die volgens mij op hun fiets wonen. 12.000km komt voor. Maar 18.000 km ook. Gemiddeld 350km per week! En dit zijn gewoon amateurs hè. Nou ja ……. Fanatiekelingen.

In tegenstelling tot het aantal kilometers valt het aantal hoogtemeters zwaar tegen. Ik maakte dit jaar qua aantal ongeveer net zoveel hoogtemeters als kilometers. Tssss! Echt weinig. En helemaal als ik naar andere wielrenners kijk die ik volg.

Meer dan 20.000, 40.000, 80.000 hoogtemeters zijn dan geen uitzondering. Ik zag zelfs iemand met 136.000 hoogtemeters. Maar zij komt uit Zuid Limburg. Dus dat is ‘niet eerlijk’ 🙂

Als ik mijn rondje van 70  km door het Groene Hart maak, dan mag ik blij zijn als ik 30 hoogtemeters maak.Tikt lekker aan. Not! En dat terwijl ik klimmen juist heel leuk vind. 

De Mont Ventoux en de Alpe d’Huzes zijn eigenlijk mijn enige echte klimervaringen. De ervaring van de eerste meters klimmen. In mijn ritme komen. De juiste versnelling vinden. De cadans. Handjes op het stuur afwisselen met dansen op de pedalen. De beheersing om niet bij de derde haarspeldbocht al verzuringsverschijnselen te krijgen. Heerlijk!. 

Het klimmen gaat mij nog redelijk af ook. Of zou dat de reden zijn, waarom ik dit leuk vind. Dit jaar werd ik zelfs nog 2e op de klimtijdrit van de Hallembaye tijdens de KlimClassic.

Geen Hallembaye maar Alpe d’Huzes

Maar goed, had ik dit jaar nog mijn fiets doelstelling in het aantal kilometers gesteld, volgend jaar ga ik mij eens focussen op meer hoogtemeters. De komende weken maar eens plannen maken. En kijken wat een reële doelstelling is. Hoogtemeters gezocht!

Pompend remmen en andere Alpe d’HuZes tips

Heb jij je al ingeschreven voor de Alpe d’HuZes? Neem dan van mij aan, dit wordt een ervaring die je nooit gaat vergeten.
Maar hoe pak je een Alpe d’HuZes eigenlijk aan? Die vraag zie ik geregeld langskomen op Twitter. Zoals via het twitteraccount @alpedhuzessers.
Als Alpe d’Huzes-veteraan vind ik het nog steeds leuk dit account te volgen.

In dit blog geef ik graag wat tips over hoe je je kunt voorbereiden. Of in ieder geval hoe ik het in 2014 heb aangepakt. Doe er je voordeel mee. Of nog beter. Vul aan! Want het is zeker niet volledig.
image

Nu heb ik het geluk dat ik in een gezond lijf zit. En dat ik vol voor deze dag kon trainen. Ik weet dat er heel veel deelnemers zijn, die dat geluk niet hebben. En voor wie 1 beklimming een veel grotere prestatie is dan mijn 6 beklimmingen.

Mijn tips

Veel kilometers
Maak veel kilometer. De laatste weken trainde ik zelf 250km per week. Vooral in de weekenden maakte ik een tocht van minimaal 100 km. Maar minder kan natuurlijk ook. Zeker als je 2 of 3 keer de Alpe op wilt. Probeer zoveel mogelijk ook in de winter door te trainen. Op de Tacx, maar nog liever op de weg. Dan ga je met een lekkere conditie het voorjaar in. En in dat voorjaar kun je dan al vrij snel langere fietstochten maakt. Hier ga je het verschil maken. Ga je meerdere keren omhoog dan ben ook vele uren bezig. Het is vooraf goed om te weten hoe je lichaam hierop reageert.

Pak de polder
Een bergtraining vind ik persoonlijk niet echt nodig. Ik heb slechts één keer de AGR lus 2 gedaan. 110 kilometers in de Limburgse heuvels. De Polder werkt ook uitstekend. Pak ook de fiets als er veel wind staat en rij je het snot voor de ogen. Of juist als het heel warm is.
image

Eten en drinken
Train niet alleen je conditie en uithoudingsvermogen, maar ook het eten en drinken. Weet wat je maag doet. Zelf at ik als training iedere 30km een krentenbol of banaan. Ook tijdens fietsen. Experimenteer met wat je na een paar uur fietsen nog steeds goed kunt wegkrijgen.

Pompend remmen
Afdalen is een kunst apart. Maar bij de Alpe d’HuZes ga je hier zeker mee te maken krijgen. Ik ben niet zo’n held met afdalen. Bij 60km p/u gaat de rem erop. Train je snelheid. Het went. Echt! Dat kan in Limburg, De Posbank, maar ook bijv. ook bij de Brienenoordbrug.
Een geruststelling,  de maximum afdaalsnelheid is 40-45km per uur. Dus moet er veel geremd worden. Niet continu, want dan worden de velgen gloeiend heet en kan je binnenband knallen. Ik heb dit zelf overigens bij niemand zien gebeuren. De tip is: pompend remmen met de handen onderin de beugel. Met beide remmen tegelijk. Dus flink remmen, laten gaan, flink remmen etc. maar wel blijven doortrappen. Zonder kracht te zetten.

Planning
Maak een planning. Hoeveel keer wil je naar boven en maak dan een tijdsindeling. Het klinkt misschien gestoord, maar ik wist precies hoe laat ik na 1, 2 of 3x boven en beneden moest zijn. Dat geeft rust. Zeker als je na 3x al ver voor op schema ligt 🙂

Alpe d’Huez
Ga een paar dagen eerder naar Alpe d’Huez. Wen aan de hoogte en proef de sfeer. Wij sliepen nog een stuk hoger dan de finishlijn. Heerlijk. Wij moesten dan ook de nachtelijke afdaling maken. Spannend, maar om nooit te vergeten.
image

Probeer de berg alvast uit. Een paar bochten of een halve. Als je van plan bent om 6x te gaan. Is meer handig. Ik ging eerst 1x en de dag daarna 2x achter elkaar. Belangrijkste les voor mij was dat ik te hard omhoog ging. Bij de 2e keer kreeg ik al krampen in mijn kuiten. En dat wil je niet op de dag zelf. De laatste 2 dagen voor de Alpe d’HuZes heb ik niets gedaan. Lekker wandelen en genieten van de bergen.

Op de dag zelf
Tot bocht 3 is de Alpe d’Huez extra steil, dat weten de meesten wel. Start daarom rustig. Val de berg niet aan, want dat ga je verliezen. Probeer in een rustige tred te komen.

Eet en drink continue. Boven stond mijn “personeel” om de bidons te vullen en het eten aan te reiken. Beneden was een uitstekende verzorging vanuit de organisatie. Bouillon, stroopwafels, fruit. Het was een feest om iedere keer weer beneden aan te komen.

Goed materiaal is heel belangrijk. Geen binnenbanden die al een keer geplakt zijn. En neem nieuwe of bijna nieuwe buitenbanden. Check de dag ervoor nog even of er geen kleine steentjes in je banden zitten.
image

Natuurlijk gaat het niet alleen om het fietsen, hoewel dat voor mij wel de eerste aanleiding was. Toch heb ik ook bijna 5000 euro opgehaald voor KWF. Ook daar ben ik nog steeds trots op.

Hiervoor heb ik ook de nodige tips, maar die doe ik een volgende keer.
image

Yes I did it, de Alpe d’HuZes

Deze week kreeg ik van mijn vrouw het fotoalbum van de Alpe d’HuZes 2014. Het lag al even in de planning. Achterin was het verslag dat ik van die dag maakte opgenomen. Alle herinneringen kwamen meteen weer boven.

Tranen van geluk en vermoeidheid

Het is 2.15u de wekker gaat, maar ik lig eigenlijk al een half uur wakker.  Vandaag moet het gebeuren. Al mijn voorbereidingen moeten resulteren in 6 beklimmingen en daarmee  ruim 4000 euro aan sponsorgeld voor onderzoek naar kanker.

Snel mijn bed uit om te eten en te drinken. Want dat is belangrijk. Het zal niet de eerste keer zijn dat mijn maag eerder begint te protesteren dan mijn spieren. Dus om 2.30u yoghurt, appeltaart, krentenbol en een banaan naar binnen werken met 2 grote bakken thee.

Het is droog maar wel koud, dus er is nog twijfel over wat aan te doen. Iedereen doet zijn eigen voorbereidingen. Er lijkt minder spanning dan de dagen er voor.

image

Om 3.20u is iedereen klaar om af te dalen. Allereerst vanaf het chalet naar Alpe ‘dHuez. Daar verzamelden honderden Alpe d’HuZessers om vervolgens onder begeleiding van motoren de nachtelijke afdaling te maken naar Bourg d’Oisans.  14km in het donker de berg afdalen. Met alleen de lichtjes van de fietsen en de duizenden brandenden kaarsen die in de bochten zijn geplaatst voor de dierbaren.  Er waren relatief veel lekke banden. Levensgevaarlijk, omdat er dan plots iemand aan de kant van de weg staat, waar jij met 40km/u langs suist.  Gelukkig ben ik en ook mijn collega’s veilig beneden gekomen. We sluiten achter aan bij de duizenden fietsers en wandelaars die al bij de start staan.

Om 4.30u gaat na een half uur wachten het startschot. Maar er gebeurt nog niets, omdat we in ploegen starten. Een beetje spreiding op de berg  is belangrijk. Nog snel even een banaan eten en piesen. En dan na 20 minuten word ik ook losgelaten.  Ik word verrast door vele toeschouwers die in het dorp de kou trotseren om ons onder luid gejuich en geklap succes wensen. Tranen en kippenvel zijn het resultaat!

image

Langzaam klimmen, dat is de uitdaging. Eerder die week fietste ik 2x achter elkaar de Alpe in een snelle tijd. Maar wel met krampen in de hamstrings bij het eind van de tweede klim. Dat mocht nu niet gebeuren. Zes keer, dat is het doel. Iedere keer minder zou voor mij een teleurstelling zijn.  Omdat het nog zo druk op de berg was, ging dat goed. Rustig met anderen naar boven fietsen.  En toch langzaam iets naar voren schuiven omdat mijn tempo hoger ligt dan de meesten. Mijn collega’s zag ik al niet meer. Iedereen is bezig met zijn eigen uitdaging.

Helemaal fris kwam ik de eerste keer boven.  Anja en Bente wachtten mij net na de finish op. Daar stond onze trailer langs het parcours. Alle reservekleding, materialen, eten en drinken hadden we de dag ervoor al klaargezet.  Bij de doorkomst worden de bidons bijgevuld, een krentenbol gegeten en een extra banaan gaat mee om beneden op te eten.  Het is nog steeds koud. Dus ik hou alle kleding aan met daarover een windjack om de kou tegen te houden. Nou, dat lukt maar beperkt. Na een half uur kom ik ijskoud beneden.  De afdaling is veel kouder dan de eerste. Trillend eet ik mijn banaan en weer een krentenbol. Later hoor ik dat 16 mensen onderkoeld beneden zijn aangekomen.

De weg naar boven is het eigenlijk een groot de feest. Natuurlijk is het zwaar, maar bij verschillende bochten word je opgezweept door de harde beats van Armin van Buren of de vele toeschouwers die mij aanmoedigen. Omdat je naam op je stuurbordje staat, hoor je steeds je naam. “Kom op Peter, weer een meter”. Als je wilt kun je de hele dag “highfiven” of reageren op de aanmoedigingen. Het liefst zou ik dat ook doen, maar dat kost ”best” energie.

image

Ook beklimming 2, 3, 4 en 5 gaan goed. Het wordt steeds warmer. Dus steeds meer kleding, mouw- en beenstukken kunnen uit. Ook na de 5e beklimming voel ik mij goed. Ik kan nog steeds eten, drinken en genieten van alles wat om mij heel gebeurt. Geen maagproblemen, geen krampen.  Ik besef dat ik de Alpe d’Huzes  ga volbrengen. Dus met veel zelfvertrouwen, suis ik nog 1x naar beneden. 30, 40, 50 km per uur. En dan gaat de rem erop. 45km is de maximale snelheid. En dat is ook genoeg. Er zijn nog steeds veel fietsers op de berg. En door vermoeidheid stuurt niet iedereen meer een scherp.

Beneden nog even rust nemen voor laatste beklimming. Een beker bouillon en een stroopwafel van de organisatie en nog een krentenbol van mezelf. En dan GO! Even de laatste 100 euro ophalen, van mensen die mij per beklimming sponsoren. Voor de laatste keer langs de KWF-stand in bocht 21 met harde muziek en vrolijk dansende meiden. Voor de laatste keer langs bocht 14, waar ook Anja  en ik een kaars hadden laten plaatsen. Voor het laatst langs bocht 7, waarbij ik bij de eerdere beklimmingen het gevoel had er al bijna te zijn.

Tot nu …… Ik weet niet wat er gebeurt, maar langzaam gaat het kaarsje uit. Ik heb toch genoeg gegeten en gedronken? Opeens is er niemand meer. Ik ben in gevecht met mijzelf. En beker fris water en een natte spons helpen een paar honderd meter, maar niet meer dan dat. Tussen bocht 2 en 1 moet ik zelfs even stoppen. 1 minuut om de druk op benen even stoppen. Dit was bij de eerdere beklimmingen echt niet nodig.  Voor mijn gevoel kruip ik verder naar boven. Eenmaal bij “Bar O”  komt de opluchting. Ik ben er. OK misschien nog een paar honderd meter slingeren door het dorp, maar dat is nog wel te doen. Anja en Bente staan bij de finish. Weer een paar tranen van geluk en van vermoeidheid. Maar wel een ongelooflijk voldaan gevoel. I did it, de Alpe d’HuZes.

image