Startups bij wielerbeurs BikeMotion

Eigenlijk ging ik zaterdag naar BikeMotion om me te vergapen aan alle mooie racefietsen, die ik voorlopig toch nog niet ga kopen. Natuurlijk heb ik dat gedaan. En ook het moment dat Jan Janssen himself een Limited edition van zijn gelijknamige racefiets onthulde, omdat hij 50 jaar geleden de Tour won, vond ik erg leuk. Slechts 68 exemplaren worden er van gemaakt. Dus wees er snel bij.

Van deze racefiets worden er maar 68 gemaakt.

Maar als je mij vraagt wat me is bijgebleven dan zijn het de innovaties van een aantal startups.

Ik kwam in gesprek met Circular Cycling. Een superjong bedrijf in Utrecht met nu nog drie m/v personeel dat racefietsen maakt met tweedehands onderdelen. Weet nog niet of ik er zelf snel voor zal kiezen, maar het concept spreekt mij zeker aan. Ik ben zelf ook tegen verspilling.

Zij ‘bevrijden’, zoals ze zelf zeggen, frames en onderdelen uit schuren en magazijnen, maken ze grondig schoon en beoordelen de kwaliteit volgens de strenge eisen van Circular Cycling. Het frame vormt de basis. Het stuur is altijd nieuw, daar willen ze geen risico meenemen. Het frame wordt vervolgens opgebouwd met onderdelen die voorhanden zijn. Dat maakt iedere fiets uniek. Je kunt er niet alleen kopen. Verkopen kan ook. Op hun site kun je fietsonderdelen aanbieden die goed zijn, maar al een tijd liggen te verstoffen in je schuur.

Direct naast Circular Cycling stond startup, Dutchfiets. Hun uitdaging was helder: maak een fiets die niet eindigt als afval. Zij bouwen voor zo’n €1200 een circulaire fiets van recyclebaar materiaal, kunststof. Binnen 6 dagen haalden ze eind 2016 via crowdfundimg geld op voor 100 fietsen. En zijn vervolgens aan het doorontwikkelen geslagen om een internationaal veiligheidskeurmerk binnen te halen. De fiets valt direct op door zijn dikke ‘buizen’frame. Ook als bedrijfsfiets aan te schaffen 🙂

De laatste opvallende innovatie die ik wil noemen, is van Tannus. Volgens mij niet echt meer een startups, maar wel met een veelbelovend product. Zijn de tubeless banden nu helemaal hot, deze banden zijn airless. Ofwel massief, in 2 verschillende hardheden (bar) verkrijgbaar. Gemaakt van een speciaal Micro Closed Sell Polymeerhars en gebruikmakend van een schuimrubberen technologie.

In vele kleuren te verkrijgen.

Nooit meer lek, banden altijd op spanning en ze gaan gegarandeerd 10.000 km mee. Punaises of glas in banden haal je er gewoon uit en je rijdt door. De band wordt via een ingenieus systeem vastgezet op het wiel. Daarna kun je hem er ook niet mee afkrijgen. Of je moet de band doormidden snijden.
De band lijkt mij ideaal bij cyclo’s in België, waar de wegen toch wel iets slechter zijn. Volgens de standbemanning zijn er al profs die er tijdens hun trainingen mee rijden.

Drie mooie initiatieven die ik zeker blijf volgen in hun ontwikkeling. En volgend jaar, dan ga ik weer voor een nieuwe racefiets kijken 🙂

Wat een gave Strade Bianche is dit.

Toen ik vlak voor de zomer de aankondiging zag van de Strade Bianche Achterhoek twijfelde ik geen moment. Inschrijven! En dan ook meteen maar de grootste afstand, 135km. 

Vorig jaar kocht ik mijn crosser. En eerlijk gezegd, in het Westen heb je er eigenlijk niets aan. Ik loop een beetje te prutsen op een niet te mul ruiterpad. Of ga af en toe in de berm rijden om toch een beetje het gevoel te krijgen. 

Na gisteren weet ik beter. Als je een crosser hebt, moet je eigenlijk naar het Oosten verhuizen. Wat een schitterende omgeving om lekker los te gaan op de CX. Maar je moet er wel iets voor over hebben. Gisterenmorgen stond ik om zes uur al naast mijn bed. Bakkie kwark, gedroogd fruit en muesli. En go! Anderhalf uur in de auto, op weg naar Lochem.  De Strade werd door LWC De Paaschberg voor het eerst georganiseerd

De Strade kent een speciaal tintje. Het namelijk ook de Gijs Verdick memorial. Gijs is een neo prof die in 2016 op 21-jarige leeftijd overleed. Het inschrijfgeld gaat naar ‘Kanjers voor Kanjers’, een van de ploegen waar Gijs Verdick koerste.

Sharp om 8:15 werden de stuurbordjes uitgereikt. Ik kreeg 007. Wat er voor zorgde dat ik direct aansprak had. “Wie had dat ooit gedacht, dat ik nog eens met 007 zou praten”. Genoeg gepraat. Want het wordt een lange dag. Ongeveer driekwart van de route is onverhard. Aanpoten dus! 

Nog geen kilometer na de start draaien we eerste onverharde bospaden op. Blijkbaar heeft het de dag ervoor flink geregend. Veel modder, diepe plassen. Nou ja, dan ben ik tenminste meteen door 🙂 

Na 10 km komt er toch enige twijfel. Gaat dit de hele weg zo. Is die 135km wellicht toch iets te ambitieus? Bij de eerste verzorgingspost, blijk ik niet de enige te zijn, die het best zwaar vindt. Maar ik pak één zin uit een gesprek, die mij moed geeft. “We hebben het ‘schlimmste’ stuk nu wel gehad. Opgewekt ga ik daarom verder. Net als het eerste stuk rij ik het grootste deel alleen. Genieten dus, lekker crossen in de bossen. Alleen bij de verzorgingsposten is het wat drukker. 

Na de tweede verzorgingspost ben ik bijna op de helft. Het gemiddelde ligt inmiddels rond de 24km per uur. Ik reken uit dat ik dan rond half 3 binnen kan zijn. Mooie tijd, dus geen enkele twijfel meer. Ik ga mij ook steeds meer thuis voelen op mijn CX. Waar ik eerst voorzichtig door de bochten ging, krijg in nu iets meer zelf vertrouwen. Ik krijg er dan ook steeds meer zin in. Het leuke van deze Strade is de afwisseling. Eigenlijk is het bij iedere bocht een verrassing. Draai je een grindpad op of komt je bijna tot stilstand in een dikke laag modder? En is het de modder, dan is het goed zoeken naar de ‘ideale’ weg. En overeind blijven, want ondanks het mooie weer wil je niet in de dikke modder belanden.

De 135km bestaat uit 2 lussen. Na de eerste lus van 85km sla ik rechtsaf. Ofwel, nog geen zin om te finishen. Inmiddels wordt het nog rustiger op het parcours. Geen flauw idee eigenlijk hoeveel mensen voor de langste afstand gaan.

De laatste verzorgingspost is op 107km. Alweer enthousiaste vrijwilligers die van alles aanbieden. Ze zijn verbaasd dat er zelfs mensen uit het ‘verre’ Westen meedoen. Als ik van mijn CX afstap voel ik de pijn in mijn benen. Die zeggen eigenlijk, ga even zitten. Dit is duidelijk andere koek dan een 100km over het asfalt. Maar ik stap weer snel op, tijdens het fietsen had ik er namelijk geen last van. Ik reken uit dat ik nog ongeveer vijf kwartier onderweg ben. Dus dat moet lukken. Naarmate het eind nadert ga ik toch de kilometers aftellen. En hoop ik op meer stukken asfalt of eenvoudige bospaden. En dat ik vermoeid raak, blijkt ook uit het feit dat een duidelijke pijl naar rechts niet gezien wordt. Na een kleine 500 meter kom ik erachter. Er fietsten toch mensen achter mij? Zacht vloekend keer ik om. Op zoek naar de pijl. 

En dan komt uiteindelijk toch de finish in zicht. Een meter over de finish krijg ik meteen een goodybag in mijn handen. En een tegoedbon voor een broodje hamburger. Ik ben kapot. Als ik mijn voet uit de pedaal klik, schiet er een flinke kramp in mijn bovenbeen. Mijn benen gaan zichtbaar te keer. Alsof er een beesten in zitten. 

Na een kwartiertje zitten en mijn broodje hamburger gaat het gelukkig al beter.  Ik app het thuisfront, dat ik “rap op huus an kom”. Wat een gave tocht was dit!

Hoe haal je sponsorgeld op voor een goed doel?

Een fietsblog waar het eens niet over fietsen gaat. Niet gebruikelijk, maar voor één keer ga ik het toch doen. Ik moet namelijk nog een belofte inlossen van mijn blog van vorige maand. De vraag die ik wil beantwoorden is: Hoe haal je geld op voor een goed doel? Vaak makkelijker gezegd, dan gedaan. Zeker omdat de concurrentie groot is. Je kunt tegenwoordig geen activiteit meer doen zonder het te koppelen aan sponsoring van KWF, ALS of Duchenne. Vorig jaar ben ik met en zonder mijn Zwitserleven collega’s voor Alpe d’HuZes hier redelijk succesvol mee geweest.

Mijn ‘moneymakers’ op een rij:

Beachvolleybal
Organiseer een event, bijvoorbeeld een beachvolleybal voor collega’s. Dit werkt goed bij een bedrijf met een paar honderd medewerkers. Vraag aan de deelnemers €10 deelname. Zo pak je minimaal €60 per team. Natuurlijk kost dit ook geld. Wij hebben de kosten hiervan bij de personeelsvereniging neergelegd. Zo hadden zij een event, maar wij regelden de gehele organisatie. Tijdens het toernooi verkochten we nog goede, maar oude merchandise spullen.

image

Boekenbeurs
Deze activiteit organiseerde ik voor een heel ander project van Terres des Hommes in Sri Lanka. Alle collega’s werd gevraagd boeken van zolder mee te nemen. Wij stalden alles in de hal uit. En verkochten de boeken voor €1 of €2. Mooie exemplaren gingen voor meer geld van de hand. Duizenden boeken stonden 2 dagen uitgestald. Weet het niet meer precies, maar dit heeft toch zo’n €2000 opgeleverd.
De honderden boeken die we overhadden, heeft de Kringloopwinkel bij ons opgehaald.

Autowassen
Een activiteit waar ik zelf niet veel van verwachtte maar die supergoed ging.
Via intranet informeerden we collega’s dat ze hun auto konden laten wassen. Aan de poortstond een collaga om de ‘orders’ binnen te slepen. Zo’n 60 auto’s à €10 werden die dag gewassen door de Alpe d’HuZessers.

Broodje Alpe d’HuVis
Eten doet het ook altijd goed. Je kunt simpelweg geld vragen voor een goed doel, maar als je er iets tegenover stelt, werkt het een stuk beter.
Buiten stelden we een BBQ op voor sateetjes en visburgers. De sateetjes hadden we voordelig ingekocht. De burgers kregen we gesponsord. Ging supergoed. In één pauze waren we geheel uitverkocht. Dit kwam vooral omdat we de dagen ervoor al heel veel bestellingen bij de collega’s hadden opgehaald.

image

Benefietdiner
Over eten gesproken. Naast wielrennen heb ik nog een andere hobby. Koken! Een benefietdiner lag dus voor de hand.
Ik nodigde mijn afdeling uit voor een luxe 3-gangen diner bij mij thuis. “Betaal mij wat je het waard vind”. Ook dit kost geld, maar als je koken leuk vind is dat geen probleem. En dan zou het helemaal mooi zijn als je de kosten als teamuitje kunt declareren 🙂

Betaal mij wat je het waard vindt.

Neven en nichtenreunie
Ik heb het geluk dat ik uit een grote familie kom. Maar neven en nichten zie ik vooral via facebook. Dus organiseerde ik een reünie. “Neem zelf iets lekkers mee, dan verzorg ik de drank”. Dat levert opzich niet zoveel op behalve goodwill. Ik had alleen nog een geluk. Een oom van mij, die kunstenaar is stelde een schilderij beschikbaar. En die kon je winnen. €5 per lot 🙂

image

Fietsen met vrienden
Mail je fietsvrienden en nodig ze uit voor een fietstocht. Regel een pauze halverwege met koffie en appeltaart. Kun je zelf doen. Of plan halverwege een stop bij familie of vrienden, die de stop “sponsort”. Levert misschien niet heel veel op, maar trainen moet je toch.

Loterij
Mensen zijn vaak sneller bereid meer te geven als er ook een voordeel in kan zitten. Een loterij bijvoorbeeld. Kost wel veel tijd. Want je moet prijzen regelen. En het liefst gratis. Kunnen kleine prijzen, maar je moet ook 1 of 2 grotere prijzen hebben. Brengt al snel honderden euro’s op.

Allemaal activiteiten die je niet op dezelfde doelgroep kunt loslaten. Bedenk dus van te voren welke activiteit je op wie loslaat.
Begin ook vroeg. Door meer spreiding in de tijd is de kans groter dat iemand meedoet met bijvoorbeeld een benefietdiner, loterij én autowassen. Da’s drie keer. Maar wel drie waar die persoon iets voor terugkrijgt.

En over momentum gesproken. Feestdagen werkt ook goed. Goeie Kerst alvast!