The great white Oosten!

Na bijna 10.000 km asfalt ga ik ‘eindelijk’ weer het gravel opzoeken. In het Westen kan dat nauwelijks. Ja, bij ome Piet op het erf, maar dan houdt het toch wel op. Bij mijn eerste deelname aan de Witte Cross had ik nummer 007, nu heb ik de allerallerlaatste kaart kunnen bemachtigen. Helemaal blij. Betekent wel dat ik voor 6:00 uur in de auto richting Lochem moet.
Een beetje gespannen rij ik om half acht het weiland op. 150 km fietsen heb ik al maanden niet meer in de benen, laat staan 70% offroad. Maar de spanning is meteen weg als ik door de ‘parkeerhulp’ wordt ontvangen. ‘
“Welkom in het altijd mooie Lochem. Ben je er een beetje klaar voor?” Mijn dag kan al bijna niet meer stuk.

Ik rij de Strade met Kevin. Hij doet net als ik volgend jaar mee met TheRide 2021. Het ziet er weer gezellig uit in het coronaproof openluchttheater. Het voelt een beetje als thuiskomen. Dat mag ook wel, dit is het 4e jaar dat ik mee doe. We halen ons startnummer op en we mogen meteen vertrekken. Geen massastart dit keer. De reden lijkt me duidelijk. Stipt om 8:00 uur doen we dat ook.
Het heeft vannacht flink geregend, sterker nog, het is net droog. Ik begin daarom met een regenjasje.
We hebben er lekker het tempo in. Ik rij op een CX met 33 mm bandjes. En dat bevalt prima. Het is nog lekker rustig in de ochtend. Is dit de Achterhoekse zondagsrust, of is het hier altijd zo? Ik geniet er in ieder geval enorm van. De route wordt overal goed met bordjes en oranje linten aangegeven. Althans, als ze niet door landeigenaren worden verwijderd, omdat zij vinden dat we daar niet mogen fietsen. Blijkbaar zijn er mensen die de Achterhoek voor zichzelf willen houden. Beetje jammer. Gelukkig biedt GPX uitkomst. Misschien moeten ze dat altijd doen; geen bordjes en alleen GPX routes. Scheelt ook nog eens een hoop werk.

Na bijna 40km komen we bij de eerste stop. Ook hier is goed na gedacht over corona. Je geeft je bestelling door aan de, alweer enthousiaste, vrijwilligers. De keuze is reuze en de kaneelkoek is ook dit jaar weer super. We leveren onze bon in voor een gratis koffie. Niet zo’n bakkie kantinepleur, maar gewoon lekkere hete koffie van versgemalen bonen. Met deze caffeineshot in de maag vervolgen we onze weg.

Langzamerhand wordt iets drukker. Zo kunnen we af en toe in het wiel rijden van een groepje MTB’ers.
Met 30 gemiddeld over smalle bosfietspaden is ook wel eens lekker. Gevallen eikels springen onder mijn banden vanaf. Nadeel van een groep is dat je soms een modderdouche in je gezicht krijgt, omdat nog niet alle regen in de grond is opgenomen. Ondanks het tempo heb ik oog voor de omgeving. Voor mij begint de herfst pas als ik een rode paddestoel met witte stippen heb gezien. Nou …. de herfst is begonnen hoor 🍄

Vanaf 100 meter afstand hoor ik onze tweede stopplek al. Een bigband verwelkomt ons met een ‘Soul Chacha’. Met veel enthousiasme veraangenamen zij onze pauze. Kevin en ik doen ons tegoed aan de lekkernijen om daarna de warme klanken weer in te ruilen voor de stilte van de Achterhoek. Ik geniet iedere minuut van de Strade.
Iedere bocht is het weer een verrassing. Welke weg draai ik nu weer op? Wordt het een bospad, gravel, grint, zand of asfalt? Een ding is zeker, 70% kans dat het geen asfalt is.
De regen heeft soms landwegbrede plassen achter gelaten. Met een groepje rijden we op zo’n landweg. Links en rechts van mij kunnen ze de zijkant van de plas pakken. Heel even bedenk ik wat te doen. Vol in de remmen en ook naar de zijkant? Of gewoon middendoor gaan? Ik besluit tot het laatste. De plas was alleen ‘iets’ dieper dan verwacht. Tot aan mijn bracket ga ik er doorheen, met zeiknatte schoenen en sokken als gevolg. Ik kan er eigenlijk wel om lachen. De anderen ook. Gelukkig is het niet koud en voor korte duur zijn mijn schoenen weer helemaal schoon.
Bij de 3e stopplek op bijna 100km is het druk. De 110km en 150km groepen komen hier samen. Iets te druk om het predikaat coronaproof te krijgen, als je het mij vraagt. Met ‘Oh Alie’ van Normaal nuttig ik mijn warme beker tomatensoep.
Mijn benen draaien na 125 km minder soepel en dat geldt ook voor het materiaal. Van mijn vooraf goed gesmeerde ketting is inmiddels niet veel meer over. Mijn ketting lijkt mooi gepolijst te worden door het zand, maar begint te piepen en te kraken. Ik heb geen bel meer nodig als ik mensen inhaal.

Het wordt tijd dat de finish in zicht komt. Eerst nog even de Lochemse berg. Op de Lochemse berg schiet te kramp in mijn bovenbeen. Ik probeer toch door te fietsen, omdat afstappen waarschijnlijk niet zal helpen. Eenmaal boven zie ik Kevin achterom kijken. ‘Ja, ja, ik kom er aan!’
Het ‘Nog 1 kilometer’ bord kondigt de nabije finish aan. Heerlijk, ik heb genoten, maar mijn benen zijn blij dat ze er zijn.

Direct na de finish is het tijd om onze tweede bon in de leveren. Een broodje hamburger in het theater. Zooo, die heeft nog nooit zo lekker gesmaakt.
Bij de uitgang van het theater wordt naar ons 3e bonnetje gevraagd. Bonnetje? Dit blijkt het nummer te zijn dat overeenkomt met het nummer van mijn stuurbordje. Slim bedacht om diefstal van fietsen te voorkomen ….. als je het weet, want dat nummer heb ik bij de hamburger meneer achtergelaten. Kevin kan zich nog legitimeren met zijn inschrijving die hij bij zich heeft. Ook dat kan ik niet. Vol overtuiging zegt Kevin, ‘Maar deze fiets is echt van hem hoor, want hij heeft er net echt 150 km op gefietst. Gelukkig mag ik doorlopen mét mijn fiets. En 50 meter verderop laat ik ook nog even mijn ouden Merckx schoonspuiten. Wat een luxe! Op naar het eerste Lustrum. Kan ik al inschrijven?

Tweede editie

Net als vele andere klassiekers werd ook de KeizerClassic van het voorjaar naar het najaar verplaatst. De dag na onze vakantie was ik dus al in de weer om de routes voor de 60 en 100km te bepalen. Met uiteraard een koffiepunt ergens halverwege.
En omdat Rutte de vrijdag voor de 2e KeizerClassic geen roet in het eten gooide kon het ook écht doorgaan. Yeahhh!

Oké de ontvangst moet buiten. Een beetje fris nog om 9:30 uur, maar de koffie en door Anja gebakken appel kaneel cake maakt de 10 graden helemaal goed.
Wie van ver moet komen, meldt zich als eerste. Dus Doetinchem, Nuenen en Naaldwijk kunnen stipt op tijd aan de koffie beginnen.
Er zijn nieuwe deelnemers bij en niet iedereen kent elkaar dus een korte voorstelronde lijkt mij een mooie aftrap. En daarna rap de spullen bij elkaar zoeken en op pad. De 100km groep vertrekt als eerste. Mooi dan hoeven wij de boel niet op de ruimen😁.

Al binnen een kilometer rijden we door de resten van een, illegaal?, feestje. Fietspadbreed liggen verse kapotte bierflesjes, maar gelukkig rijdt niemand lek.
27km/u is het doel. De eerste helft halen we dat met 2 vingers in de neus, want we hebben de wind in de rug. Het is druk op de weg. Waarschijnlijk is dit het laatste 20graden weekend, dus iedereen voelt de drang om er nog een keer op uit te gaan. Zeker langs de Meije merk je dat. Veel fietsers, heel veel fietsers. Maar complimenten aan de 10 m/v-tellende groep, we houden ons voorbeeldig aan de regels. Althans, dat denk ik.

Bij de Blauwe Meije is het tijd voor een korte tussenstop. Ondanks dat ik het vorige week al aankondigde, lijkt de koffiejuffrouw redelijk in paniek. We worden snel naar een zijkamer geloodst waar we een slappe bak koffie krijgen. Beetje jammer als je een stevige cafeïne shot verwacht.
Maar ik hoor niemand klagen, het is zoals het is. Vrij snel staan we weer buiten om het tweede deel te doen. Nu iets meer tegenwind, maar prima de doen en de temperatuur is al lekker opgelopen. Gemiddeld ligt de rijsnelheid nog steeds op zo’n 30 km. Prima als je weet dat sommigen zich van te voren al flink indekten voor als het te hard zou gaan.
Vlak voor Ouderkerk rijden we nog een klein blokje om, om de 100km grens te halen. Dit is noodzakelijk om te voorkomen, dat de 60km groep ons uitlacht, omdat we niet eens 100km kunnen fietsen.

Eenmaal thuis zit die groep al lekker aan een biertje. Ze zijn net thuis. Maar ze hadden véél eerder thuis kunnen zijn. Een bejaarde Prius rijder, die met 10km per uur de Middelpolder onveilig maakte, zorgde voor wat oponthoud.

Wat mij betreft weer een zeer geslaagde KeizerClassic. Weet je wat? Volgend jaar weer.