Code geel

Ik laat me niet zo snel gek maken door een beetje regen. En ‘by the way’, tijdens The Ride kan het ook regenen. Dus besluit ik om samen met een andere deelnemer aan The Ride, zondag om 8:15 uur op de brug bij Ouderkerk aan de Amstel af te spreken.
In de stromende regen ontmoeten we elkaar met het plan om 100 km te fietsen. Dat kan net, want om 12:00 uur begint de wind pas flink aan te wakkeren, aldus de weer app.

Binnen 7 km kom ik er al achter dat mijn regenjack zo lek als een zeef en dat ik dus zeiknat word. Gelukkig valt de temperatuur wel mee. En tot zover het goede nieuws.

Want na het gehucht Vrouwenakker neemt opeens de windsnelheid flink toe. Het zal wel van korte duur zijn, denk ik nog naïef. Vanaf dat moment krijgt code geel voor mij een nieuwe dimensie. Eerst hebben we de wind nog vol op de kop en daalt de snelheid soms tot onder de 20 km per uur. Maar nog steeds te doen. Dan draait de weg en krijgen we de wind van opzij. Recht fietsen lukt niet echt meer, laat staan in elkaars wiel rijden. Of kop over kop. Dat gaat zo een kilometer of 10 door.

Eenmaal bij het riviertje de Meije krijgen we de wind van achteren. Lekker vaart maken, of toch niet. De Meije slingert en dus krijg je de wind van alle kanten. Jakob speert vooruit. Ik kies mijn eigen tempo en zie hem dan ook niet meer terug. Het water staat hoog in het riviertje en grote plassen maken de weg soms voor vele meters onzichtbaar.
Ik besluit om de route in de korten. De snelste weg naar huis is nog 27 km te gaan. 27 lange kilometers met vooral zijwind. Ik ben op mezelf aangewezen langs de Kromme Mijdrecht, want geen malloot haalt het in zijn hoofd om met dit weer te fietsen of uberhaupt om de weg op de gaan. En de weinige automobilisten zullen ongetwijfeld met hun hoofd hebben geschud toen ze mij zagen. Stakker!

De westen wind heeft vrij spel over de akkers. Ik rij vooral links op de weg om een beetje speling te hebben. Diep over mijn stuur gebogen en onder in de beugel probeer ik mij zo klein mogelijk te maken en mijn 70 kg mijn voorwiel tegen het asfalt te drukken. Dat lukt maar net, maar ik kan niet voorkomen dat ik op een gegeven moment toch in de berm beland. Gelukkig val ik niet. Hoe ga ik in godsnaam thuiskomen met windstoten van 90 km per uur?

In De Hoef besluit ik Anja te bellen. Als zij mij in Uithoorn komt oppikken, dan is dat wat veiliger. Ik bel. En bel nog een keer. Geen Anja. Shit, dan toch maar op eigen kracht verder.
Bij Uithoorn word ik het ene moment door de wind meegenomen tot hoge snelheid en het andere moment moet ik mijn best doen om de Amstel vanaf te weg de blijven zien. In de bocht na Nes aan de Amstel gaat het weer mis. Schuin tegen de wind in hangend kan ik mijn stuur niet meer houden en voor de tweede keer beland ik in de berm. Weer niet gevallen. Gelukkig ben ik nu bijna thuis en kan ik het laatste stukje een beetje binnendoor en dus meer beschut fietsen.

Na 3 uur fietsen kom ik dan toch eindelijk veilig thuis. 82km op de teller. Door de (in)spanning ben ik vergeten iets te drinken of te eten.
Een ervaring rijker, zal ik zeggen.

Zeg, smeer jij je ketting wel eens?

Ik lig lekker op schema, al zeg ik het zelf. Het trainingsprogramma van The Ride kan ik qua uren tot nu toe prima volgen. Oké soms ’s avonds even doorwerken, zodat ik overdag een stukje kan fietsen. En afgelopen weekenden goed zoeken naar de momenten waarop ik zonder loodgordel op de fiets kan zitten zonder er vanaf geblazen te worden. Maar ik kan in ieder geval fietsen. Geen gladde wegen, geen sneeuw. Dus je hoort mij niet mopperen.Inmiddels heb ik mijn fiets lekker kunnen inrijden. En vandaag was het tijd voor de eerste servicebeurt bij De Haan in Ouderkerk. Eind van de ochtend kreeg ik een SMSje dat mijn fiets weer klaar staat. Fijn! Maar ook met een boodschap erbij. De ketting zou te droog zijn. En ik doe er verstandig aan deze af en toe schoon te maken en in te smeren. Gelukkig met een 😊 er bij. Ik voelde me aan de ene kant een beetje betrapt. Shit, ik onderhoud mijn kindje niet goed genoeg. En aan de andere kant moest ik ook lachen. Mijn vrouw verwijt mij namelijk soms dat ik mijn fiets beter onderhoud dan haar. Hiermee heb ik eindelijk het bewijs dat het niet zo is 😁. Maar goed, de boodschap is helder. Ik moet nog beter op mijn spullen letten en niet lopen smoezen met ‘even een bak kwark leegeten’ of ‘eerst mijn Strava bijwerken’.Ik kan in ieder geval weer lekker verder. En dat moet ook wel. Tijdens de The Ride bijeenkomst in Heesch werden de profielen van de etappes getoond. Op papier 1.255 km en ruim 21.000 hoogtemeters! Mijn vrouw werd er helemaal zenuwachtig van. Ik vond het alleen maar leuker worden. Wel met het gevoel dat ik met drieënhalve maand te gaan nog vele uren in het zadel moet zitten. Iets wat tot nu toe geen probleem is. Alle steun van het thuisfront en binnenkort ga ik ook met een aantal the Ride riders fietsen. Al een beetje het TheRide-gevoel kweken. Dus de voorbereiding is niet helemaal ‘only the lonely’.

Echt klimmen zal van te voren niet veel gebeuren. Ja, een Steven Rooks Challenge in Zuid Limburg en vast nog wel een rondje Posbank, maar daar blijft het ongeveer wel bij. Uren maken, daar ga ik voor. Met een goed gesmeerde ketting uiteraard!