Twintigtwintig

Yes, de dagen gaan weer lengen. Twintigtwintig is begonnen. En dat maakt het al een ander jaar. Magischer dan 2019, dat nooit als twintignegentien werd uitgesproken. Maar ook magischer vanwege mijn grote uitdaging in 2020. Nog maar 5 maanden en dan vertrek ik naar Italië voor The Ride.
Natuurlijk is de start van de Vuelta in Nederland met o.a. Steven Kruiswijk en de Olympische Spelen met Mattieu vd Poel, ook belangrijk. Maar wat is er belangrijker dan een eigen prestatie neer te zetten? Misschien toch wel een beetje van ‘kijk ik kan het nog’, ook al moet ik dat nog bewijzen. Feit is dat alles in het teken van The Ride staat. Ik denk, droom, voel The Ride. Ik ben The Ride. Maar niet getreurd, familie en vrienden. Medio juni is het over, dan ga ik weer normaal doen.
Althans als het om de prestatie staat. Want als ik finishers moet geloven, leef je daarna nog wel even in een bubbel.
Maar tot het zo ver is moet er nog veel getraind worden. Met het trainingsschema van The Ride en de huidige weersomstandigheden is dat vrij eenvoudig. Weinig vorst of gladheid tot nu toe. Ook al blijft het opletten om de ochtend. De wegen worden nauwelijks droog. Na ieder ritje ziet mijn fiets er dan ook niet uit. Dat ik precies de reden dat ik nog vaak op mijn ‘oude’ Merkcx fiets. Maar dat gaat veranderen 😁 Dinsdag start ik weer voor 12 weken bij Cyclinglab op Sloten. Op het binnenterrein ga ik aan mijn conditie werken. Op de Tacx doe ik onder andere de Sella Ronda, El Teide en Alpe d’Huez. En zal ik een beetje dood gaan tijdens de blokken- en VO2max-training.
Mijn eerdere plannen om nog in het buitenland te trainen, heb ik laten varen. Het wordt Limburg. Best vergelijkbaar met The Ride toch? 🤔
Deze week is ook het design van The Ride shirt gekozen. ‘Mijn’ voorkeur heeft gewonnen. Nice!

#ridetherideshirt


2020 is net begonnen, maar ik ben al aardig op weg. Dat het een mooi jaar mag worden. Happy new bikeyear!