Leunend tegen de wind

Vrijdagavond zat ik al op mijn WeerRader app te kijken. Dat wordt vroeg fietsen dacht ik meteen. Als ik voor 9:00 uur op de fiets zit, lijkt het nog mee te vallen. Wind 40 km/u met uitschieters tot 70. De uren daarna neemt de wind alleen maar toe.

Om 8.30 uur rij ik de poort uit. In de bebouwde kom valt alles nog mee. Ik kom er al snel achter dat ik mijn bidon nog in de schuur staat. Shit, maar ik besluit door te fietsen. Veel meer dan een uur zal het vandaag toch niet worden.
Zodra ik de Middelpolder in rij, merk ik direct het verschil. Zijwind. Ik word meteen naar links geblazen. Wow, handjes goed aan het stuur en onder in de beugel. Ik merk al snel dat het went, maar het blijft opletten met mijn 23 mm bandjes en 71 kilo aan gewicht, schoon aan de haak.
Langs de Ronde Hoep heeft de wind vrij spel. Eerst wind tegen. De teller zakt tot 22 km/u. Mijn hartslag schiet omhoog. Normaal gesproken zou ik ernstig aan mezelf gaan twijfelen, maar nu niet. Lekker werken tegen de wind in.

Zoals de naam Ronde Hoep al doet vermoeden komt ook nu de zijwind. Oppassen geblazen. Om niet door een rukwind in de sloot te eindigen ga ik midden op de weg fietsen. Dan heb tenminste nog wat speling. Ik kan harder fietsen maar ik hou me toch in. Vooral als er auto’s passeren. Leunend tegen de wind fiets ik verder. De wind zingt tussen mijn spaken door.

Het laatste stuk van de Hoep heb ik de wind af en toe vol in de rug. Zonder aan te zetten gaat de teller al snel naar 40. Heerlijk om soms zo’n winderig rondje te fietsen. Na 58 minuten ben ik al weer thuis. Mijn bidon drink ik meteen half leeg.

Natuurlijk ga je mee naar de Dolomieten!

Pling! Het is vrijdagavond. Ik zit lekker op de bank met een bak koffie in afwachting van het acht uur journaal. Een appje van mijn broer. “Hoi Peter. Zoals het er nu naar uitziet gaan we met een aantal van het werk naar de Dolomieten. Je kunt mee!”

Van het journaal heb ik niets meer gehoord. Mijn gedachten gingen als een bal in een flipperkast.

Ontzettend leuk natuurlijk, maar hoe regel ik dit op het werk? De Dolomieten trip is direct voorafgaand aan mijn zomervakantie. Handig of niet? Heb ik eigenlijk wel voldoende vakantiedagen om dit er ook nog bij te doen?
Maar Anja spreekt direct uit waar ik nog wat twijfel had. Of deed alsof? “Natuurlijk ga je mee! Dit is een mooie kans om ook daar te fietsen. Nu kan het.” Ik weet dat ze gelijk heeft. En toch stel ik mijn ‘Ja, ik ga mee’ nog even uit.

Het is 5 jaar geleden dat ik 6x de Alpe d’Huez beklom. En mijn Mont Ventoux ervaring is ook al weer van een paar jaar geleden. Tijd voor een nieuwe bergervaring dus! Want voor iemand die heel graag in de bergen fietst, doe ik het toch verrekte weinig.

Als je mij vraagt welke bergen er in Dolomieten te beklimmen zijn, dan kan ik er niet eens een spontaan noemen. Maar als ik even spiek op Google dan zie ik namen als Pordoi, Gardena, Sella en Campolongo. Maar ook Fedaia, Valporola, Gardeccia en San Pellegrino. Kijk, dat zegt mij dan wel weer wat.

Vanuit hartje Dolomieten kunnen we kiezen voor de Sella Ronda (55 km) om mee te beginnen 😊 tot en met de volledige Maratona dles Dolomites (van 138 km). Da’s niet voor Dolomietjes!

Mooie uitdagingen in het vooruitzicht dus. En omdat ik volgend jaar nog steeds The Ride van mijn bucketlist wil af strepen, kan ik direct kijken hoe het is om meerdere dagen een hoop hoogtemeters te maken.
Eerst maar eens wat kilometers maken in het vlakke Groene Hart. En mijn racefiets nog een keer goed laten nakijken.

Ofwel, wat zeggen we dan? Mi sento come!