Gravelhype?

Als ik nu opnieuw voor de keuze zou staan om een andere fiets naast mijn racefiets te kopen dan gooit een Gravelbike hoge ogen. Steeds meer fabrikanten komen met een Gravelbike op de markt. Gave fietsen vind ik dat.

Er is niets mis met mijn cx, maar toch.
Oké in het Westen heb je er eigenlijk helemaal niets aan. Meer dan een paar honderd meter onverhard achter elkaar rijden lukt nauwelijks Alleen in de winter als ik ’s avonds de weg op ga heb ik echt profijt van mijn CX. De snelheid is lager dan op de racefiets en het is wat comfortabeler als het wegdek slechter is.

Ik ga er vanuit dat het niet om een gravelhype gaat en dat er steeds meer tochten komen waar je lekker met een gravelbike of crosser los kunt gaan. En het heeft er alle schijn van dat dit ook gaat gebeuren.

Er zijn in Nederland al 3 tochten die de naam Strade Bianche dragen. Die in de Achterhoek (70% offroad bij 150km) heb ik al twee keer gedaan. Goed te doen als je een beetje getraind bent. In Fietssport magazine staat een verslag van de Brabantse variant. Viel me op dat er ‘slechts’ 20 km onverhard was op de 120km afstand. Dat moet toch anders kunnen. En dan heb je er nog een in Drenthe met een maximum afstand van 95km. Deze rij je volledig op GPS.
Misschien is het een idee om net zoals het Klimmersbrevet een soort ‘Master of Strade Bianche’ uit te reiken aan iedereen die binnen één seizoen alle drie Strades in de maximum afstand aflegt. Dat maakt de populariteit nog groter.

Verder zou het mooi zijn als de NTFU kalender naast symbolen van racefiets en MTB een gravel/CX symbool gaat opnemen. Dan kun je direct zien welke tochten je met een CX kan fietsen. Soms is het duidelijk, maar wat kun je verwachten bij een Rabo Veldtoertocht of een Bossentocht. Met een vermelding kun je veel beter een planning maken met leuke tochten.
Ik heb het vorig jaar als eens voorgelegd, maar toen was er nog geen aanleiding toe. Misschien kan de NTFU het toch nog eens overwegen. Hun aandacht voor gravelrides, beloofd veel goeds. Ze komen zelfs met 7 tips voor gravel.

Over tips gesproken. Ken je de site Gravelrides al? Hier staan een aantal interessante tochten die je kunt downloaden. Binnenkort maar eens eentje inplannen.

En ik zag dat RBL Drenthe 200 de meest brute segmenten, zoals het Janpad uit het parcours wil halen. Dit levert op dit moment felle discussies op Facebook op tussen voor- en tegenstanders. Wordt deze uitdaging hierdoor ook met gravelbike/CX te doen? Dan ben ik vóór 🙂.

Gravelbike van Merckx

Alles wijst er in ieder geval op dat het niet om een gravelhype gaat, maar om een ontwikkeling waarbij de asfaltrijder steeds vaker het avontuur offroad wil opzoeken.

On a mission

Sinds mijn veertiende fiets ik eigenlijk onafgebroken. Bijna altijd recreatief.
En ik vraag mij nu opeens af waarom ik eigenlijk zo weinig vrienden en kennissen heb die ook fietsen. Dan zouden we wat vaker samen op pad kunnen gaan. Oké ik fiets graag alleen, omdat ik dan kan gaan wanneer ik wil. Ik kan mijn eigen tempo bepalen en hoef ik op niemand te wachten.

Niet dat ik geen sportieve vrienden heb. Een vriend heeft meer marathons gelopen dan dat ik levensjaren tel. Een ander heeft twee keer de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee achter de kiezen. En weer een ander teert nog op het volbrengen van een aantal volledige triathlons. Lang geleden, maar toch. Ik deed het hem niet na.
En zo kan iedereen wel een sportieve prestatie met bijvoorbeeld kickboksen of tennissen op zijn of haar conto schrijven. Maar gewoon lekker een eind fietsen …. anno 2018 …. nee!

Maar er is hoop. Want steeds vaker hoor ik “Misschien moet ik ook maar eens wat gaan fietsen”. Kwaaltje hier, pijntje daar, gebrek aan motivatie. Allemaal redenen om het alternatief van fietsen te overwegen. Het klinkt mij als muziek in de oren. Wat zou het leuk zijn als meer vrienden gaan fietsen. Dit weekend reed ik met vriend Dolf al de Strade Bianche in de Achterhoek. ‘Best leuk’ om dat samen te doen.

Foto van Eduard Camping

En dan ontpopt zich langzaam een plannetje in mijn hoofd om volgend jaar een FietsvandeKeizer-ride te organiseren. Een tocht waar vrienden en kennissen aan mee doen. Ergens in mei of juni. Waar ze misschien wel even voor moeten trainen. Een mooie tocht van minimaal 100 km, want we moeten wel even de Strava Gran Fondo binnen halen. Maar ook om een kop koffie met appeltaart te kunnen verantwoorden 😁. We hoeven geen 30 km gemiddeld per uur te rijden, maar we gaan ook niet stoppen om foto’s te maken van draaiende molens of van een moedereend met 11 jongen.

Met dit blog ga ik het plan maar eens langzaam ik de week leggen. Eens kijken of het plan kans van slagen heeft. Of dat ik volgend jaar juni nog steeds mijn 100km rondjes alleen afwerkt. Ben benieuwd naar de reacties.

De Witte Cross doet zijn naam eer aan!

Met de herinnering aan de eerste Strade Bianche Achterhoek nog vers in het geheugen, rijden vriend Dolf en ik het weiland op om de auto te parkeren. We hebben er dan al anderhalf uur autorijden opzetten. Buiten is het nul graden. Het weiland ziet wit van de rijp.
Wat voor kleding doe je aan, als je weet dat het vanmiddag 16 graden wordt? Laagjes dus, zodat je je gedurende de cross kunt afpellen.
Het is gezellig druk in het openlucht theater van Lochem, waar we ons startnummer ophalen.

Ik heb de neiging om iedere keer alles met vorig jaar te vergelijken. Toen nog startnummer 007 nu 530.
Om 8:45uur geven we onszelf het startsein.
Het begint direct met een klimmetje, keren en draaien. O, gaat het zo een cross worden, denk ik nog. Maar al snel wordt het beter. Grind- en zandpaden wisselen elkaar af. Het is gezellig om samen de cross te rijden. Ondanks de 825 inschrijvingen heb ik vaak het idee dat ik de enige deelnemer ben. En Dolf dan. Vrijwel alleen op de bevoorradingsplekken kom je mensen tegen. Heerlijk, die rust en schoonheid van de Achterhoek.
De naam Witte Cross komt volledig tot zijn recht. Door het schitterende weer is het overal droog en stoffig. Door de schaduwwerking van de bomen probeer ik even zonder zonnebril te rijden. Maar al snel zit het stof achter mijn lenzen. Waar ik vorig jaar binnen een kwartier al onder de modder zat, kom ik onderweg nu slechts 1 plas tegen. Ik heb direct de neiging om er doorheen te fietsen.

De bevoorradingsplekken zijn een feestje op zich. Het aanbod van eten is groots, de vrijwilligers super behulpzaam en oprecht geïnteresseerd. Vrijwel iedereen refereert aan de erbarmelijke omstandigheden van vorig jaar. De muzikale ondersteuning op de rustplaatsen maken het plaatje compleet. Bij de Zuivelfabriek worden we getrakteerd op blues. Dat blijkt een ideale combi met de Witte Cross. Genieten!
Bij wijngaard Zessprong heb ik de eer om nog even kort de moeder van Gijs Verdick te ontmoeten. Toch bijzonder dat de Strade ook direct een memorial voor je zoon is.

We hebben er 85 km op zitten. Dik over de helft. Dolf, die dit jaar 81km als langste afstand heeft gefietst, zit er nog fris bij. Of zou dat komen omdat hij een ‘pufje’ op zak heeft? Of een Froome’pje zoals een medecrosser het noemde 🙂

We gaan voor de zoveelste keer een spoorweg over. Iets te laat merk ik dat we direct over het spoor naar links moeten. Ik knijp in mijn remmen en gooi mijn stuur om. Wat op het asfalt geen probleem is, maar op een zandweg dus wel. Voor ik het weet lig ik op de grond. Ik schiet in de lach van mijn knulligheid. Maar ik lach nog harder als bij Dolf hetzelfde gebeurt. Westerse asfaltrijders vallen behoorlijk door de mand in Achterhoek. Amateurs!

Gelukkig geen centje pijn, dus we kunnen snel onze weg vervolgen. We worden iets stiller. Begint de vermoeidheid dan toch toe te slaan? Behalve de commando’s ‘link, rechts’ en ‘gaat ie goed’ wordt er niet veel meer gezegd.
Het einde komt in zicht. We naderen Lochem, maar niet voordat we door Zwiep zijn gekomen. Het lijkt wel of alle wegen langs Zwiep komen. Bijna altijd als ik in het Oosten kom, passeer ik de plaats van de Witte Wieven.
Direct buiten Zwiep verlaten we de hoofdweg naar rechts. Een pittige klim en een zanderige afdaling als toetje naar de finish. Het bord ‘nog 1 kilometer’ kondigt het eind aan van alweer een voortreffelijk georganiseerde Strade Bianche Achterhoek. Chapeau? 145 kilometers achter de kiezen. Is de inschrijving voor volgend jaar al open?

Tijdens de Witte Cross maakt Eduard Camping onderstaande schitterende foto’s van ons. Veel dank Eduard.