Come on Yatesy!

Dit Pinksterweekend was ik met Anja bij vrienden in Engeland. Niet vanwege de Royal Wedding, maar het was wel een enorm leuke bijkomstigheid. Met de bewoners van het hele dorp (34 huizen) gaven we commentaar bij het zien van de Wedding-beelden in de village hall. Een op en top Engels feestje. Met veel bier en een heel varken aan het spit.

Na de Wedding bekeken nog even de laatste 30 km van de Giro etappe met de klim naar de top van de Monte Zoncolan. Zit je daar, tussen allemaal Engselsen die uiteraard voor Yates en Froome zijn. “Come Yatesy!”, hoorde ik continu links en rechts van mij. Gelukkig bleef de schade toen nog beperkt voor Dumoulin.
De volgende dag ging ik voor het eerst zelf het Engelse asfalt trotseren. Op geleende fietsen met geleende helm en zelf meegebrachte pedalen. Dat laatste was nog wel een dingetje. Bij de douane werd mijn tas er direct uitgehaald. Ik was mijn pedalen allang weer vergeten. “Wat zoeken jullie?” vroeg ik. “Dat weten we niet, de detector geeft een groot metalen voorwerp aan” Oohh verrek, de pedalen, helemaal vergeten. Gelukkig mochten ze gewoon mee.
We maakten met z’n vieren een ontspannen tocht van zo’n 75 km. Met halverwege een goeie espresso en …. pizza, want de 1 zat alweer in de klok.
Enorm leuk. Mooi gebied bij Highclere Castle. Glooiend met af en toe een pittige klim.

De afdalingen waren best gevaarlijk. Veel grid op de weg, flintstones. En potholes in het asfalt. En dan ook nog eens onoverzichtelijk door de heggen die bijna overal aan weerszijden van de smalle wegen stonden. Eigenlijk nog erger dan België dus, maar wel heerlijk om te doen. En zeker nog meer te doen. Een beetje goed opletten dus. Maar goed, dat moesten we toch, want voor je het weet rij je weer aan de ‘verkeerde’ kant van de weg.

Het leuke was dat mijn fietsconditie beter is dan mijn Engelse vriend. Dus toen wij nog een extra rondje gingen doen om wat extra hoogtemeters te pakken, kon ik regelmatig achterom kijken om “Come on Yatesy!” te roepen. Even lekker terug pakken 🙂

We hadden zo de smaak te pakken, dat we de volgende ochtend vroeg nog even ‘a three hill challenge’ gingen fietsen. Heerlijk om weer eens een beetje hoogtemeters te maken. Doe ik veeeeel te weinig!