Wij zijn er al!

De merels laten al van zich horen als ik om kwart over vier mijn bakje kwark, gedroogd fruit en muesli leeg lepel.

Vandaag moet het gaan gebeuren. Na 23 jaar ga ik met mijn broer Jan weer eens een rondje IJsselmeer fietsen. Vanuit huis uit zo’n 300km.
De dag ervoor hadden we nog overleg. De NOS voorspelde een grijze dag met wat regen, maar alle andere weerapps lieten wat anders zien. “We gaan”, was het besluit.
Jan heeft er duidelijk zin in. Het is tien voor vijf als ik een fietslamp de gang in zie schijnen. Twee minuten later rijden we de straat uit, benieuwd naar hoe de dag gaat verlopen.

Het is al redelijk druk in Amsterdam. De laatste kroegtijgers gaan huiswaarts en anderen zijn in uniform op weg naar hun werk. De zon kleurt de wolken schitterend oranje als we de Schellingwoudebrug op fietsen. En kort daarna rijden we de polder in bij Zunderdorp en Broek in Waterland. We rijden zonder navigatie, maar hebben als training al flinke stukken van de route gefietst. Dus dat moet lukken. Naar Den Oever kunnen we bijna met de ogen dicht fietsen. Bekend terrein. Nog niets van de grijze dag te zien. Het is juist heerlijk weer met een nog te verwaarlozen zijwind tegen. Op de Afsluitdijk gaan we voor de wind.Relaxed peddelen we naar Kornwerderzand. Hier hebben we afgesproken met onze ega’s, die we vier keer tijdens onze ronde gaan zien. We hebben er inmiddels 112km op zitten. Lekker uit de wind, genieten we van een bak koffie en eigengemaakte bananencake. De bidons worden weer aangevuld. En off we go. Op weg naar Oude Mirdum. Via mooie Friese polderwegen met loslopende schapen doorkruisen we Friesland. Makkum, Gaast, Workum, Koudum.

We hadden verwacht dat Oude Mirdum dan op de borden zou staan. Maar helaas. Met behulp van de bewoners komen we ieder keer een plaatsje verder. Hemelum, Bakhuizen, Rijs en ja hoor eindelijk staat Oude Mirdum op de borden. Anja en Olga zitten al op het terras. Wij schuiven aan voor koffie en appeltaart. En vullen dat aan met banaan, twee boterhammen, energyreep, cashewnoten en winegums. We zitten op de helft (152km). Nog geen centje pijn. Ik wissel de glazen van mijn fietsbril, want de zon lijkt voorlopig te blijven schijnen. Nog even een paar keer stoppen voor de open bruggen bij Lemmer. En dan storten we ons op de saaie rechte Noordermeerweg in de Noordoostpolder. Deze weg brengt ons in één keer naar Urk. Direct te herkennen aan de vele kerken, de visbedrijven én de vislucht.

Hier staat ook Lelystad al op de borden, die we blindelings volgen. Blijkt een flinke omweg te zijn. Direct na de Ketelbrug lassen we een korte break in. Even banaantje wegwerken. Vanaf hier tegenwind, die inmiddels in kracht is toegenomen. Kop over kop rijden we over de saaie dijk waar geen eind aan lijkt te komen, naar Bataviastad. Altijd gevaarlijk om hier met vrouwen af te spreken, blijkt ook nu weer. Op mijn whatsapp ‘wij zijn er al’ komt de reactie. ‘Oooh, we moeten nog even snel afrekenen ….’

De vermoeidheid is toegeslagen na 223km. Ik dwing mezelf om te eten maar dat gaat niet van harte. De meegebrachte fruityoghurt gaat er wel goed in. Ik sluit mijn telefoon en Wahoo aan op de powerbanks, want routes zoals deze wil je toch graag vastleggen. Met enige twijfel of ik nog 70 km tegenwind kan fietsen stappen we weer op. Ik vind het altijd schitterend om langs de Oostersplassen te fietsen. Alleen nu even niet. Sterker nog, ik heb er niets van gezien. Alleen aandacht voor de teller. Met veel moeite kunnen we die op 25 a 26 gemiddeld houden. Maar ook hiermee haal je Muiderberg. Zo blijkt!

Onze laatste stop na 260km is bij Hotel Het Rechthuis. Ondanks het zware stuk voel ik me weer wat beter. De cola doet ook wonderen. Nog een beetje eten en dan ‘rap op huus an’.

Dat lukt aardig. Alle energie lijkt terug. Met gemiddeld 30 trappen we via Muiden naar Driemond. En via het Gein en de Ronde Hoep rijden we Amstelveen weer binnen. 292km in tien en half uur fietstijd. We kunnen het nog steeds 🙂