Mijn derde Kneet

Kort na mijn fietsvakantie, stuurde ik mijn broer een whatsapp met de vraag of hij samen met mij de Knetemann Classic 160km wilde rijden. Het bericht werd met enige twijfel beantwoord. Te weinig getraind, dat soort smoezen. Maar direct na zijn vakantie meldde hij dat hij toch mee wilde doen. Ik wist het!

Het wordt mijn  3e keer. Iedere keer een andere afstand. En iedere keer met iemand anders. Het scheelde overigens niet veel of het ging niet door. Vorige week moest ik ook al het Rondje Stelling laten schieten. Een hardnekkige buikvirus zorgt ervoor dat ik niet te lang in het zadel kan zitten. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Ook vanochtend, 11 september nog even de twijfel. Niet omdat het regent, want volgens buienalarm valt om 7:45uur de laatste bui. Niet omdat het te hard waait, want 1 à 2 Bft stelt natuurlijk helemaal niets voor. Maar omdat mijn darmen toch nog niet helemaal in orde blijken te zijn. Ik besluit een dosis immodium te nemen. Deze Kneet laat ik me niet afnemen.

Omdat ik alle vertrouwen in mooi weer heb, smeer ik me nog even goed in met zonnebrand. Krentenbollen en een banaan in mijn achterzakken. Strava aan. En ‘off we go!’

Met de laatste regendruppels tegen mijn zonnebril rijden we richting het Olympisch Stadion. Daar is het al redelijk druk. Wij rijden direct door naar de startstreep. En staan meteen helemaal vooraan. De rubberen atletiekbaan voelt raar aan. Alsof je met veel te weinig Bar in je banden rijdt. Om 8 uur valt het startschot. Van een rustige start is geen sprake. Ondanks de geplande 160km maken we het 1e uur met een snelheid van 35 km Amstelveen en omgeving onveilig. Het is opletten geblazen. De wegen zijn nog nat en afentoe werkt het peleton als een harmonica. Handjes aan de remmen dus! Voor we het weten bereiken we de eerste ravitaillering op 50 km. Het naastgelegen café, probeert koffie en koeken te slijten, maar vrijwel iedereen stort zich op de gratis bananen en de repen van Duursport. Het wordt al snel druk, dus 10 minuten later besluiten we verder te gaan. Op naar de volgende post op 115km.  We hebben het tempo al weer snel te pakken. Totdat er paniek is. Er wordt geremd en geroepen. Groepen keren om. Twijfel! Honderden fietsers gaan alle kanten op. Er worden alleen vragen gesteld. “Welke kant op?, hoe moeten we”? Niemand weet het. Na 5 minuten twijfel vervolgen wij gewoon onze weg. Met als gevolg dat we na een kleine 10 km weer bij de eerste ravitaillering komen :-(. Nog maar een keer proberen. En nu zien we de boosdoener. Eén bewegwijzering is niet helemaal duidelijk geplaatst. Nu gaat het goed. Linksaf.

Het gaat weer miezeren. Hé, dat was niet de afspraak. Ik had beter mijn heldere brillenglazen in kunnen doen.

Het fietsen gaat ongelooflijk lekker. Soms met tweeën, dan weer achter een groepje hangen. En ook regelmatig op kop sleuren van een groep. Vind ik wel lekker. Hoef je tenminste niet zo op je voorganger te letten. Via Breukelen rijden we met een grote lus door de polder naar Woerdense Verlaat. En vervolgens naar Rijnsaterswoude. Hier is ons tweede rustmoment. Achter mij hoor ik iemand roepen. “Met die gasten wil ik op de foto, wat kunnen die een strak tempo rijden”. Ik denk dat hij een grap maakt, maar voor we het weten, staan we gearmd met onze “volgers” voor de foto. En hij is zeker van plan ons in de gaten te houden. Want ook het laatste stuk wil hij graag in ons wiel zitten. We krijgen zelfs een bak koffie door hem aangereikt.Eerst nog eten en drinken. Repen, ontbijtkoek, isotone drank. Er is van alles in overvloed. Complimenten voor de organisatie. En dan weer verder, met de ‘fans’ in onze kielzog.

Nog 1,5 uur. Via Leimuiderbrug komen we bij de Ringvaart. Een groepje wielrenners rijdt op kort afstand voor ons. Wat doen we; zelf rijden of er naartoe en dan lekker meefietsen. We kiezen voor het laatste. OK je moet een tijdje tegen de 40km rijden, maar de beloning is goed. We krijgen aansluiting. In hoog tempo rijden we richting Sloten. Omdat de teller inmiddels op 165km staat, besluiten we niet de tijdrit te doen. Dat scheelt weer wat krampen tijdens deze 2 km -lange tijdrit.

Rond 13:45 uur rijden we het Stadion weer binnen. OK het zal anders voelen dan wanneer je na Parijs Roubaix een stadion binnenrijdt, maar dit voelt ook goed.

Kort na ons finisht ook René Froger. Ik ga er maar vanuit dat hij niet de 160km heeft gefietst, anders ga ik een andere sport kiezen 🙂

Advertentie

3 gedachtes over “Mijn derde Kneet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s