D-day voor Dumoulin

Tijdens de Tour de France vertelde ik een collega dat we weer een schitterende Nederlandse etappe overwinning hadden. En dan bedoel ik uiteraard de koninginnenrit naar Andorra Arcalis.  “Nederlands?”, kreeg ik meteen terug. “Dat is toch een Belg?”. Ze bestaan nog, Nederlanders die denken dat Tom Dumoulin een Belg is.Tom is daarmee de vijfde Nederlander die in alle grote rondes een etappe wint. Gerben Karstens, Erik Breukink, Jean-Paul van Poppel en Jeroen Blijlevens gingen hem voor.

Het was eerst allerminst zeker dat Tom aan de Tour zou meedoen. En dan pakt hij toch nog zomaar even een overwinninkje mee.
Maar dat is niet zijn ultieme doel. Dat is namelijk goud op de tijdrit in Rio. Even lijkt die droom in duigen te vallen. Bij een valpartij breek hij zijn pols. Niet dat het aan gruzelementen ligt, maar toch. Ook een mooie breuk is niet leuk. Hij stapt uit de Tour. En daar blijft het niet bij. Ook bij de Acht van Chaam stapt hij af omdat de klinkertjes te belastend zijn voor zijn pols.

Zijn pols blijft onderwerp van discussie. Ieder interview weer. “Mijn begeleiders zeggen dat ik op tijd hersteld ben” Ik proef twijfel in zijn stem. En ik zie ook twijfel op zijn gezicht. Bij trainingen in Rio gaat hij over de asfalt-stoep, waar de anderen de klinkers pakken.

Tijdens de wegwedstrijd houdt hij het snel voor gezien. Na 12 kilometer stap hij af. Om zijn plek voor de tijdrit veilig te stellen, is het argument. Weer die twijfelende blik in zijn ogen. Hij klinkt heel onzeker. Is dit onze aanstaande gouden plak winnaar op de tijdrit? Ik begin nu zelf ook te twijfelen. Hij moet het kunnen. Dat heeft hij bewezen bij de eerste etappe van de Giro, het NK tijdrijden en bij de tijdrit in de Tour. Gaat hij na Anna van der Breggen ook voor Goud zorgen bij het wielrennen?

En dan is het woensdag. D-day voor Dumoulin. Vandaag moet het gebeuren. Sterker nog, het is 16:39 Nederlandse tijd. Drie, twee, één. Tom vertrekt. En direct daarna verschijnt Chris Froome die anderhalve minuut achter hem vertrekt. Er gaan allerlei gedachten door mijn hoofd. Houdt zijn pols het, kan hij Froome voor blijven, begaat hij geen Kruiswijkje. Hoewel ik rustig op de bank zit, stijgt mijn hartslag. En dat wordt vooral veroorzaakt door die ellendige gele lijn. Iedere keer als renners over die lijn gaan hou ik mijn hart vast. Zeker op de natte weggedeelten. Ik zie ze in gedachten al uitglijden. Heeft vast te maken met het drama van de wegwedstrijd.

Maar goed, Tom gaat goed van start. Op 19,7 km boekt hij een 2e tijd. 17 seconden op de nummer 1, Rohan Dennis. Kom op Tom, je kunt het!

Na 34,6 heeft Cancellara de nummer 1 posite overgenomen. Tom lijkt lekker te gaan als ik hem Kiryienka zie inhalen. Toch komt hij als derde voorbij. Mmm, dat is niet goed genoeg. Go Tom Go!

Rohan Dennis moet van fiets wisselen. Hij blijkt een gebroken opzetstuur te hebben. Kostbare tijd, maar en gunste van Tom. Stijgt hij daarmee weer een plek? Het blijft nog even gissen.

Een ding staat wel vast, Froome rijdt op 7 seconden achter Tom. Het is bijna niks, maar genoeg.

Het volgende ijkpunt doemt op bij 44.40km. Cancellara rijdt de sterren van de hemel. Tom volgt op 20 seconden. Dennis valt weg uit de top door zijn fietswissel. En Froome? Die verliest weer een seconde. Acht seconde voorsprong op de Tourwinnaar voor de laatste 10 kilometer. Met een pols die Tom al wekenlang parten speelt. Is dat genoeg? Come on Tom! Het blijft spannend.  Nog 10km. Goud lijkt niet meer haalbaar.  Cancellara is gewoon te goed. Maar daar kwam hij wel voor!

Zilver, zit dat er wel in? Cancellara gaat met een gemiddelde snelheid van boven 45km per uur over de streep. Tijd: 1:12:15. Even ter vergelijking, gisteren reed ik bij toeval exact dezelfde afstand als de tijdrit. Op een volledig vlak parcours. In een tijd van 1 uur 41 minuten ….  Ik bedoel maar.

Tom blijft mooi rustig op zijn fiets zitten en blijft snelheid maken. Maar hij komt toch 47 tellen tekort op “Spartacus”. Tijd: 1:13:02

Nu Froome nog. Is hij tot een super laatste 10 kilometer in staat? Blijft het zilver of wordt het brons?

Daar is Froome. Tijd 1:13:17! Het blijft zilver voor Tom. Top Tom!  Dumoulin-day.

Ronde van Nederland (2)

Deze zomer fietste ik met Anja in 1.400km de Ronde van Nederland. Vorige week verscheen mijn eerste blog hierover. Nu deel twee.

We zijn op de helft van onze Ronde van Nederland. En die begint met een rustdag. Maar dan ook echt. Rustig ontbijtje, koffie voor de tent, de volgende overnachting boeken. En een wandeling maken. Dat is weer eens wat anders dan 5 uur in het zadel zitten. We lopen een eenvoudige route, waar we wel 4x de weg kwijtraken. Zo zie je maar. Zonder LF-route of knooppunten komen we nergens 😉
De volgende rijden we met een lange afdaling Arnhem in. Ook nu verbazen we ons over de stilte. Maandagochend, 9 uur. We rijden voor Arnhem CS langs en bijna niemand op straat.

Het landschap verandert. De Veluwe maakt plaats voor het rivierenlandschap van Nederrijn en Oude Waal. Ofwel pontjes pakken. Op de pont vertellen we mensen onze plannen. “Oohh, via Nijmegen? Dat zou ik niet doen. Daar is geen doorkomen aan vanwege de Vierdaagse”. Omdat we dit al eerder hoorden, besluiten we de route om te gooien. We ontwijken Nijmegen en dalen via Groesbeek af.

Gelukkig nog wel via de Zevenheuvelenweg en met een paar stevige kuitenbijters. Zo heeft Anja toch haar alternatief voor de Posbank. Zonder te lopen komt ze boven. De bikkel!

Bij Afferden gaan we op zoek naar onze trekkerhut. We stranden midden in het bos. Gelukkig nog wel bereik, dus via Google Maps komen we uiteindelijk na 2 kilometer zandwegen op onze bestemming. In the middle of nowhere! Heb ik die term al eens gebruikt? Nou, we zitten er wéér. Normaal gesproken zijn trekkershutten schoon, maar uit deze muffe zooi en 19 muggen blijf je liever weg. We eten daarom onze maaltijd voor een andere caravan. Totdat een andere fietser aankomt bij “zijn” caravan. Hij heeft honger, dus de deal is snel gemaakt. Hij eet met ons mee en wij mogen nog even blijven zitten 🙂 Gezellig.

De volgende dag dalen verder af langs de Maas. Weer menig pontje gepakt. Altijd leuk, die pontjes.  

In Beesel denken we een B&B geboekt te hebben via Bookin.com. Leek een mooie deal. “Hallo, daar zijn we!” Maar de eigenaar is verbaasd. “Ik heb al mijn gasten al binnen”.
Blijkt dat we voor volgende week een kamer geboekt hebben 🙂

Creativiteit kent geen tijd. Dus we kunnen uiteindelijk in het tuinhuisje slapen. Stoelen en tafels aan de kant, matrassen op de grond. 10x beter dan de trekkershut van de nacht ervoor. En ook nog een zwembad in de achtertuin. Top! De eigenaar had ooit een hotel en kookt als de beste. We prikken dus graag een vorkje mee. 3 gangen voor €18,50 waar maak je dat nog mee. In gezelschap van Belgen en Russen zien we langzaam de volle maan te voorschijn komen.

Roermond is ons zuidelijkste punt in onze Ronde. Na een klein uitstapje naar Thorn fietsen we op Nederweert af. Het is inmiddels behoorlijke warm geworden. 35 Graden!

Via Nederweert gaan we naar Best. Geen rivieren meer op weg naar Best. Gelukkig is het ook iets minder warm (29 graden) Nu zijn het vooral heidevelden zoals de Peel, de Somerendse heide en de Strabrechtse heide. Die laatste is echt schitterend. Enorm uitgestrekte heide met paarden, highland cows en schapen. Het is wel flink ploeteren door het mulle zand. Even koppie erbij houden dus om niet te vallen.

Omdat we het niet op grote steden hebben gaan we met een grote boog om Eindhoven heen. In Best hebben we ons nieuwe Vriendenopdefiets adres. Bij ontzettend leuke en actieve ouderen. Ook zij koken voor ons. Aan de vijver met watervalletje en koikarpers komen we helemaal tot rust. Er is duidelijk een klik. Later zitten we met die mensen aan de koffie met sterke drank. En maken de wijn nog even op.
Op weg naar Chaam. Dat ik eigenlijk alleen maar ken van de Acht van Chaam. Die grote wielerronde blijkt de week erop te zijn. De voorspelde onweersbuien blijven weg. Zouden de vele stops van Anja bij de kapeltjes dan toch enig effect hebben gehad? Verder is Chaam denk ik wel de meest saaie plek waar we overnacht hebben.Dan is Woensdrecht een stuk beter. Woensdrecht bereiken we door een tijd langs en soms een stukje over de grens bij België te rijden. Het ligt bij de Brabantse wal. Een opvallende wal in het verder vlakke land. Bij toeval kunnen we op de boerencamping een trekkershut huren. Tussen allemaal oudjes met een hond. Dat dan wel weer.

Zeeland is veel mooier en minder vlak dan ik dacht. We rijden vandaag naar Middelburg. Een kleine 80 km. Er staat nauwelijks wind. Dus dat is boffen. De aardrijkskundeles komt weer helemaal boven. Met de Kreekraksluizen, Kruiningen. Zuid Beveland, Walcheren etc. We rijden continue langs het water. Met een wijds uitzicht naar Zeeuw Vlaanderen. 

In Middelburg slapen we in het centrum in een 18 eeuws pand. We kunnen helaas maar 1 nacht reserveren. Dus onze rustdag in Middelburg gaat niet door.     ’s Avonds eten we op een terras waar de zon nog lang op staat. En ’s ochtends nog beetje rond gewandeld op de antiekmarkt en toen op weg naar een nieuwe plek aan de kust. Voor het eerst is er geen plek waar we eigenlijk willen slapen. Het is duidelijk drukker aan de Zeeuwse kust. Gelukkig krijgen we een ander adres in WestKappele. “Westchapel” zeggen de Zeeuwen. Op deze sobere boerencamping ontmoeten 2 gezellige fietsers uit Badhoevedorp.  Tot laat zitten we nog voor de tent te ouwenelen.
De volgende dag weer vroeg uit de veren. Via Noord Beveland en Schouwen Duiveland gaan we naar Goeree Overflakkee. Hupsakee! Weer 75km gefietst! Een mooie route naar Ouddorp. Via oude bossen en de Oosterscheldekering. Een imposant bouwwerkje hoor. Op de middelbare school heb ik hier wel eens een opstel over gemaakt. 

Omdat het nog steeds mooi weer is is het druk met toeristen. Gelukkig sjokken wij hier niet tussen naar het strand. Moet er niet aan denken. Op de fiets is het veel koeler.
In Oudorp kamperen we voor een tientje op een grasveldje onder een perenboom. Ik stort me ’s avonds eindelijk op de Zeeuwse mosselen. Ik loop hier al dagenlang tegen Anja over te zeuren. Weliswaar niet in Zeeland. Want Goeree Overflakkee ligt in Zuid Holland. Maar niet minder smakelijk.
We zetten de fiets richting Hoek van Holland. Ik heb nog net een trekkershut kunnen regelen. Gelukkig maar, ze voorspellen geen best weer.  Onderweg komen we onze fietsvrienden uit Badhoevedorp weer tegen. Het is direct weer gezellig. Bij de fastferry naar Hoek van Holland drinken we in een bushokje een ter plekke gemaakt bakkie koffie. Want zo fast bleek die ferry niet. Net voor de miezer in regen overgaat, krijgen wij de sleutel van onze hut overhandigd. What a timing! Gelukkig wordt het in de avond droog en lopen we nog even naar het strand.

Nog maar 2 korte etappes en dan zijn we thuis. Het mooie weer blijft maar komen. We slapen vandaag bij kennissen van Anja van de Franse les. Lekker langs de kust naar Noordwijk. Wind mee! Het is maar 50 km. En we kunnen pas na vieren terecht. Dus we nemen uitgebreid tijd voor koffie met appeltaart bij Kijkduin, de lunch bij Scheveningen en gaan chillen op het strand van Katwijk. In Noordwijk maken we onze laatste foto met de vuurtoren. Je kunt namelijk een oorkonde krijgen van de Ronde van Nederland als je de 6  plekken fotografeert die de organisatie heeft aangegeven. Je moet er uiteraard zelf ook op staan.

Een rare dag vandaag. Gisteren zaten we gezellig aan de BBQ en nu fietsen we langs de Ringvaart onze laatste etappe naar huis. Een korte etappe van nog geen 50km. Weer wind mee!

Even na twaalf uur zijn we thuis. Een mooie ervaring rijker. 1400 km. Nul lekke banden, Tig leuke mensen ontmoet. En slechts één middag echt regen op de fiets. Even uitpuffen op de bank is er niet bij.

Snel brengen we de spullen naar binnen. Het begint te regenen. Hard te regenen. Alweer geluk!

Ronde van Nederland (1)

Deze zomer reed ik met Anja de Ronde van Nederland. Op papier zo’n 1300 km langs mooie gebieden van Nederland. Behalve Utrecht en Flevoland rijden we door elke provincie. Uiteraard is het leuk om hierover te bloggen. Het wordt een blog in 2 delen, anders wordt het wel een erg lang verhaal.

Eindelijk is het zover. Vandaag starten we met de Ronde van Nederland. Maandenlang ligt dit al in de planning. En dan is het toch raar als je opeens je achterdeur dichttrekt en de straat uit rijdt.
We storten ons meteen in de drukte van de ochtendspits. Moeders die de kids naar school brengen. Vaders die te laat op weg zijn naar het werk. Het is een drukte van jewelste op het fietspad. En daar moeten wij met onze volbepakte vakantiefietsen nog bij.
Gelukkig wordt het al snel rustiger aan de andere kant van het Nieuwe Meer. Het wordt zelfs mooi en erg rustig. En toch rij ik stevig door. Ik weet niet hoe ik bij de mannen lig, maar we rijden in de buurt van hét homopaadje. In mijn strakke fietsbroek schakel ik dus graag een tandje bij.

Eigenlijk zijn er vandaag niet heel veel onbekende stukken bij. We fietsten al eerder naar Texel over bijna dezelfde route. Via Heemskerk op weg naar de Schoorlse duinen.

Maar eerst tijd voor koffie. En daarna nog een driedubbele uitsmijter, omdat de hemel nog niet leeggeregend is. Eenmaal droog gaan we de weg weer op.

We zijn duidelijk niet de enigen die aan het fietsen zijn. Meerdere stellen komen we onderweg tegen. Volgens een echtpaar moeten we echt Europa in. “Pak een trein naar Berlijn of Basel! En fiets dan terug. Of pak vanuit Kopenhagen de eilanden terug naar Nederland”. Nou …… ik ga er nog even over nadenken 🙂
De wind hebben we lekker in de rug dus we kunnen flink doorrijden. Voor 3 uur bellen we bij onze B&B in Petten aan. De enige plek die we vooraf gereserveerd hebben. ’s Avonds maken we aan het strand de plannen voor de komende dag. Een mooie aftrap van onze Ronde van Nederland.

Op een trap in de haven bij Den Oever eten we onze broodjes. Als fietstoerist mag je overal zitten. Niemand kijkt er raar van op. Denken we 🙂 Vandaag verlaten we Noord-Holland. We fietsen met bijna 30 km/u over de Afsluitdijk. Duidelijk wind mee. Windkracht 5 zelfs. En het is aangenaam warm. Dus vandaag gaan we kamperen in Harlingen. Tent op gezet, boodschappen doen en lekker koken. Maar dan …. regen. Blêh! De kookspullen blijven dus in de tas en we duiken het restaurant van de camping in waar we meteen onze telefoons opladen.

Gelukkig is het de volgende ochtend weer droog. De tent helaas nog niet, die moeten we straks maar even uithangen. Vandaag rijden we van Harlingen naar Lauwersoog. We rijden door het ongelooflijk weidse landschap van Friesland. En wat een stilte. Daar heb je in het Westen geen idee van. Als je niet beter zou weten, zou je haast denken dat je bijna op het randje van een platte wereld fietst. Maar wel een mooie rand dan met plaatsjes zoals Blije en Moddergat met “duizend miljoen” schapen die voor jou en mij niet aan de kant gaan.

De eerste pijntjes steken wel de kop op. Voor Anja is dag 3 wat zwaarder. Pijntje hier, wat last daar. Maar dat mag. 250 km in 3 dagen doet niet iedereen met volle bepakking. Gaat morgen vast weer beter.

Dat je niet altijd wind mee kunt hebben blijkt uit onze vierde etappe: Lauwersoog > Annen. Zijwind! Anja noemt dit al tegenwind. Windkracht 5, met uit schieters naar 7, dat dan wel weer.
We verlaten langzaam het Groningse landschap. De weidse vlakten maken plaats voor bomenlanen en bossen. Het wordt minder ruig en de sfeer lijkt gemoedelijker. We zitten in Drenthe. Veel onverharde wegen hier. Heerlijk, geeft een extra vakantie gevoel. En dat gevoel werd extra versterkt toen we in Annen bij familie (Cees en Milly) het erf op reden. Tijd voor een eerste rustdag. Het lijkt de Tour de France wel.

Wel lekker om eens niet bij ontwaken direct je spullen te hoeven inpakken. Nu eerst rustig ontbijten, boodschapjes doen in het dorp. En ’s avonds pannenkoeken eten bij dé pannenkoekenbakker van de omgeving. Uiterst relaxed!

Maar het blijft bij één dag, want we moeten verder. Vandaag staat in Coevorden de streep. Het is heerlijk weer. De zon schijnt en er staat nauwelijks wind. We rijden dus lekker in het kort en verbazen ons over de rust. Het is 9 uur. Het zou spitsuur moeten zijn. Maar er is niemand op straat of op het land. Helaas is het mooie weer niet voor lang. Tot aan het hunebed bij Bronneker gaat het nog goed. Hier ontmoeten we mensen die de Ronde van Nederland route omgekeerd doen. En zij zijn al met de laatste dag bezig is. Wij moeten nog even.

Dan slaat het weer om. Er komt veel meer bewolking, waar na korte tijd regen uitvalt. Veel regen. Af en toe even schuilen omdat het wel erg hard tekeer gaat. Gelukkig blijft het onweer weg. Maar de regenjassen gaan die dag niet meer uit. Ondanks dat, blijft Drenthe een schitterende provincie om doorheen te fietsen. Alleen het stuk rondom Coevorden was irritant. Steeds weer rijden we op Coevorden af om er vervolgens weer van weg te rijden. Maar je volgt een route of niet. Dus we blijven de pijlen volgen. Uiteindelijk komen we bij ons eerste Vriendenopdefiets-adres aan. Door lid te worden, kun je voor €19 p.p overnachten bij mensen die zich hiervoor opgeven, incl ontbijt. Dit bestond allang voor AirBnB bekend werd.
Een erg leuke ervaring. We slapen in een giga kamer met eigen douche en toilet.  ’s Avonds duiken we Coevorden in en drinken the local beers van de Gulzige Gans.

We zijn al weer bijna een week onderweg. Van Drenthe rijden we de Achterhoek in. Anja heeft nog steeds last van haar knie. Kan ook bijna niet anders. Ruim 400km in een week, terwijl je dit niet gewend bent. Hopelijk gaat de knieband en de Tantum-creme enige verlichting geven. Anders moet er toch een plan B komen. Maar daar durven nog even niet aan te denken.
Ik hoor al een aantal dagen dat het weer beter gaat worden. Iets hogere temperaturen zou wel lekker zijn. Het wordt niet warmer dan 17 graden. Te koud. Vind ik! Anja legt uit dat ik ook gewoon goede kleding kan kopen. Het wordt tijd om iets verder voor haar uit te fietsen.
Drenthe is een schitterende provincie om te rijden. Maar Overijssel doet er niet voor onder. We rijden naar Tubbergen. En de dag erop naar Haarlo. Op de kaart een traject van zo’n 80 km. Maar na de eerste kaart van 25 km staat de teller al op bijna 38 km. En toch volgen wij de route precies. Huh? Eigenlijk gaat het de hele dag niet helemaal goed. We willen niet door Enschede, maar via de Universiteit er omheen. De knooppunten in ons boekje kloppen van geen kant met de borden langs de weg. En als de afstand langer wordt en de weg is onduidelijk dan raak ik ‘lichtelijk’ geïrriteerd. Na 106 km, in plaats van de geplande 80 km komen we na vijven in Haarlo aan. Gelukkig slapen we in een trekkershut op een natuurcamping. We hoeven dus geen tent op te zetten. Zin om uit eten te gaan hebben we niet. Te moe om ergens anderhalf uur te zitten. Navraag leert mij dat de eerste supermarkt op 5km afstand is. Anja is te moe, en dat begrijp ik goed, dus race ik nog even naar het volgende dorp om avondeten te halen, zodat we relaxed op de camping kunnen eten. Het biologische flesje wijn, doet de lange fietsdag snel vergeten.

Mooi Bronkhorst

Onze laatste fietsdag voor de rustdag gaat van Haarlo naar Arnhem. Niet rechtstreeks uiteraard. Daar doet de “Ronde van Nederland” niet aan 🙂 Via veel onverharde wegen en de Veluwe vinden we onze weg naar Arnhem.
Slechts 78 km. Onderweg lekker geluncht in Bronckhorst en nog uitleg gekregen van een molenaar bij Hackfort. Ik vertel Anja dat de route over de Posbank gaat. Met volle bepakking best een uitdaging. Bij iedere klim denk ik, nu gaan we er toch echt naar toe. Maar op een gegeven moment dalen we meer af dan dat we klimmen. Blijkt dat we helemaal niet naar de “top” gaan. Nou ja! Hadden we ons zo op verheugd.

Het wordt weer eens tijd om te kamperen. In Schalkwijk, ten noorden van Arnhem slaan we onze tent op. Het weer is goed. We zijn qua kilometers ongeveer op de helft!

Benieuwd hoe het afloopt 🙂 Lees dan deel 2 .