Tanden als glasscherven op een muur

Als ik recensies of tweets lees over het boek De Renner van Tim Krabbé dan komen ze eigenlijk altijd op hetzelfde neer: een ‘must read’.

Nu was ik jaren in de veronderstelling dat ik De Renner al eens gelezen had. Blijkt dat helemaal niet het geval te zijn! En daar kwam ik achter toen ik het voor de tweede keer dacht te gaan lezen.

Wat een heerlijk boek is dit. Uit 1978. Het jaar dat ik zelf begon met fietsen. Vooraf denk je, hoe goed kan een boek zijn als ‘alleen maar’ een 139 km lange wielerwedstrijd wordt beschreven. Maar vanaf de eerste alinea zit je meteen in het verhaal.

“Ik pak mijn spullen uit mijn auto en zet mijn fiets in elkaar. Vanaf terrasjes kijken toeristen en inwoners toe. Niet wielrenners. De leegheid van die levens schokt me.”

Datzelfde gevoel bekruipt mij, als ik tijdens een actieve vakantie in de Alpen, mensen zwartgeblakerd op een strandje van een stuwmeer zie liggen.

Tim beschrijft de Ronde van de Mont Aigoual, een zware klimkoers in Zuid-Frankrijk, die je nog steeds jaarlijks kunt fietsen.

wp-1465852578797.png

Het boek is heel zintuiglijk geschreven. Alles wat hij ziet, hoort, voelt en ruikt beschrijft hij. Zonder dat het saai wordt. Een kwaliteit op zich. Ik heb het vorig jaar tijdens een cursus commercieel schrijven zelf eens geprobeerd. Valt niet mee. Maar Tim strooit ermee, alsof het hem geen enkele moeite kost. Even een paar voorbeeldjes:

1 ‘Mijn longen plooien open, de lucht van de canyon waait door mijn haar, de geur van balsems op andermans benen spat van hun spaken mijn neus in.’

2 ‘Pss. Het bekende geratel, maar mijn velgen blijven met banddikte boven de grond voortrollen. Niets sist zo mooi als een lekke band van een concurrent.’

Ook beschrijft hij een wielrenner waarvan de tanden als glasscherven op een muur staan. Mooie tekst! Ik zie het meteen voor me.

image

Natuurlijk is het lezen van De Renner leuker als je zelf ook fietst. Ik ben nooit een wedstrijdrenner geweest, maar de herkenning is enorm. De pijn bij het klimmen! Het gevaar in de afdaling.
Dus, als je iedere week je stalen ros of carbonbike weer op het asfalt zet, lezen dat boek.

Maar Tim verdient meer respect dan alleen als schrijver van De Renner. Wekelijks zie ik hem op Strava nog steeds zijn rondje maken. Nou ja rondjes! Zeg maar rondes. Als 73 jarige draait hij zijn hand niet om voor een fietstochtje Amsterdam – De Cocksdorp v.v. met de Windjammers. Of een rondje Flevopolders. Met een gemiddelde van boven de 30 in het uur. Respect Tim!

image

Advertenties

5 gedachtes over “Tanden als glasscherven op een muur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s