La Redoute omdat het moet!

Het gaat mij wat te ver om zeggen dat de Redoute op mijn bucketlist staat, maar volgens mijn wielervrienden is dit toch wel een puist die je in ieder geval een keer gedaan moet hebben.
Om die reden schrijf ik mij, samen met mijn broer, eind november al in voor de KlimClassic. La Redoute is in het parcours opgenomen. Misschien wat overdreven, maar ik wil niets aan het toeval overlaten. Met als gevolg was dit ik met startnummer 9 mag vertrekken.

Weken lang train ik samen met mijn broer. Ach is het trainen? Ik fiets gewoon leuke 100km+ tochtjes zoals Veenendaal-Veenendaal en de Veluwe Krachttoer. Heuvel gezien, maar ook weer niet echt. Als ik de mannen tijdens LBL de Redoute op zie stampen, twijfel ik even of mijn compact wel klein genoeg is om de ruim 20% aan te kunnen.

Kort voor 5 mei maak ik mijn fiets nog even goed schoon. Alles gecheckt. Banden OK.
Nieuwe ketting. De oude had al 8.000 km gehad. Het zal me toch niet gebeuren dat ik hem op de Redoute in tweeën trap.

image

Al een dag eerder reizen we af naar het NHhotel in Maastricht. Waar ook de start en finish is. Ideaal!
Een hotelkamer vol bananen, kruidkoek, krentenbollen en isotone drank. Wat magnesium tabletten om spierkramp te voorkomen.
’s Avonds nog een uitgebreid pastabuffet. Ik ben er klaar voor. Redoute here I come!

Om 8:00 uur klinkt dan ‘eindelijk’ het startschot. We willen rustig beginnen, maar dat lukt niet echt. Vanaf het begin trappen we lekker door. De adrenaline doet zijn werk. Het duurt dan ook niet lang voordat we bij de Côte Bois du Mauhin zijn. Een mooie opwarmer van de dag zullen we maar zeggen.

image

Bij kilometer 45 schakel ik naar het kleine blad om een helling te beginnen. Pang! Heel even denk ik dat mijn ketting er naast ligt. Het blijkt erger. Gebroken! “NEE!” Ik vloek het zo rustige plaatsje Olne bij elkaar. Meteen daarna bel ik het noodnummer. Er wordt direct opgenomen en ik krijg de mededeling dat er zo snel mogelijk iemand komt. Dus ik schat voor mezelf in dat we na 20 max 30 minuten rap onze uitdaging kunnen voortzetten.

Na 3 kwartier bel ik voor de zekerheid nog maar een keer. “Jullie zijn mij toch niet vergeten hè?” “Nee sorry meneer het is gewoon erg druk”, krijg ik als antwoord. We wachten ‘rustig’ af.
Dan komt van de KlimClassic-sponsor een witte Maserati in beeld. Het zou toch niet ….. Maar nee, ze werpen wel een blik op ons, maar zoeven voorbij. Nog een KlimClassic auto. Die stop wel. Gelukkig. “Pech?” “Ja al 5 kwartier” zeg ik. Ik krijg te horen dat hij helaas op weg is naar een ongeval mét ambulance, maar als hij daar klaar is en ik sta er nog, dan probeert hij mij te helpen. Begrijp ik.

image

Na 2 uur wachten stopt mijn redder in nood. FietsNed weet binnen 5 minuten de boel te fiksen. Maar inmiddels heb ik mijn uitdaging om de Redoute te beklimmen al bijna laten varen.
Eerst maar op weg naar de Voie des Chars. Blijkt een gave klim van 1,5km te zijn met max19%. Mooie test voor mijn ketting. Die houdt het. En ik ook. Fietsend kom ik boven en mijn broer ook. En dat kan niet iedereen zeggen. Velen heb ik hier zien lopen. “Tegen zo’n muur van asfalt kunde toch nie tegen op fietse”, hoorde ik rechts van mij. Dus vol zelfvertrouwen vervolgen we onze weg.

image

Een paar kilometer van twijfel volgt. Wat doe ik bij de splitsing. 116km of 170km? Uiteindelijk stuur ik mijn fiets toch naar links. De 116km. Dus geen Redoute! Veel tijd om te chagrijnen heb ik niet, want kort na de splitsing heb ik alle aandacht nodig voor een kort venijnig klimmetje.
Ik besluit me er bij neer te leggen. En te genieten van de tocht die nog komen gaat.

Bijvoorbeeld de klim van de Côte du Gelivaux. Een mooie klim van 2,5 km van max 7%. Zo’n heuvel waarbij je lekker in het zadel kunt blijven doortrappen. Over goed asfalt. En dat is wel eens anders.
Na de uitstekend verzorgde ravitaillering maken we ons op voor de Hallembaye. Een klimtijdrit van 1 km. Helemaal kapot kom ik boven, maar het geeft wel een lekker gevoel. Achteraf blijkt dat ik het niet eens zo slecht heb gedaan. Met ruim 17 km/u rijd ik naar boven.

En dan afdalen naar Maastricht. Makkiekakkie. Hoewel. Even voor Maastricht alweer een Pang! Een spaak in mijn achterwiel springt. Hoe is het mogelijk. Nooit, echt nooit, heb ik mankementen aan mijn fiets. En nu dit!
Gelaten buig ik de stukke spaak om de andere spaken, zet de rem helemaal los en rustig rijden we op de finish af.
De mini KlimClassic zit er op. Mooi, niet echt moe en dus ook niet helemaal voldaan.

image

’s Avonds op mijn hotelkamer wrijven mijn Strava vrienden het er nog even in. “Hé Keizer, dus geen Redoute?”
De bergen analyseer ik nog even op klimtijd.nl. Ik vergelijk de Voie des Chars met de Redoute. En zie tot mijn verbazing dat ‘mijn’ berg 5% moeilijker is dan de Redoute. Een kleine glimlach kan ik niet verbergen. Maar goed dit zal niemand erkennen.
Die Redoute ga ik toch dus toch nog maar een keer beklimmen. Omdat het moet!

image

Twee weken na de Klimclassic
Ik zit rustig te werken, ontvang ik opeens een mail van Klimclassic. Ik ben 2e geworden bij de beklimming van de Hallembaye. Uiteraard in de categorie 50+ers. Van de 495. Nou ja!! Had ik echt nooit verwacht. Met als mooie prijs een jaar lang en fietsblad naar keuze.image