Mijn mond is mijn bel!

Het valt mij op dat wielrennen steeds vaker het nieuws haalt. Meestal gaat het dan over de wielrenners, die in het weekend als een terreurgroep de mooie polderwegen onveilig maken. Een paar weken geleden week ging het in het NRC over de toegenomen aantal Spoedeisende Hulp gevallen onder wielrenners. In één jaar tijd toegenomen van 3.800 naar 5.100. En dan blijken het medisch gezien ook nog eens hele kostbare gevallen te zijn.

image

Een storm van kritiek kreeg de schrijver over zich heen. Ik volg een wielercommunity via Facebook. En daar was de kritiek ook niet van de lucht. Het zou een klok en klepel verhaal zijn. Of een logisch gevolg, omdat het ‘nu eenmaal’ drukker wordt op de weg.

De afgelopen 2 weken fietste ik ruim 500 km. Met een paar mooi tochten zoals Veenendaal-Veenendaal en de Veluwe Krachttoer kom je hier al snel aan. Ik nam me voor om eens iets meer op de andere wielrenners te letten.
Zijn we echt zo onveilig?

image

Ik heb het niet precies bijgehouden, maar ik weet zeker dat meer dan 50% geen bel op z’n fiets had. “Die kon ik niet meer betalen, mijn fiets was al zo duur”, is de veel gehoorde grap. Of “mijn mond is mijn bel. Ik roep gewoon”. Vroeger was ik er ook zo één. Gewoon brullen! Maar al lange tijd ervaar ik het gemak van de bel. Ik kan mij ook goed voorstellen dat je een hartverzakking krijgt als een groep van acht man van achteren opeens ‘Hé’ roept en je met ruim 35km in het uur voorbij sjeest.

Je ‘ploegmaat’ informeren werkt op zich goed. Paaltje! Voor! Tegen!
Dit weekend reed ik dus de Veluwe krachttoer. Een supermooi uitgepijlde en rustige tocht. Totdat ik op grote afstand al een groep hoorde naderen. PAALTJE! Ben je het niet gewent, dan kom dit best agressief over.
Dat doet mij overigens denken aan de keer dat ik een bewoner langs de Ronde Hoep bij Ouderkerk aan de Amstel sprak. Ze was haar hond aan het uitlaten op ‘haar’ dijk. Maar een groep wielrenners dacht daar op een doordeweekse avond anders over. Zij schrokken van de hond. “Hou die tering hond bij je!”, was direct het commentaar. Gewoon voor je eigen deur je hond uitlaten mag blijkbaar niet meer. Favoriete polderwegen zijn het domein van de fietser.

En dan heb ik het nog niet over de dorpjes waar bewoners rustig aan het winkelen zijn. En waar toevallig ook veel wielrenners doorheen moeten.
Eerlijk gezegd kost mij dat ook wel eens moeite. Je wilt lekker doorfietsen en dan gaat net een auto langzaam door de winkelstraat op zoek naar een parkeerplek. Ik denk dan ‘rustig, maak je niet druk’, maar in werkelijkheid zou ik willen roepen dat ze god gloeiende god moeten opschieten. Ik weet mij gelukkig nog altijd in te houden. Volgens het NRC is al die agressie en die ongelukken te wijten aan Strava. Want je wilt natuurlijk niet onder 30 km/u thuis komen. Wat moeten je Strava-vrienden hier wel niet van denken? Ik heb mijn ritjes er even op nagekeken, maar ik krijg net zoveel Kudos bij 29,3 km/u als bij 32,5 km/u. Misschien is dat een geruststelling. En voor de meesten is een KOM al helemaal niet weggelegd.

image

Natuurlijk het wordt steeds drukker op de weg. Maar een beetje rekening houden met elkaar helpt veel ongelukken voorkomen.
Ik denk overigens dat het aantal ongelukken met de racefiets nog verder gaat toenemen. De vraag naar een motortje voor je racefiets is na het meganische dopingschandaal booming. Vooral door mensen die graag in een groep rijden, maar de snelheid niet meer kunnen bijhouden. Levensgevaarlijk dus, want juist die mensen houden geen controle meer over hun snelheid.

O ja nog één dingetje over veiligheid. Ik zie nog steeds mensen zonder helm op  racefiets. Vaak mannen, veertiger of vijftigers, met lange haren.  Daar gaat weer een oude rocker zonder hersenen, denk ik dan. Want als je een goed stel hersenen heb, doe je dat niet!

image

4 gedachtes over “Mijn mond is mijn bel!

  1. Marti Hazenberg

    De spijker op z’n kop. Ik ben al ruim 40 jaar fietser op een racefiets en herken dit allemaal. In de jonge jaren geen helm ( bestond toen nog niet), zeker geen bel want dat was niet stoer. Maar gelukkig komt het verstand met de jaren en herken ik me gelukkig niet meer in de omschrijvingen zoals die in dit stuk staan vermeld.

    Liked by 1 persoon

  2. Brian

    Klinkt mij bekend in de oren. Moet bekennen dat ik me vaak ‘verplicht’ voel om mensen uitgebreid te bedanken. Dit om het vaak asociale gedrag van onze minder gemanierde fietsliefhebbers te compenseren.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s