‘Die blauwe handschoenen kunnen echt niet!’

Gesoigneerd. Ik heb lang moeite gehad met dit woord. Ik was 14 toen ik van het voetbal de stap naar duursporten maakte. Bij voetbal werd deze term niet gebruikt. Gesoigneerd hoort echt bij het wielrennen. Toen ik met een vriend mee ging naar de Brabantse criteriums hoorde ik er voor het eerst van. Vóór de start werd er veel aandacht besteed aan het feit of je er wel een beetje gesoigneerd uit zag.

Eigenlijk houd ik mij er niet zo mee bezig. En al helemaal niet in februari. Comfort, ofwel warmte, is dan het belangrijkste. Maar ook als de dagen lengen en het tijd wordt om de zomeroutfit uit de kast pakken, denk ik er niet echt over na. Hoewel het mij bij anderen wel opvalt als ze er goed gesoigneerd bij fietsen.  Of juist anders dan anderen, waardoor ze opvallen.

Een mooi voorbeeld van lang geleden vind ik nog steeds de zwarte sokken van Lance Armstrong. Zwarte sokken! Dat kon echt niet. Wit was de ‘code’. Toch kopieerde ik zijn stijl. Ik vond het wel ‘stoer’. En dan nog het liefst als enkelsokjes. Ook al zo’n taboe. Tegenwoordig kun je elke kleur dragen zolang ze maar bij je schoenen of kleding passen. En ze tot vlak onder je kuiten komen.

image

Er gesoigneerd bij fietsen is belangrijk. Dat vinden vooral anderen. Vorig jaar toonde ik vol trots via de sociale meda mijn nieuwe Zwitserleven tenue. Nog geen vijf minuten later werd mijn tweet beantwoord door een vriend. “Mooi shirt, maar beetje jammer van die blauwe handschoenen”. En toen pas zag ik het ook. Dat kan beter! Ik deed het af met een smiley. Maar wat ik hem nooit heb verteld, is dat ik een week later bij de kassa stond om bijpassende handschoenen af te rekenen.

Soms slaan fietsers hier echt in door. Het zou ook niet gesoigneerd zijn als je met grote bidons fietst. Die ‘moeten’ 500 ml zijn. Wat een onzin. Ik weet niet hoe groot zij hun rondjes maken. Maar als ik een 100+er fiets, heb ik aan 1 liter vocht niet genoeg. Dit weekend fietste ik 115 km weg met een graad of 9. Beide grote bidons gingen bijna leeg.

In de zakken van mijn shirt had ik mijn smartphone en 3 krentenbollen. Dus geen plek voor pomp, binnenbandjes en bandenlichters. Volgens de wieleretiquette zou ik geen zadeltasje mogen hebben of een pompje aan het frame. Klinkt mij als belachelijk in de oren. Dus daar doe ik ook niet aan mee.

En dan is er nog het scheren van de benen. Laatst stond de wielerwereld op zijn kop. Peter Sagan reed namelijk een koers met ongeschoren benen. Dat kan dus echt niet. Hij kreeg zelfs scheermesjes aangeboden van Vincenzo Nibali.
Of hoort dit bij de hipsterfase. En rijdt iedereen deze zomer met zwaar behaarde benen over de gladde asfaltwegen.

image

Benen scheren doe je pas als je niet meer ingehaald wordt, las ik vorig jaar. En scheren doe je al helemaal niet als je af en toe nog gechickt wordt. Wat dat betreft zou ik mijn benen wel kunnen scheren, maar ik begin er niet aan. Niet dat ik met een grote hoeveelheid shag op mijn benen de polders onveilig maak. Dus de noodzaak is er niet echt. Maar het is ook zo’n gedoe. Voordeel van wielrennen vind ik, hup kleding aan en wegwezen. Als ik dan eerst nog moet kijken of ik wel glad genoeg ben. Pffff!