Hé jij ook? Ook overvallen door de regen?

Warmte, wind, kou, het maakt mij allemaal niet uit. Maar starten met wielrennen als het al regent? Nee, zo sterk ben ik niet.
Het is 12.00 uur. Mijn besluit om vandaag te fietsen staat allang vast, want het blijft droog. Zo belooft Buienalarm mij voor de komende twee uur. In no-time sta ik buiten in mijn zwarte winddichte outfit. Somber, afgestemd op het donkere grijze weer.

Na 1 km blijkt al dat je weerapps niet moet vertrouwen. In de Middelpolder is de weg nog droog, maar wordt het zicht al verminderd door de fijne miezerregen op mijn bril. Van die regen die blijkbaar te fijn is voor de buienradar, maar waar je na lange tijd toch flink nat van kan worden.

Heel even een moment van twijfel. Afbuigen naar Ouderkerk voor een klein rondje of toch kiezen voor de grotere ronde naar de Meije? Ik hou vast aan mijn plan van Rondje Meije en ben al langs de Amstel op weg Uithoorn. Windkracht 4 uit het Zuiden, dus wind op ‘den kop’.  Tot een kilometer of 30 zal hier niet veel verandering in komen. “Hoe sterk is de eenzame fietser. Die kromgebogen over z’n stuur tegen de wind. Zichzelf een weg baant“. Boudewijn de Groot komt ongevraagd in mijn gedachten als ik over de Amstel de Ronde Hoep in kijk.

Het is stil op de weg met fietsers. Opvallend stil. Is dit een voorteken? Op één moment na. Een groep wielrenners komt mij tegemoet. Druk kletsend, maar ook flink doortrappend. Een lichte vorm van jaloezie overvalt mij. Met een man of 10 van min of meer gelijk niveau het Groene Hart doorkruisen. Dat lijkt mij ook wel wat, maar tot nu toe is het er nog niet van gekomen. Wielrennen op het moment dat het mij uit komt heeft ook zo zijn voordelen. Via de Kromme Mijdrecht, het Aarkanaal en de Oude Rijn kom ik bij het mooiste deel.

meije

En nu extra mooi. De tegenwind is achter de rug. Ik neem een meer ontspannen houding aan, neem de tijd om goed te drinken, schakel een tandje zwaarder en zoef met gemak ruim boven de 30 in het uur richting Woerdense Verlaat.

Tik … tik … tik. Ik kijk om mij heen. Wat hoor ik. Iemand die steentjes gooit? Met mijn helm tegen takken aan gereden? Nee, het blijkt veel onschuldiger. Kringen in de boerensloot naast mij kondigen een regenbui aan. Dit moet een klein buitje zijn, want Buienalarm ……

Hé jij ook? Ook overvallen door de regen? Moet je nog ver?

Het begint steeds harder te regenen. De weg wordt nat. En ik ook. Van de regen en van het natte asfalt. Van onder en van boven. Ik krijg de volle laag. Het buitje blijkt een behoorlijk front te zijn. Maar ja, als ik eenmaal onderweg ben, dan deert het mij niet meer. Sterker nog, ik vind het eigenlijk wel lekker. Zolang ik maar warm blijf. Mijn overschoenen en handschoenen bieden gelukkig uitkomst. Geen moment van onbehagen. Maar ook niet het moment om nog even snel een krentenbolletje weg te werken.
Het lijkt een beetje het wij-gevoel te geven. Van wielrenners die nog in het zadel zitten. Ik kan duidelijk het verschil merken. Tijdens de eerste 50 km (droog met af en toe miezerregen) groet ik de weinige wielrenners niet. Gewoon doortrappen!

Maar nu. Wat is het het? Een blik van meelij? Hé jij ook? Ook overvallen door de regen? Moet je nog ver? Of is het meer van: Kijk ons nu. Wij laten ons niet tegenhouden. Beetje harden, zodat we met conditie het voorjaar in kunnen? Ik weet het niet precies. In ieder geval ging opeens bij alle tegenliggers even kort de linkerhand van het stuur en een klein knikje. Regen verbroedert!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s