Hé jij ook? Ook overvallen door de regen?

Warmte, wind, kou, het maakt mij allemaal niet uit. Maar starten met wielrennen als het al regent? Nee, zo sterk ben ik niet.
Het is 12.00 uur. Mijn besluit om vandaag te fietsen staat allang vast, want het blijft droog. Zo belooft Buienalarm mij voor de komende twee uur. In no-time sta ik buiten in mijn zwarte winddichte outfit. Somber, afgestemd op het donkere grijze weer.

Na 1 km blijkt al dat je weerapps niet moet vertrouwen. In de Middelpolder is de weg nog droog, maar wordt het zicht al verminderd door de fijne miezerregen op mijn bril. Van die regen die blijkbaar te fijn is voor de buienradar, maar waar je na lange tijd toch flink nat van kan worden.

Heel even een moment van twijfel. Afbuigen naar Ouderkerk voor een klein rondje of toch kiezen voor de grotere ronde naar de Meije? Ik hou vast aan mijn plan van Rondje Meije en ben al langs de Amstel op weg Uithoorn. Windkracht 4 uit het Zuiden, dus wind op ‘den kop’.  Tot een kilometer of 30 zal hier niet veel verandering in komen. “Hoe sterk is de eenzame fietser. Die kromgebogen over z’n stuur tegen de wind. Zichzelf een weg baant“. Boudewijn de Groot komt ongevraagd in mijn gedachten als ik over de Amstel de Ronde Hoep in kijk.

Het is stil op de weg met fietsers. Opvallend stil. Is dit een voorteken? Op één moment na. Een groep wielrenners komt mij tegemoet. Druk kletsend, maar ook flink doortrappend. Een lichte vorm van jaloezie overvalt mij. Met een man of 10 van min of meer gelijk niveau het Groene Hart doorkruisen. Dat lijkt mij ook wel wat, maar tot nu toe is het er nog niet van gekomen. Wielrennen op het moment dat het mij uit komt heeft ook zo zijn voordelen. Via de Kromme Mijdrecht, het Aarkanaal en de Oude Rijn kom ik bij het mooiste deel.

meije

En nu extra mooi. De tegenwind is achter de rug. Ik neem een meer ontspannen houding aan, neem de tijd om goed te drinken, schakel een tandje zwaarder en zoef met gemak ruim boven de 30 in het uur richting Woerdense Verlaat.

Tik … tik … tik. Ik kijk om mij heen. Wat hoor ik. Iemand die steentjes gooit? Met mijn helm tegen takken aan gereden? Nee, het blijkt veel onschuldiger. Kringen in de boerensloot naast mij kondigen een regenbui aan. Dit moet een klein buitje zijn, want Buienalarm ……

Hé jij ook? Ook overvallen door de regen? Moet je nog ver?

Het begint steeds harder te regenen. De weg wordt nat. En ik ook. Van de regen en van het natte asfalt. Van onder en van boven. Ik krijg de volle laag. Het buitje blijkt een behoorlijk front te zijn. Maar ja, als ik eenmaal onderweg ben, dan deert het mij niet meer. Sterker nog, ik vind het eigenlijk wel lekker. Zolang ik maar warm blijf. Mijn overschoenen en handschoenen bieden gelukkig uitkomst. Geen moment van onbehagen. Maar ook niet het moment om nog even snel een krentenbolletje weg te werken.
Het lijkt een beetje het wij-gevoel te geven. Van wielrenners die nog in het zadel zitten. Ik kan duidelijk het verschil merken. Tijdens de eerste 50 km (droog met af en toe miezerregen) groet ik de weinige wielrenners niet. Gewoon doortrappen!

Maar nu. Wat is het het? Een blik van meelij? Hé jij ook? Ook overvallen door de regen? Moet je nog ver? Of is het meer van: Kijk ons nu. Wij laten ons niet tegenhouden. Beetje harden, zodat we met conditie het voorjaar in kunnen? Ik weet het niet precies. In ieder geval ging opeens bij alle tegenliggers even kort de linkerhand van het stuur en een klein knikje. Regen verbroedert!

 

In 2016 ga ik de grens opzoeken.

Ik weet het nu al. Ook 2016 komt in het teken te staan van fietsen. De Klimclassic op 5 mei staat op de lijst. Ook de Knetemann Classic in september gaat in ieder geval weer afgevinkt worden. En er gaan er ongetwijfeld meer volgen.

Dit jaar heeft Strava bijna 5500 km voor mij genoteerd. Ik vond dat al heel wat, maar zag vorige week meerdere Strava-vrienden de 10.000+ aantikken. Baas boven baas!
Ik verwacht dat ik er in 2016 ook een stuk meer op de teller ga krijgen.

Maar dan niet alleen op de racefiets. Een wens die al langer speelde, gaat dit jaar ingelost worden. Deze zomer gaan we (Anja en ik) de Ronde van Nederland fietsen. 1300 km als je precies de route volgt. Ik kan je alleen nu al vertellen dat zeker niet alle slaapplekken op de route liggen. Dus er zal wat geplust gaan worden. Voor deze Ronde ruilen we de racefietsen in voor onze travelbikes. Bepakt en bezakt; dat is het idee. Ik heb er nu al zin in. Alles wat je nodig hebt, heb je bij je. Kamperen als het mooi weer is. B&B, “Vrienden van de fietsen” of een hotel als de weersvoorspelling slecht is. Vrijheid!
We zoeken onze grenzen op. Letterlijk, want als je drie weken de tijd neemt zal het fysieke aspect wel meevallen.  Maar nu ik er even over nadenk gaat letterlijk eigenlijk ook niet helemaal op. Limburg is nauwelijks in deze Ronde opgenomen. Toch wel vreemd om het mooiste deel van Nederland buiten te sluiten.

image

De route staat namelijk redelijk vast. Het is een aaneenschakeling van allerlei LF-routes.  Vanuit Amstelveen zoeken we de kust op en gaan dan naar boven. We fietsen hem dus rechtsom. Follow de bordjes.

En als je jezelf ook nog eens laat vastleggen op 6 voor afgesproken punten, dan krijg je een Oorkonde. En word je opgenomen in de Eregalerij. Ach, het idee is wel grappig.

Het is alweer lang geleden dat we een fietsvakantie hadden. En dat heeft een voordeel. We ‘moeten’ namelijk mooie spullen kopen. Een kek 1-pits kookstel. Lichtgewicht maar comfortabele slaapmatjes. Wellicht een GPS. O ja en Anja is al bijna een jaar verliefd op een nieuwe travelbike. We zullen zien 🙂
Het gaat in ieder geval een mooi fietsjaar worden.