7 uitdagingen op mijn fietsbucketlist

Ieder jaar trap ik enkele duizenden kilometers bij elkaar. En toch heb ik maar weinig “klassiekers” op mijn naam staan. Te veel gedoe, te druk, midden in de vakantie, dat soort excuses. OK, de Mt Ventoux, Alpe d’HuZes, Rondje IJsselmeer, Markermeer en een aantal classics zoals die van Knetemann heb ik afgevinkt.

Nu het seizoen een beetje over is, heb ik mijn bucketlist voor fietstochten opgesteld. Hieronder een aantal van de uitdagingen. Staat die van jou erbij? Of weet jij uitdagingen die ik ook zeker een keer gedaan moet hebben? Let me know!

Tour du Mont Blanc
Een vriend van mij ging dit jaar de Mont Blanc hardlopend rond. Nonstop!
Deze ultieme uitdaging rond de Mont Blanc fiets je in 1 dag.  330 km en 8000 hoogtemeters. Die 330km heb ik wel eens in dag gefietst. En het aantal hoogtemeters ook. Maar de combinatie ia toch wel een mooie uitdaging.

image

La Marmotte
Ook zo’n mooie uitdaging in een schitterende omgeving. De Alpen.
La Marmotte vindt plaats op de 1e zaterdag van de maand juli. Maar liefst 174 km fietsen in de Alpen met meer dan 5000 hoogtemeters! 4 cols die iedereen wel kent van de Tour: Col du Glandon, Col du Telegraphe, Col du Galibier en Alpe d’Huez. Daarmee vergelijk ik hem een beetje met de Alpe d’HuZes.

image

Klimclassic
Dé KlimKlassieker van het voorjaar!
Altijd op Hemelvaartsdag.
Mooie routes van 110 km en 160 km door de Belgische Voerstreek en Ardennen. Grote kans dat ik de 160 km volgend jaar van mijn bucketlist kan afstrepen. Uitdagende en vaak onbekende beklimmingen op de routes over respectievelijk 1.500 en 2.650 hoogtemeters. In het parcours onder andere Côte de la Redoute (max 20%), Côte d’Oneux (17%), Côte de Forges, en Les Waides.
Start- en finish in Maastricht.

image

The Ride
Dé uitdaging! Ik hoorde hiervan tijdens BikeMotion. Van de voet van de Stelvio naar de top van de Cauberg. In acht etappes, via acht landen, 1.300 km, 17.000 hoogtemeters.

image

Passo dello Stelvio
Deze Italiaanse bergpas is met zijn 2758 de hoogste pas in Italië. De Stelvio is berucht om vele haarspeldbochten. Vanuit Borio zijn er 40 naar de top. En vanuit Prato maar liefst 48.

In 21,5 km klim je 1533 meter met een gemiddelde van 7,1%. Mijn broer beklom hem dit jaar. Nu ik nog.

image

Limburgs Mooiste
Veel vrienden en bekenden gingen mij al voor. Volgende jaar wordt de Mooiste  al voor de 25 ste keer gehouden. Altijd in het eerste weekend na Pinksteren. Op zaterdag zijn de toertochten. Uiteraard gaat mijn interesse uit naar de 246 km en 2532 hoogtemeters.

image

De Ronde van Vlaanderen
Ook deze voorjaarsklassieker hoort uiteraard op mijn ‘list’. Op de gelijknamige Belgische site noemen ze hem dé hoogmis onder de klassiekers. In 2016 wordt hij voor de 100ste gereden. Zou een mooie reden zijn om eindelijk eens deel te nemen.

image

Naar aanleiding van deze blog heb ik via FB en Twitter een aantal aanvullende tips gekregen. Deze wil ik je niet onthouden. Vooral de eerste drie. Die kende ik zelf nog niet: 

  • Claudy Criquielion Classic
  • Chouffe Classic
  • Rondje Grimsel-Passo della novena-oude Gothardpass-furka 
  • Tour du ALS
  • Parijs Roubaix
  • Luik Bastenaken Luik
Advertenties

Ik word hier zo hebberig van!

Gisteren ben ik naar BikeMotion in Utrecht geweest. Niet omdat ik een nieuwe fiets wil kopen. Maar gewoon, een beetje rondkijken.
Zodra je binnen stapt, worden de pupillen groter. En waan je je als een klein jongetje in een grootste snoepwinkel. Nog geen meter binnen of je struikelt al over de eerste racefiets die 3x meer kost dan de Eddy Merckx die ik thuis heb staan.
Geen plannen dus maar uiteraard met inspiratie en wensen thuis gekomen.
Zoals de helmen van Smith. Superlichte en open helm met een soort honingraat. Geen vliegen dus in je helm :-). Even gepast en voelt lekker comfortabel. “Wil ik, wil ik!”

image

Ook de Wattbike geprobeerd. Cooler dan een Tacx, doordat je continu je wattage ziet. En je ziet of je het meeste uit je trapbeweging haalt. Wel duur ook €3250. Of huren voor €109 p/m.

image

Volgend jaar willen mijn vrouw en ik een rondje Nederland fietsen, dus konden we deze Giant Toughroad uiteraard niet zomaar voorbij lopen.

image

Heel veel racefietsen met schijfremmen. Rijdt over 10 jaar iedereen hiermee. Ik ben benieuwd!

image

Ook viel mijn oog op een grote poster. Een Tour du Mont Blanc. Ofwel een rondje Mont Blanc op 1 dag met 330 km en 8000 hoogtemeters. Die hoogtemeters heb ik wel eens bijna gehad tijdens mijn Alpe d’HuZes, maar het aantal kilometers was toen flink minder. Een mooie uitdaging voor op mijn fiets-bucketlist!

image

Yes I did it, de Alpe d’HuZes

Deze week kreeg ik van mijn vrouw het fotoalbum van de Alpe d’HuZes 2014. Het lag al even in de planning. Achterin was het verslag dat ik van die dag maakte opgenomen. Alle herinneringen kwamen meteen weer boven.

Tranen van geluk en vermoeidheid

Het is 2.15u de wekker gaat, maar ik lig eigenlijk al een half uur wakker.  Vandaag moet het gebeuren. Al mijn voorbereidingen moeten resulteren in 6 beklimmingen en daarmee  ruim 4000 euro aan sponsorgeld voor onderzoek naar kanker.

Snel mijn bed uit om te eten en te drinken. Want dat is belangrijk. Het zal niet de eerste keer zijn dat mijn maag eerder begint te protesteren dan mijn spieren. Dus om 2.30u yoghurt, appeltaart, krentenbol en een banaan naar binnen werken met 2 grote bakken thee.

Het is droog maar wel koud, dus er is nog twijfel over wat aan te doen. Iedereen doet zijn eigen voorbereidingen. Er lijkt minder spanning dan de dagen er voor.

image

Om 3.20u is iedereen klaar om af te dalen. Allereerst vanaf het chalet naar Alpe ‘dHuez. Daar verzamelden honderden Alpe d’HuZessers om vervolgens onder begeleiding van motoren de nachtelijke afdaling te maken naar Bourg d’Oisans.  14km in het donker de berg afdalen. Met alleen de lichtjes van de fietsen en de duizenden brandenden kaarsen die in de bochten zijn geplaatst voor de dierbaren.  Er waren relatief veel lekke banden. Levensgevaarlijk, omdat er dan plots iemand aan de kant van de weg staat, waar jij met 40km/u langs suist.  Gelukkig ben ik en ook mijn collega’s veilig beneden gekomen. We sluiten achter aan bij de duizenden fietsers en wandelaars die al bij de start staan.

Om 4.30u gaat na een half uur wachten het startschot. Maar er gebeurt nog niets, omdat we in ploegen starten. Een beetje spreiding op de berg  is belangrijk. Nog snel even een banaan eten en piesen. En dan na 20 minuten word ik ook losgelaten.  Ik word verrast door vele toeschouwers die in het dorp de kou trotseren om ons onder luid gejuich en geklap succes wensen. Tranen en kippenvel zijn het resultaat!

image

Langzaam klimmen, dat is de uitdaging. Eerder die week fietste ik 2x achter elkaar de Alpe in een snelle tijd. Maar wel met krampen in de hamstrings bij het eind van de tweede klim. Dat mocht nu niet gebeuren. Zes keer, dat is het doel. Iedere keer minder zou voor mij een teleurstelling zijn.  Omdat het nog zo druk op de berg was, ging dat goed. Rustig met anderen naar boven fietsen.  En toch langzaam iets naar voren schuiven omdat mijn tempo hoger ligt dan de meesten. Mijn collega’s zag ik al niet meer. Iedereen is bezig met zijn eigen uitdaging.

Helemaal fris kwam ik de eerste keer boven.  Anja en Bente wachtten mij net na de finish op. Daar stond onze trailer langs het parcours. Alle reservekleding, materialen, eten en drinken hadden we de dag ervoor al klaargezet.  Bij de doorkomst worden de bidons bijgevuld, een krentenbol gegeten en een extra banaan gaat mee om beneden op te eten.  Het is nog steeds koud. Dus ik hou alle kleding aan met daarover een windjack om de kou tegen te houden. Nou, dat lukt maar beperkt. Na een half uur kom ik ijskoud beneden.  De afdaling is veel kouder dan de eerste. Trillend eet ik mijn banaan en weer een krentenbol. Later hoor ik dat 16 mensen onderkoeld beneden zijn aangekomen.

De weg naar boven is het eigenlijk een groot de feest. Natuurlijk is het zwaar, maar bij verschillende bochten word je opgezweept door de harde beats van Armin van Buren of de vele toeschouwers die mij aanmoedigen. Omdat je naam op je stuurbordje staat, hoor je steeds je naam. “Kom op Peter, weer een meter”. Als je wilt kun je de hele dag “highfiven” of reageren op de aanmoedigingen. Het liefst zou ik dat ook doen, maar dat kost ”best” energie.

image

Ook beklimming 2, 3, 4 en 5 gaan goed. Het wordt steeds warmer. Dus steeds meer kleding, mouw- en beenstukken kunnen uit. Ook na de 5e beklimming voel ik mij goed. Ik kan nog steeds eten, drinken en genieten van alles wat om mij heel gebeurt. Geen maagproblemen, geen krampen.  Ik besef dat ik de Alpe d’Huzes  ga volbrengen. Dus met veel zelfvertrouwen, suis ik nog 1x naar beneden. 30, 40, 50 km per uur. En dan gaat de rem erop. 45km is de maximale snelheid. En dat is ook genoeg. Er zijn nog steeds veel fietsers op de berg. En door vermoeidheid stuurt niet iedereen meer een scherp.

Beneden nog even rust nemen voor laatste beklimming. Een beker bouillon en een stroopwafel van de organisatie en nog een krentenbol van mezelf. En dan GO! Even de laatste 100 euro ophalen, van mensen die mij per beklimming sponsoren. Voor de laatste keer langs de KWF-stand in bocht 21 met harde muziek en vrolijk dansende meiden. Voor de laatste keer langs bocht 14, waar ook Anja  en ik een kaars hadden laten plaatsen. Voor het laatst langs bocht 7, waarbij ik bij de eerdere beklimmingen het gevoel had er al bijna te zijn.

Tot nu …… Ik weet niet wat er gebeurt, maar langzaam gaat het kaarsje uit. Ik heb toch genoeg gegeten en gedronken? Opeens is er niemand meer. Ik ben in gevecht met mijzelf. En beker fris water en een natte spons helpen een paar honderd meter, maar niet meer dan dat. Tussen bocht 2 en 1 moet ik zelfs even stoppen. 1 minuut om de druk op benen even stoppen. Dit was bij de eerdere beklimmingen echt niet nodig.  Voor mijn gevoel kruip ik verder naar boven. Eenmaal bij “Bar O”  komt de opluchting. Ik ben er. OK misschien nog een paar honderd meter slingeren door het dorp, maar dat is nog wel te doen. Anja en Bente staan bij de finish. Weer een paar tranen van geluk en van vermoeidheid. Maar wel een ongelooflijk voldaan gevoel. I did it, de Alpe d’HuZes.

image

Strava! I love it and I hate it

Ik heb eigenlijk nooit een stok achter de deur nodig om te gaan sporten. Altijd wel zin om te bewegen. Toch heb ik sinds een jaar die stok gekregen. En ze heet Strava. Eerst vond ik de Strava-app onzin. “Ik heb toch al een kilometerteller op mijn fiets”. Maar na de eerste keer was ik al verkocht. Allereerst een plaatje van hoe je gefietst heb. Maar natuurlijk ook een ‘analyse’ van de segmenten. En na een paar weken is ook de vergelijking met andere keren leuk. Iedere PR is weer een klein feestje. Dubbelfeest toen ik mijn eerste KOMmetje scoorde. Wat ook een leuke is, is dat je via Flyby kunt zien wie je onderweg inhaalde of tegenkwam. Moeten ze uiteraard ook Strava gebruiken. Handig als je eens kop over kop met een onbekende een stuk Ringvaart fietst en met een simpel ” hoi” weer afscheid neemt.  Wat dat betreft. Strave, I love it!

image

Maar er zijn ook momenten dat ik Strave hate. Voorbeeldje: iedere maand geef ik op de app aan dat ik Grand Fondo gaat fietsen. Bijvoorbeeld 120km op een dag. Er is geen hond die dit controleert! En toch voel ik mij schuldig als ik het niet doet. Beloofd is beloofd. Dus verzaak ik nooit.
Ander voorbeeldje:
Stel het is dinsdag en je wordt al meerdere dagen door je app vertelt dat je nog steeds niet hebt gefietst deze week. Ik probeer me dan in allerlei bochten te wringen om toch nog ergens een uurtje of anderhalf te vinden om te fietsen.

image

En zit ik op de fiets, dan neem ik mij voor om rustig te beginnen. De tekst voor mijn avondrit heb ik bij wijze van spreken al in gedachten. Relaxte avondrit. Maar bij het eerste verkeerslicht dat op groen staat gaat het al mis. Ik krijg dan direct de smaak te pakken. Al helemaal als ik het eerste stuk polder wind mee hebt. Dan begin ik inmiddels flink te balen als in Ouderkerk auto’s voor mij rustig de winkelstraat uitrijden. Binnensmonds vloekend volg ik de auto’s gedwee. En ik weet het, het slaat nergens op. Druk maken over een gemiddelde per uur. Who cares? Behalve dan misschien degene die mij via Strava volgen 😉
Eenmaal thuis bekijk ik de eventuele PR’s. “Yes, weer een PR voor een segment van 7,5 km. Gemiddeld 34,8 km/u” Goed man, denk ik dan even. Tot dat ik zie dat ik met dit resultaat 1278ste ben op dit segment. Strava, I hate it.