Mijn Ventouxjaar

In de kunstwereld is het heel gewoon. Een Mozartjaar of Van Goghjaar. Met sporten heb je ook nog wel een Olympisch jaar. Maar een Ventoux-jaar heb ik niet eerder gehoord. En toch is dit nu al mijn Ventouxjaar.
Hij kwam onaangekondigd en begon met het boek Ventoux van Bert Wagendorp dat ik met Kerst kreeg. Niet dat die berg al op mijn fietsbucketlist stond. Ik kreeg het omdat het over 5 vrienden ging van rond de 50 jaar (so am I). Die warm lopen voor wielrennen (so do I) En die nog een beetje teren op oude prestaties (so do I?) Een heerlijk boek met veel herkenning qua muziek, fietsterminologie en vriendschap. In no-time had ik deze dwarslezer uit.

Nog geen 3 maanden daarna kwam ook de film Ventoux uit.  Op verschillende momenten totaal anders dan het boek, maar wel erg leuk. Pathé Arena zat vol met stelletjes tussen de 40 en 55 jaar, waarvan ongetwijfeld één fervent fietser en één partner meeging om de liefde te bewaren.

Die film zorgde er voor dat het begon te kriebelen. Met mijn Alpe d’Huzes ervaring uit 2014 nog vers in het geheugen, werd het nieuwe fietsdoel duidelijk. De Mont Ventoux moest beklommen worden. En helemaal toen mijn broer datzelfde doel had. Er was geen weg meer terug.

De avond vóór de Kale Berg huurde ik bij gebrek aan ruimte voor mijn eigen fiets een carbon Trek bij een local. Ik twijfelde nog even of ik wel met een ‘compact’ boven zou komen. Het moest er maar mee. ’s Avonds nog even een rondje langs de lavendelvelden om een beetje het juiste gevoel te krijgen. En op de ochtend van 28 juli moest het gebeuren.

Voldoende eten en drinken, maar geen informatie over snelheid of hoever nog.  Dat zat helaas niet op de fiets. En da’s best vreemd. Vroeger deed ik niet anders. Nu kan ik eigenlijk niet meer zonder.
Deze berg krijg je zelden cadeau. Waait het niet, dan is het wel bloody hot in het bos. En anders koud aan de top. Maar dit keer viel het mee.

Eerst even 20 kilometer warm fietsen. Deze reus van de Provence beklommen we vanuit Bedoin. Dé klassieke klim startten we om 9.10 uur . Ofwel 21,5 km klimmen met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,5%. Aantal hoogtemeters 1610.

ventoux

Alles klopt met wat mijn voorgangers zeiden. Lekker rustig in het begin, maar zodra je het bos bereikt is het uit met de pret. Slechts een ding klopte niet. Het was niet heet, maar juist koel in het bos. Er kwam alleen geen eind aan. Tevergeefs keek ik iedere keer naar mijn stuur om mijn vorderingen te bekijken. Het moest echt op gevoel.
Bij Chalet Reynard liet ik de bomen achter me. En werd de top al vrij snel zichtbaar. Alleen het komende half uur zou ik zeker de top nog niet halen. Gewoon doorploegen. Het zweet kwam ik straaltjes onder mijn helm vandaan. Ik was zo met mezelf bezig dat ik niets vermoedend langs het monument van Tommy Simpson reed. Wielervrienden nemen het mij kwalijk dat ik niet even ben afgestapt. Ik wilde best afstappen, maar wel dan wel op de top, want ik was er wel een beetje klaar mee. En dat gebeurde.  Na 2 uur fietsen zag ik het bordje Sommet Mont Ventoux.

image

Zo afvinken, denk je dan heel even. Totdat je via Facebook alweer de volgende uitdaging ziet langskomen. Beklim 3x de Mont Ventoux om tot de Club des Cinglés te horen. Ik ga er eens even over nadenken. Het houdt nooit op. Ik las namelijk ook nog over de Club des Bicinglés. Dat is 2x Des Cinglés. 127 mensen deden dit ooit. Het houdt nooit op!

6 gedachtes over “Mijn Ventouxjaar

  1. Pingback: Beste Sinterklaas – fietsvandekeizer

  2. Pingback: Hoogtemeters gezocht! – fietsvandekeizer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s