Via Bataviastad naar Enkhuizen

Een week lang hield ik via Windfinder het weer al in de gaten. Gaat het regenen? Hoe hard is de wind?  Niet onbelangrijk als je een rondje Markermeer wilt fietsen.
Dit rondje zag ik mijn fietsvrienden al eens eerder maken. En omdat ik Strava “beloofd” had om in augustus minimaal 150 km op een dag te fietsen, leek dit een mooie uitdaging. Ik had alleen geen zin om dit solo te doen. Dus een beetje liegen over de afstand tegen mijn broer en het was geregeld!

Vier boterhammen en banaan naar binnen geprakt. Zakken vol gepropt met nog meer eten. Uiteraard Strava aan. Off we go. Terwijl we de straat uitrijden, moet ik even denken aan een vriend die op dit moment een rondje Mont Blanc aan het lopen is. Een rondje Mont Blanc!!!! 170 km met meer dan 10.000 hoogtemeters. Dan dat binnen 46 uur.  Kom ik aan met 190 km fietsen in vlak Nederland 🙂

markermeer
Maar het was niet minder mooi. Direct al in de polder hadden we de laaghangende zon in ons vizier. Koeien verdwenen en verschenen in de mistflarden over de velden. Hans Klok kan hier nog een puntje aan zuigen. Toen we ook nog een konijn overleefden die niet kon kiezen tussen Jan’s en mijn voorwiel, konden we Amstelveen veilig achter ons laten.
Tot Driemond over bekend terrein. Daarna via het Amsterdam Rijnkanaal naar de A1. Op weg naar Almere. Bij de catamaranclub, waar nog steeds een levensgroot Zwitserleven Gevoel-doek hangt, begon de dijk naar Lelystad. Links van ons het giga Markermeer. Volgens Wiki is deze maar 2 tot 4 meter diep. Ik geloof er helemaal niets van. Rechts van ons de Oostvaarderplassen. Met de Nieuwe Wildernis nog op mijn netvlies waren mijn verwachtingen hoog gespannen. Maar niets van dat alles. Een roofvogel en een weggelopen huiskat waren de spannendste beelden.

Bij Lelystad zagen we al snel bordjes Enkhuizen en die waren ook meteen weer verdwenen. En voor we het wisten reden we midden in Bataviastad. “Ich weiss nichts” zei de eerste man toen we de weg vroegen. Laat dat nou precies het beeld zijn, dat ik bij een gemiddelde Bataviastad bezoeker heb. Nog even overwogen om een overjarige PME Legend te kopen, maar ze hadden ze alleen maar zónder zeem.
Na even zoeken zaten we toch op de dijk. Met een lichte wind mee. Dus eenvoudig trapten we met ruim 32 in het uur Enkhuizen, Noord-Holland binnen. En van daaruit direct door naar Hoorn.
Tijd voor een lunch bij de Volendammer in Hoorn! De eerst 120 km zitten erop. Hier staat de koffie al klaar. Altijd klaar! Waarschijnlijk al een week. Het  “twaalf- uurtje” was wel lekker.

hoorn

Op naar Volendam. Een groot voordeel; de wind was gedraaid. In plaats van de verwachtte tegenwind hadden we de wind van rechts. Op de Noord-Hollandsedijk volgden we de LF21a. Dit lange afstandsfietspad liet ons zo de dijk in Volendam oprijden. Dus vanuit de rust zaten we opeens midden in het toeristencircus. En waanden we ons in China, Japan en Duitsland tegelijk. Toch maar een afslag genomen om de straat ernaast te pakken. Daarna ging het snel. Katwoude, Monnickendamen via Ransdorp kwam de Schellingwoude brug in zicht. En vandaar uit was het nog maar een half uurtje naar huis. Een heerlijke tocht om nog eens te doen.

Mijn Ventouxjaar

In de kunstwereld is het heel gewoon. Een Mozartjaar of Van Goghjaar. Met sporten heb je ook nog wel een Olympisch jaar. Maar een Ventoux-jaar heb ik niet eerder gehoord. En toch is dit nu al mijn Ventouxjaar.
Hij kwam onaangekondigd en begon met het boek Ventoux van Bert Wagendorp dat ik met Kerst kreeg. Niet dat die berg al op mijn fietsbucketlist stond. Ik kreeg het omdat het over 5 vrienden ging van rond de 50 jaar (so am I). Die warm lopen voor wielrennen (so do I) En die nog een beetje teren op oude prestaties (so do I?) Een heerlijk boek met veel herkenning qua muziek, fietsterminologie en vriendschap. In no-time had ik deze dwarslezer uit.

Nog geen 3 maanden daarna kwam ook de film Ventoux uit.  Op verschillende momenten totaal anders dan het boek, maar wel erg leuk. Pathé Arena zat vol met stelletjes tussen de 40 en 55 jaar, waarvan ongetwijfeld één fervent fietser en één partner meeging om de liefde te bewaren.

Die film zorgde er voor dat het begon te kriebelen. Met mijn Alpe d’Huzes ervaring uit 2014 nog vers in het geheugen, werd het nieuwe fietsdoel duidelijk. De Mont Ventoux moest beklommen worden. En helemaal toen mijn broer datzelfde doel had. Er was geen weg meer terug.

De avond vóór de Kale Berg huurde ik bij gebrek aan ruimte voor mijn eigen fiets een carbon Trek bij een local. Ik twijfelde nog even of ik wel met een ‘compact’ boven zou komen. Het moest er maar mee. ’s Avonds nog even een rondje langs de lavendelvelden om een beetje het juiste gevoel te krijgen. En op de ochtend van 28 juli moest het gebeuren.

Voldoende eten en drinken, maar geen informatie over snelheid of hoever nog.  Dat zat helaas niet op de fiets. En da’s best vreemd. Vroeger deed ik niet anders. Nu kan ik eigenlijk niet meer zonder.
Deze berg krijg je zelden cadeau. Waait het niet, dan is het wel bloody hot in het bos. En anders koud aan de top. Maar dit keer viel het mee.

Eerst even 20 kilometer warm fietsen. Deze reus van de Provence beklommen we vanuit Bedoin. Dé klassieke klim startten we om 9.10 uur . Ofwel 21,5 km klimmen met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,5%. Aantal hoogtemeters 1610.

ventoux

Alles klopt met wat mijn voorgangers zeiden. Lekker rustig in het begin, maar zodra je het bos bereikt is het uit met de pret. Slechts een ding klopte niet. Het was niet heet, maar juist koel in het bos. Er kwam alleen geen eind aan. Tevergeefs keek ik iedere keer naar mijn stuur om mijn vorderingen te bekijken. Het moest echt op gevoel.
Bij Chalet Reynard liet ik de bomen achter me. En werd de top al vrij snel zichtbaar. Alleen het komende half uur zou ik zeker de top nog niet halen. Gewoon doorploegen. Het zweet kwam ik straaltjes onder mijn helm vandaan. Ik was zo met mezelf bezig dat ik niets vermoedend langs het monument van Tommy Simpson reed. Wielervrienden nemen het mij kwalijk dat ik niet even ben afgestapt. Ik wilde best afstappen, maar wel dan wel op de top, want ik was er wel een beetje klaar mee. En dat gebeurde.  Na 2 uur fietsen zag ik het bordje Sommet Mont Ventoux.

image

Zo afvinken, denk je dan heel even. Totdat je via Facebook alweer de volgende uitdaging ziet langskomen. Beklim 3x de Mont Ventoux om tot de Club des Cinglés te horen. Ik ga er eens even over nadenken. Het houdt nooit op. Ik las namelijk ook nog over de Club des Bicinglés. Dat is 2x Des Cinglés. 127 mensen deden dit ooit. Het houdt nooit op!

FietsvandeKeizer

Op mijn veertiende ben ik gestopt met voetballen. En sinds die tijd loopt het fietsen als rode draad door mijn leven. 

Recreatief, maar wel met een gezonde dosis fanatisme. Twee, drie keer in de week raas ik met een gemiddelde van ruim 32 km per uur door het Groene Hart. In het verleden wedstrijden gedaan, als onderdeel van de kwart triathlons. En veel lange fietstochten van boven de 200 km per dag gemaakt.

wpid-20140608_140513.jpg

Laatste grote prestatie is het voltooien van de Alpe d’Huzes in 2014. Zes keer met nauwelijks verval. Door het bijhouden van mijn Alpe d’HuZes-blog kreeg ik ook de smaak te pakken om over wielrennen te schrijven. Met de FietsvandeKeizer schrijf ik over fietsen en alles wat hiermee te maken heeft.