Gechickt!

Ik ben gechickt. Gechickt worden is de grootste vernedering van de man, schrijft Marijn de Vries 8 jaar gelden in HP/De tijd. Is dat gevoel na 8 jaar veranderd? Ik denk het wel. In ieder geval bij mij. Ik zie namelijk steeds meer dames op de racefiets, dus de kans wordt steeds groter. En ook vaker wordt er in ‘gemengde’ groepen gefietst. Dus het idee van wij en zij is er niet meer.

Het is een dag als geen ander. Hoewel, op buienradar zie ik dat het om 18:15 uur flink gaat regenen.
Ik vlieg op, kleed mij snel om, spring op mijn fiets en rij de straat uit. Ik heb nog precies een uur voor een klein rondje Rondje Hoep.
Normaal gesproken stap ik hier niet voor op de fiets, maar ik móet even de deur uit.

Eenmaal door het altijd drukke Ouderkerk aan de Amstel komt de rust van de Hoep. Er staat weinig wind. Met 35 in het uur trap ik lekker door, maar ga niet echt in het rood. Bij de Waver word ik opeens overtuigd ingehaald door 2 jonge meiden. Normale racefietsen. En een ervan gewoon in een singletje. Wat krijgen we nou? Heel even denk ik, ik rij er naar toe. Maar doe het toch niet. Want wat dan? Ga ik er dan weer voorbij. Alleen maar omdat het vrouwen zijn. Of blijf ik plakken, omdat het tempo toch te snel blijkt. Maar plakken is in ieder geval not my style. Op korte afstand volg ik.
Naarmate de Hoep vordert, zie ik de afstand langzaam groter worden. Oké ik ben gechickt, maar dan wel door 2 meiden met een flinke power in de benen. Eenmaal thuis, wat ik overigens net droog heb gered, moet de rit natuurlijk op Strava. Ga ik hier nu wel of niets van zeggen? Ik besluit het wel te doen. ‘Met 35 gemiddeld langs de Ronde Hoep keihard ingehaald worden door twee jonge meiden 😊’, zo noem ik mijn rit.
Later zie ik dat de afstand tot hen lange tijd zo klein is geweest dat Strava denkt dat we samen hebben gefietst. Zo weet ik dus ook wie het zijn. En ook hoe zij hun rit noemen. ‘Mannen inhalen met Hester’. Ik ben allang blij dat er niet staat ‘oude mannen inhalen…’
De adviezen van mijn mannelijke volgers op Strava zijn voorspelbaar. “Je wordt ouder. Gechickt! Lekker in het wiel zitten”. Die van de vrouwen overigens ook. “Girlpower! 💪🤣”
Feit is dat het steeds leuker wordt op de weg. Voller, maar leuker met al die vrouwelijke racers.
Mijn vrouw vindt het wel vermakelijk. “Dáár moet je een blogje over schrijven”. Ik negeer haar opmerking. “Ja, moet je echt doen, dat is leuk”, komt er achteraan. Nou vooruit dan, bij deze.

Stappen scoren met fietsen?

Deze week had ik TheRide moeten rijden. Maar ja, corona hè! Tranen worden volop via Social media gedeeld, maar de meesten zijn ook alweer vol met hun gedachten bij 2021. Een heel jaar om te trainen dus.
“Heb je al andere doelen voor dit jaar?” , vroeg iemand op Twitter mij.
Op dit moment kom ik niet verder dan een persoonlijk record te zetten op het aantal Strava-kilometers in 2020. 10.000km klinkt mij dan wel magisch in de oren. Vandaag tik ik de 5.000km aan dus ik lig op schema.

Maar inmiddels is ook de Virgin Pulse Global Challenge gestart. Een mond vol voor een sportief event. Met 6 collega’s van het werk strijd ik wereldwijd tegen andere teams om in 100 dagen zoveel mogelijk stappen te zetten.
Stappen? Wat heeft dat in vredesnaam met fietsen te maken. En het hardlopen heb ik 4 jaar geleden al afgezworen. Het antwoord is eenvoudig. Het fietsen kun je omzetten naar stappen. Kijk, ‘now we are talking’. Afhankelijk van je gemiddelde snelheid kun je meer of minder punten scoren per gefietste minuut. Dus dat zit wel goed 😁.

Vanaf de eerste dag zit ik hier al lekker fanatiek in. Voordat ik een stap heb gezet doe ik ’s ochtends eerst mij MaxBuzz om, een soort fitbit.
Ik ben helaas de enige fietser in mijn groepje, want met fietsen vallen veel stappen te scoren. Dus een top 3 binnen ons bedrijf zit er niet in. Jaloers kijk ik dan ook naar de teams waar een paar fanatieke wielrenners in zitten.

Die hele Challenge werkt best verslavend. Er zitten veel game-elementen in. Oké, het is bedoeld om mensen tot sporten aan te zetten, er een betere lifestyle op na te houden én om af te vallen. Allemaal dingen die eigenlijk niet voor mij bestemd zijn. Sporten doe ik al veel en gezond eten ook. Met alles kun je punten verdienen. Hoewel, met afvallen? Ik wil juist aankomen. Tegenwoordig twijfel ik al of ik de racefiets pak als ik lees dat er windstoten tot 60km worden voorspeld. Ik word zo van mijn fiets geblazen. Je zou haast een loodgordel om doen.

Maar goed het is een leuke afleiding. En het is leuk om met mijn collega’s de punten binnen te halen. Ook al betrap ik mijzelf er wel eens op dat ik er veel te serieus in zit. Of fanatiek, zo mag je het ook noemen. Gelukkig heb ik dát verwijt nog niet gehad. Nog 84 dagen te gaan.

Ik zit op een fiets!

Een paar jaar geleden degradeerde iemand mij op Facebook al van wielrenner naar fietser. Omdat ik geen licentie heb en geen wedstrijden rij. Maar nu kom ik erachter dat ik niet eens een fietser ben, maar gewoon iemand die op een fiets zit.
Dat is de conclusie als ik de Wielercode van ‘Het is koers’ lees. Uiteraard weet ik wel van bepaalde etiquette in de wielersport, maar dat er een ‘echte’ Wielercode bestaat wist ik niet.
Leef je deze code niet na dan ben je dus slechts iemand die op een fiets zit, lees ik in regel 1.2

Laat ik positief beginnen door een aantal regels te noemen waar ik wél (redelijk 😊) aan voldoe:
#2 Steun altijd je lokale fietsenmaker, maar koop nooit een fiets bij de Decathlon of Halfords. Nou, dat zit wel goed. Die van mij komt van De Haan uit Ouderkerk.
#3 Je fiets is altijd je belangrijkste instrument in het leven. Klopt helemaal! Maarrrr ….. in de details bij #3 gaat het helemaal mis. Zo lees ik:
Een fietspomp zal nooit aan het frame bevestigd worden. Heb ik wel.
Je zult geen zadeltasje onder het zadel aanbrengen. Heb ik ook.

Binnenbandjes worden in de zakken van de wielertrui opgeborgen. Nope! In de zadeltas.
Een bidon zal maximaal een inhoud van 0,5 liter hebben. Hoe kan ik in vredesnaam dikke 100+ ritten rijden met 2 kleine bidons. Nee hoor lekkere grote bidons voor mij.
Bij #4 staan ook een paar leuke regel:
Nooit zal je fietsen met opgerolde mouwen. Check!
Je zult nooit met mouwloze shirts fietsen – tenzij je een Fransman bent, dan mag het. Nou, je ne pas un Fransman, maar als het kwik boven de 30 graden gaat, dan vind ik dit wel lekker. Ik twijfel wel altijd even, maar uiteindelijk doe ik het toch.

Als je naar het strand gaat, dan is het aan te raden om wielerkledij te dragen😂. Om de scheidslijn op de armen en benen extra duidelijk te maken.

De benen zullen altijd glad zijn. Mwa, er groeit zo weinig haar op,dat sommigen denken dat ik altijd scheer. In werkelijkheid doe ik dat nooit.
Verderop de code staat nog een opvallende. Sokken zijn wit en niet te lang. Tegenwoordig hebben sokken juist alle, maar vooral felle kleuren en lijken ze steeds langer te worden. Ik draag ze liever wit. Soms iets te kort en die zijn dan weer voor het vrouwentennis, aldus de code.

Nooit zal je met een symbolische trui rijden. Gele truien, groene truien, bolletjestruien, kampioenstruien, regenboogtruien… zijn voorbehouden voor renners die het hebben verdiend. Helemaal mee eens! Bij TheRide 2020 was één van de tenue ontwerpen, een shirt in Rood Wit Blauw. Gelukkig is die het niet geworden.
Bij #7 staat: Wil je een goed doel steunen, doneer dan geld, ga niet met 10.000 man tegelijkertijd een berg in Frankrijk oprijden. Eehh in 2014 reed ik vooral voor mezelf, maar ook voor het KWF 6x de Alpe d’Huez op. Een fantastische belevenis was dat.

Pomp aan frame, grote bidon en zadeltas

En zo gaat het nog wel even door tot #25.
Eén regel wil ik jullie niet onthouden. Men zal alleen maar een fietscomputer gebruiken die afstand, snelheid en gemiddelde snelheid aangeeft. De rest is overbodig. Nog beter is natuurlijk om zonder computer te fietsen en de snelheid, afstand etc. aan te voelen. Het gebruik van Strava en dergelijke is absoluut verboden. Het interesseert niemand ook maar iets dat je een bepaald klein stukje snel hebt gereden. Alleen nerds gebruiken Strava.

Ik ben heel benieuwd of er überhaupt wel ‘fietsers’ zijn. Erg vermakelijk om te lezen, deze Wielercode. Doen!

Een vies ventje of niet?

Er bestaat een kans dat je dit een onsmakelijke blog vindt. Corona gaat uiteraard hand in hand met hygiëne. Voortdurend handen wassen, in je elleboog niezen, dat soort zaken. Voor mij sloeg dit over naar het wielrennen. Natuurlijk rij ik solo en rij ik niet in de slipstream van iemand vanwege het gevaar dat er een neus geleegd wordt. Alles is anders tegenwoordig. Want druk ik nu wel of niet op het verkeersknoopje om het licht sneller op groen te krijgen. Het feit al dat ik er een fractie van een seconde aan denk zegt als genoeg.

Maar hygiëne en wielrennen gaat veel verder. En dat heeft helemaal niets met Corona te maken. Deze week spoelde ik mijn bidon uit, zoals ik eigenlijk altijd doe. Hé, komen daar nu zwarte schilfers uit? Ik spoel nog een keer. Weer schilfers. Ik kijk eens goed in mijn bidon. En merk dat omspoelen niet afdoende blijkt te zijn. Onderin zie ik een zwart goedje. Sorry, ik heb je gewaarschuwd 😊. Sjees, dat ik daar nooit ziek van geworden ben. Met heet water en een borstel kijk ik of het probleem op te lossen valt. Gelukkig gaat dat goed. Hoe lang heb ik hiermee gereden? Zou dit komen door mijn nieuwe isotone drank? Ik probeer van alles de schuld te geven, maar feit is dat het nu voorbij is. En dat dit niet meer zal voorkomen. Een check op internet leert mij dat je eigenlijk ieder jaar nieuwe bidons moet nemen. Echt? Dat heb ik nog nooit gehoord of gedaan. Deze bidons heb ik ook alweer 3 jaar, gekregen bij de Strade Bianche Achterhoek.
En bij mijn ‘speurtocht’ op internet, kom ik nog andere goedbedoelde tips tegen, zoals: Vervang je stuurlint ieder jaar. Want een stuurlint, aldus de website, absorbeert je zweet en snot. En wat dacht je van wellicht wat urine na een plaspauze 😳. Sta je niet bij stil hė, als iemand vraagt om even zijn of haar fiets vast te houden?

Maar goed stuurlint vervangen doe ik ook niet ieder jaar. Hooguit bij een grote beurt. Ik ga nu bijna aan mezelf twijfelen, ben ik nou echt zo’n vies ventje?

Langzaam ebt de kater weg

Vrijwel direct na de persconferentie van Rutte deze week krijg ik een mail van The Ride organisatie. Het besluit om The Ride 2020 definitief niet door te laten gaan is genomen. Op Facebook wordt nog druk gediscussieerd over het wel of niet doorgaan. Maar met mijn reactie: ‘Zie mail, exit The Ride 2020’, help ik iedereen uit de dromen die het nog niet heeft gezien. Er kan een kruis door 2020.
Ik baal. En dat is een understatement. Onvermijdelijk, dat begrijp ik ook wel, maar de kater is er niet minder om.
Ik moet even naar buiten een rondje lopen en stel mezelf allemaal vragen, zonder ze te beantwoorden. Ga ik er volgend jaar wéér voor? Of ga ik dan voor de Dolomieten- of Pyreneeënvariant? Of is het wel goed zo? En ga ik hele andere doelen stellen? Mijn PR van 340 km op 1 dag verbeteren bijvoorbeeld?

Voor volgend jaar krijgen we een voucher met een fikse korting. Hoeveel? Dat wordt volgende week duidelijk, maar geld terugkrijgen is niet aan de orde. Ach, beïnvloed dat mijn beslissing? Ik denk het eigenlijk niet. Geld is maar geld.
Eerst stelde ik The Ride een jaar uit, omdat het niet zo goed uit kwam met andere vakanties. En nu weer een jaar vanwege corona. Het begint zo langzamerhand wel een hele lange termijn doelstelling te worden.
’s Nachts word ik een paar keren wakker en meteen popt The Ride op, maar de volgende dag ebt de kater langzaam weg. Live goes on. Er zijn veel belangrijker dingen in het leven. Dat realiseer ik mij heus wel.

Niet omdat het kan, maar omdat het moet!

Ik heb toegang tot drugs. Helemaal gratis en voor niks. Hoe? Heel eenvoudig. En ik krijg er nog conditie van ook.
Voor Dumoulin is wielrennen een professie. Wielerspecialist De Haan in Ouderkerk kan er op een andere manier een goede boterham aan verdienen. Althans daar ga ik vanuit.
Maar voor mij is het vooral een mooi tijdverdrijf. Een passie. Nu de sportscholen dicht zijn, ontdekken veel meer mensen dat wielrennen heel gaaf is. Zo ook mijn zoon. Dus was hij op zoek naar een goede tweedehands. Waar je voorheen nog lekker kon afdingen op een racefiets op Marktplaats, moet je nu bijna overbieden om eigenaar te worden van die ene tweedehands racefiets.Een passie voor fietsen. Heerlijk, gevoel is dat. Maar het kan ook beklemmend werken.

Een keer fietsen per week, dat is niet genoeg, twee keer eigenlijk ook niet. Omdat ik nog steeds hoop dat de TheRide eind augustus wel door gaat, train ik 3 a 4 keer in de week met al snel zo’n 300 km per week. Nu het ’s avonds langer licht blijft, is dat ook goed te doen. Vermoeiend? Nee, niet echt. Word ik er gelukkig van? Jazeker!

Een beetje verslavend is het ook. Iedere keer als ik een stuk gefietst heb, voel ik mij weer beter. Niet dat het altijd beter of harder gaat, maar ik vóel mij beter. Dit komt door de aanmaak van Endorfine. Iets wat geproduceerd wordt tijdens een lichamelijke inspanning en geluk veroorzaakt. En omdat dat een lekker gevoel geeft, wil je daar meer van. Een gratis drug. Ofwel ik ‘moet’ fietsen. Lukt dat niet, omdat het werk of andere verplichtingen dat niet toelaten, dan word ik na niet al te lange tijd een beetje sjaggie. Niets helpt dan, alleen mijn racefiets pakken en een lekker stukkie fietsen. Zelfs als het niet zo goed weer is. Want zeg nou eerlijk, wat is nu een lekkerder gevoel om naar buiten te kijken waar het slecht weer is en dat je dus al een rit van 80 km in de benen hebt. Wielrennen, niet omdat het kan, maar omdat het moet.

Zal ik een foto van je maken?

Toch raar dat er wielrenners zijn, die bij het eerste beetje zon meteen als Pavlov reactie een korte broek en shirt aantrekken. Ik niet. Ik reed ze vorige week nog met overschoenen en handschoenen tegemoet. Ze zullen mij voor gek verklaard hebben, maar 8 graden met en noordoostenwind, kracht 4, vind ik toch echt te koud om comfortabel in het kort te rijden.
De zomertijd is begonnen. De eerste dagen waren nog fris, maar inmiddels zijn we een week verder en is het weekend. 20 graden is de voorspelling. Ik besluit er vroeg uit te gaan om te fietsen. Solo uiteraard. Voor mij geen straf, want 9 van de 10 keer rijd ik al solo.
Enige nadeel van vroeg starten is dat het nu nog koud is. 7 graden bij de start. Wat doe je dan aan als je weet dat het 2 uur later wel lekker wordt.
De zon schijnt volop, dus ik besluit tot een korte broek, een thermo-ondershirt met korte mouwen onder mijn wielershirt én armstukken.

Er is al aardig wat volk op de been. Iedereen wil blijkbaar voor de meute uit. Langs de Amstel rijdt half Amsterdam op weg naar het Groene Hart. Ik wil fietsersluwe wegen in plaats van autoluwe wegen. En langs de A2 lukt dat goed. Hier kom ik vrijwel niemand tegen. Het is zelfs zo rustig dat ik toch besluit een stuk Ronde Hoep te proberen. Ook dat gaat wonderwel goed. Hoewel er wel behoorlijk wat stelletjes of huisgenoten fietsen, die niet aan Social distancing doen. Een veel gehoorde klacht van echte #ridesolo-fanaten op social media. Ik begrijp die setjes wel, maar ga dan op smalle wegen niet ook nog eens naast elkaar fietsen, want dan gaat het natuurlijk niet goed. By the way, met de aantrekkende zuidwesten wind vandaag kun je sowieso beter achter elkaar fietsen.

Ook langs het Amsterdam Rijnkanaal is het stil. Een paar fietsers, een groot vrachtschip, dat is het ongeveer wel. De temperatuur is inmiddels aardig opgelopen. Bij het eerste beste bankje bij Kockengen maak ik een stop. 60km op de teller. Tijd voor een banaantje en een krentenbol. Mouwstukkken af en even genieten van het zonnetje. En even vereeuwigen met een selfie, voor Strava.
“Zal ik even een foto van je maken?” Een jonge dame, strak in haar wielrenpak, stop vlak bij mij. Waar ik heb dit aan te danken, denk ik nog even naïef, maar al snel blijkt dat ze op haar tragere vriend moet wachten. Een oprecht aardige vraag van haar en toch heb ik hem al met nee beantwoord voor ik erg in heb.
Hoe moet dat dan, denk ik nog. 1,5 meter. Leg ik dan mijn telefoon op de bank, die zij dan pakt, een foto maakt, weer terug legt op de bank. Maar goed, door mijn simpele nee, is het ‘probleem’ al uit de wereld.
Vanaf nu ruim 40km bijna alleen maar wind mee of van opzij. Lekker hoor. Geniet ik toch wat meer van het getjilp van mussen rondom de boerderijen langs de Kromme Mijdrecht. Overigens ook hier is het lekker rustig. Soms een kleine opstopping omdat wandelaars en fietsers in beide richtingen elkaar met 1,5 meter elkaar proberen te passeren. Dat lukt dus even niet. Maar niemand lijkt zich druk te maken. Heerlijk zo’n eerste zomertijd week.

Het Alternatief

Ik wist het natuurlijk allang. The Ride gaat niet door in juni. Heel Europa is donkerrood gekleurd van de corona, dus een onmogelijke opgave. Deze week hakte de organisatie de knoop door. The Ride wordt verplaatst naar de laatste week van augustus. Van 23 tot en met 30 augustus. Tegelijk met Tour for Life. Precies in mijn zomervakantie, die ik nog niet geboekt heb 😊. En nu maar hopen dat het tegen die tijd een beetje beter gaat met het Coronavirus.

Helaas geen start bij de Stelvio, want die stond al een tijdje op mijn bucketlist. De essentie blijft gelukkig wel gelijk. We starten nog steeds vanuit Italië (Bardonecchia) en eindigen in Valkenburg. Nog steeds 1.300km en nog steeds 20.000 hoogtemeters. Dus nog steeds afzien. Alleen fietsen we nu niet door 8 maar 4 door landen. Door Frankrijk leggen we het grootste deel af. Ach, een kniesoor die daar een punt van maakt.

Ik kreeg ook nog de mogelijkheid om de plannen te switchen naar The Ride Pyreneeën in september. Maar neeee, vanuit Italië naar huis fietsen lijkt mij het mooiste.

Oké geen Stelvio dus, maar met de Col de l’Iseran klim je in ruim 40 kilometer tot bijna 2.800 meter gaat. Dus ik kan echt wel aan de bak. Dikke pluim voor de organisatie om die zo snel voor elkaar te krijgen.

Nog een kleine vijf maanden om te trainen. Na twee weken voorzichtiger aan doen, omdat ik snotverkouden was, ga ik weer lekker opbouwen. 100% solo dat is de norm. Daarnaast moet het ook rustiger aan, aldus de geleerden. Ga je te diep, dan heb je minder weerstand en grotere kans op …… iets met Corona. En maak duurtrainingen tot max 3 uur. Het nieuwe trainingsschema heb ik al in huis
Dus ik ‘stay calm’ en fiets mijn rondjes.

Helemaal happy.

Noodzaak!

Badend in het zweet word ik wakker. En meteen moet ik aan het Coronavirus denken. Niet dat ik koorts heb of zo. En dat ik het volgende slachtoffer in Nederland ben. Nummer 128 of zo? Of dat een naaste collega uit voorzorg thuis moet werken, omdat hij in Noord Italië is geweest. Nee, het is nog veel erger. Corona zal toch geen roet in het eten gooien van The Ride 2020? Bij die gedachten krijg ik het opeens heel warm.De Passie del Stelvio ligt hartstikke in Noord Italië en is een risicogebied. Als er besmettingen in Nederland zijn, dan is heel vaak een link met Lombardije te leggen. De overheid heeft inmiddels een dringend advies gegeven. Ga er alleen naar toe als het echt noodzakelijk is.

Over exact 3 maanden zit ik midden in mijn beklimming van de Stelvio. Nog slechts 3 maanden veel kilometers maken. Dan is het vast wel over, toch?Natuurlijk is het noodzaak dat ik naar Noord Italië afreis. Ik ben verdorie niet voor niets als een gek aan het trainen. Ik moet The Ride rijden. En die start toevallig daar. Dus hoe noodzakelijk wil je het hebben?

Code geel

Ik laat me niet zo snel gek maken door een beetje regen. En ‘by the way’, tijdens The Ride kan het ook regenen. Dus besluit ik om samen met een andere deelnemer aan The Ride, zondag om 8:15 uur op de brug bij Ouderkerk aan de Amstel af te spreken.
In de stromende regen ontmoeten we elkaar met het plan om 100 km te fietsen. Dat kan net, want om 12:00 uur begint de wind pas flink aan te wakkeren, aldus de weer app.

Binnen 7 km kom ik er al achter dat mijn regenjack zo lek als een zeef en dat ik dus zeiknat word. Gelukkig valt de temperatuur wel mee. En tot zover het goede nieuws.

Want na het gehucht Vrouwenakker neemt opeens de windsnelheid flink toe. Het zal wel van korte duur zijn, denk ik nog naïef. Vanaf dat moment krijgt code geel voor mij een nieuwe dimensie. Eerst hebben we de wind nog vol op de kop en daalt de snelheid soms tot onder de 20 km per uur. Maar nog steeds te doen. Dan draait de weg en krijgen we de wind van opzij. Recht fietsen lukt niet echt meer, laat staan in elkaars wiel rijden. Of kop over kop. Dat gaat zo een kilometer of 10 door.

Eenmaal bij het riviertje de Meije krijgen we de wind van achteren. Lekker vaart maken, of toch niet. De Meije slingert en dus krijg je de wind van alle kanten. Jakob speert vooruit. Ik kies mijn eigen tempo en zie hem dan ook niet meer terug. Het water staat hoog in het riviertje en grote plassen maken de weg soms voor vele meters onzichtbaar.
Ik besluit om de route in de korten. De snelste weg naar huis is nog 27 km te gaan. 27 lange kilometers met vooral zijwind. Ik ben op mezelf aangewezen langs de Kromme Mijdrecht, want geen malloot haalt het in zijn hoofd om met dit weer te fietsen of uberhaupt om de weg op de gaan. En de weinige automobilisten zullen ongetwijfeld met hun hoofd hebben geschud toen ze mij zagen. Stakker!

De westen wind heeft vrij spel over de akkers. Ik rij vooral links op de weg om een beetje speling te hebben. Diep over mijn stuur gebogen en onder in de beugel probeer ik mij zo klein mogelijk te maken en mijn 70 kg mijn voorwiel tegen het asfalt te drukken. Dat lukt maar net, maar ik kan niet voorkomen dat ik op een gegeven moment toch in de berm beland. Gelukkig val ik niet. Hoe ga ik in godsnaam thuiskomen met windstoten van 90 km per uur?

In De Hoef besluit ik Anja te bellen. Als zij mij in Uithoorn komt oppikken, dan is dat wat veiliger. Ik bel. En bel nog een keer. Geen Anja. Shit, dan toch maar op eigen kracht verder.
Bij Uithoorn word ik het ene moment door de wind meegenomen tot hoge snelheid en het andere moment moet ik mijn best doen om de Amstel vanaf te weg de blijven zien. In de bocht na Nes aan de Amstel gaat het weer mis. Schuin tegen de wind in hangend kan ik mijn stuur niet meer houden en voor de tweede keer beland ik in de berm. Weer niet gevallen. Gelukkig ben ik nu bijna thuis en kan ik het laatste stukje een beetje binnendoor en dus meer beschut fietsen.

Na 3 uur fietsen kom ik dan toch eindelijk veilig thuis. 82km op de teller. Door de (in)spanning ben ik vergeten iets te drinken of te eten.
Een ervaring rijker, zal ik zeggen.